31η Αντιιμπεριαλιστική Κατασκήνωση της ΚΝΕ: Επίσκεψη στον «Παρθενώνα του Τρίκερι όπου χιλιάδες καρυάτιδες πέτρωσαν στην εξορία»

Επίσκεψη στο Τρίκερι, έναν τόπο μαρτυρίου όπου εκτοπίστηκαν χιλιάδες γυναίκες και άνδρες, κομμουνίστριες και κομμουνιστές, αγωνίστριες και αγωνιστές αλλά και μέλη οικογενειών αγωνιστών του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, πραγματοποίησαν νωρίτερα κατασκηνωτές από την 31η Αντιιμπεριαλιστική Κατασκήνωση της ΚΝΕ στις Νηές Μαγνησίας. 

Στον «Παρθενώνα του Τρίκερι, όπου χιλιάδες καρυάτιδες πέτρωσαν στην εξορία», όπως έγραψε και ο ποιητής της Ρωμιοσύνης, Γιάννης Ρίτσος, συμμετείχαν δεκάδες νέες και νέοι  σε έναν συγκινητικό ιστορικό περίπατο, όπου από περιγραφές και μαρτυρίες αφηγήθηκαν όψεις της καθημερινής ζωής των εξόριστων γυναικών, το πως οι ