31 Χρόνια από την πτώση του τείχους του Βερολίνου: η καπιταλιστική βαρβαρότητα αναβίωσε

Τείχος Βερολίνου

Πριν από 31 χρόνια, στις 9 Νοέμβρη 1989, έπεσε το τείχος του Βερολίνου – που ήταν το εδαφικό σύνορο ανάμεσα στην Λαϊκή Δημοκρατία της [ΓΛΔ] και της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, σηματοδοτώντας την ανατροπή της σοσιαλιστικής εξουσίας στη ΓΛΔ.

Το γεγονός αυτό γιορτάζεται από τις αστική τάξεις και τα αστικά ΜΜΕ σε όλο τον κόσμο ως το «τέλος του σιδηρού παραπετάσματος», ως «νίκη της ελευθερίας» και άλλα βαρύγδουπα. Φέτος λόγω της πανδημίας που θερίζει τους λαούς λόγω και της καπιταλιστικής υγείας ,στη Γερμανία, δεν γίνονται φιέστες. Πάντως, η Γερμανίδα καγκελάριος Αγκέλα Μέρκελ με καταγωγή από την Ανατολική Γερμανία συνέδεσε το μήνυμά της προς τον επόμενο Αμερικανό Πρόεδρο Τζ. Μπάιντεν με τη συμβολή των ΗΠΑ στην ανατροπή του σοσιαλισμού. Είπε χαρακτηριστικά: «Η γερμανική επανένωση δεν θα επιτυγχάνονταν χωρίς την εμπιστοσύνη ειδικά των Αμερικανών, για αυτό θα είμαι πάντα ευγνώμων».

Φυσικά η ανατροπή του σοσιαλισμού δεν επιτεύχθηκε από τα έξω-παρά το στρατηγικό ρόλο του καπιταλισμού στο χτύπημα και την υπονόμευση του σοσιαλισμού και την επίδρασή του στο εσωτερικό των χωρών, με οικονομικούς αποκλεισμούς στις σοσιαλιστικές χώρες, ενίσχυση-στήριξη καπιταλιστικών υπολειμμάτων για αντεπαναστάσεις όπως Ουγγαρία, Τσεχοσλοβακία, στη στρατιωτική υπονόμευση, στην δυσφήμισή του από όλα τα καπιταλιστικά κράτη και ΜΜΕ τους. Αυτό που καθόρισε την ανατροπή του, ήταν πρώτα και κύρια η ενίσχυση του οπορτουνισμού στα ΚΚ, η ενθάρρυνση των μορφών ιδιοκτησίας [συνεταιρισμοί-κολχόζ] σε βάρος της κομμουνιστικής ιδιοκτησίας [όλου του συνόλου της κοινωνίας] στο πλαίσιο της ‘οικονομίας της αγοράς’ στο σοσιαλισμό, που οδήγησε στην σταδιακή αποξήλωση της κοινωνικής ιδιοκτησίας, στην αποδυνάμωση του κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας και της εργατικής εξουσίας. Η πολιτική της ‘περεστρόϊκα’ ήταν το όχημα της επίσημης πια ανατροπής των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής και κράτους- της γενίκευσής τους με την παλινόρθωση του καπιταλισμού, στο όνομα της ενίσχυσης του…σοσιαλισμού.

Η απόσταση του χρόνου, η συλλογική εμπειρία ιδιαίτερα των Γερμανών εργατών της πρώην ΓΛΔ δείχνουν ότι όχι μόνο δεν άνοιξαν οι «λεωφόροι της δημοκρατίας», αλλά για εκατομμύρια ανθρώπους ορθώθηκαν ψηλότερα ταξικά τείχη. Μάλιστα, μέχρι και αστοί δημοσιολογούντες και πολιτικοί παραδέχονται ότι 31 χρόνια μετά την καπιταλιστική «επανένωση» η ανεργία, η φτώχεια και η εσωτερική μετανάστευση είναι τα «αγαθά» που γεύονται πολλοί εργαζόμενοι και επιστήμονες της πρώην ΓΛΔ, αφού η καπιταλιστική εξουσία φρόντισε να καταστρέψει όποια υποδομή είχε το σοσιαλιστικό γερμανικό κράτος. Μετά το 1990 εκατομμύρια εργαζόμενοι έμειναν ξεκρέμαστοι, χωρίς δουλειά και κοινωνική Ασφάλιση μετά τις μαζικές ιδιωτικοποιήσεις και στη συνέχεια το κλείσιμο επιχειρήσεων. Ακόμα, στα σημερινά «ελεύθερα» ανατολικογερμανικά κρατίδια υπάρχουν συρρίκνωση του πληθυσμού κατά 11% σε σχέση με τα χρόνια της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, υψηλότερη ανεργία και ανέχεια.

Περσινή δημοσκόπηση του ινστιτούτου ερευνών «Forsa» αποτύπωνε τις απόψεις Γερμανών πολιτών σχετικά με την επανένωση:

  • Σχεδόν 4 στους 5 (το 78%) θεωρούν ότι τις τελευταίες δεκαετίες «έχουν ιδιωτικοποιηθεί πάρα πολλές δημόσιες υπηρεσίες» στη Γερμανία.
  • Το 74% αξιολογεί αρνητικά τις εκκλήσεις των γερμανικών κυβερνήσεων – τις δεκαετίες ’90 και 2000 – για ακόμα περισσότερη «ατομική Πρόνοια» και «προσωπική ευθύνη», που συνόδευσε την περικοπή και ιδιωτικοποίηση των παροχών στην ασφάλιση συντάξεων και Υγείας.
  • Το 87% βλέπει ότι «η άνιση κατανομή του εισοδήματος και του πλούτου γίνεται όλο και μεγαλύτερο πρόβλημα».
  • Το 62% αμφιβάλλει αν «οι πολύ πλούσιοι της χώρας πραγματικά “αξίζουν” τα πλούτη τους».
  • Το 81% θεωρεί μεγαλύτερο τον κίνδυνο «να επιδεινωθεί η κοινωνική του θέση» σε σχέση με τις προηγούμενες γενιές.

Η ανεργία, η ανασφάλεια ικανοποίησης των κοινωνικών αναγκών, ήταν άγνωστες λέξεις στις σοσιαλιστικές χώρες. Τώρα οι εργαζόμενοι αυτών των χωρών τις έμαθαν, με τον πιο τραγικό τρόπο, ζουν τόσο όσο έχουν να πληρώσουν…και οι εργαζόμενοι στον καπιταλισμό έχουν τόσο λίγη ζωή και αυτή με ανασφάλεια, ανεργία, φτώχεια…

Την ίδια ώρα, η αστική προπαγάνδα συνεχίζει την αντικομμουνιστική υστερία για το τείχος του Βερολίνου, κρύβοντας ότι αυτό ήταν ένα αναγκαστικό μέσο προστασίας στην ασφυκτική πίεση που δεχόταν η ΓΛΔ μέσα στο Βερολίνο το οποίο ήταν εδαφικά στην Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, αλλά μέρος του ήταν καπιταλιστικό- ανήκε στην ΟΔΓ. Δεν ήταν στα σύνορα Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας, αλλά βρισκόταν 187 χλμ. από τα σύνορα, στην «καρδιά» της ΓΛΔ. Οτι χτίστηκε μετά από 12 χρόνια ύπαρξης της ΛΔΓ μετά από τις συνεχείς προκλήσεις του ιμπεριαλισμού. Συγκεκριμένα, η ΓΛΔ δημιουργήθηκε τον Οκτώβρη του 1949 και το τείχος αποφασίστηκε τον Αύγουστο του 1961, ως απάντηση στη διαρκή υπονόμευση από τον ιμπεριαλισμό, που στο μεταξύ είχε δημιουργήσει τον στρατιωτικό του βραχίονα, το ΝΑΤΟ, και χρησιμοποιούσε το Δυτικό Βερολίνο ως προκεχωρημένο φυλάκιό του ενάντια στις χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, στρέφοντας τα κανόνια των τανκς στα σύνορα του ανατολικού-σοσιαλιστικού Βερολίνου, απειλώντας για επέμβαση σ’ αυτό.

Η ιστορία της ταξικής πάλης έχει διακυμάνσεις, και πισωγυρίσματα. Όμως αυτά είναι πάντα προσωρινά γιατί η νέα εποχή του σοσιαλισμού έχει ήδη δημιουργήσει όλα εκείνα τα εργαλεία στην παραγωγή [εργατική τάξη, κοινωνικός χαρακτήρας παραγωγής] που τον κάνουν αναγκαίο και το επόμενο βήμα της κοινωνικής εξέλιξης. Κανένα προσωρινό πισωγύρισμα στην ταξική πάλη, δεν θα εμποδίσει την κοινωνική εξέλιξη. Ο Σπάρτακος ηττήθηκε από τη Ρώμη, αλλά το δουλοκτητικό σύστημα το διαδέχθηκε το φεουδαρχικό και μετά το ανέτρεψε ο καπιταλισμός. Ο κομμουνισμός είναι το επόμενο αντικειμενικό βήμα, αλλά δεν θα γίνει χωρίς τους νέους δημιουργούς του κοινωνικού πλούτου να ανατρέψουν το σάπιο πια καπιταλιστικό σύστημα.

Επίκαιρο ειδικά και σε αυτήν την ‘γιορτή’ της αστικής τάξης το σύνθημα της νέας εποχής που θα είναι η ταφόπλακα των εκμεταλλευτών : “Προλετάριοι όλης της γης ενωθείτε!”

Πηγή: Ριζοσπάστης

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...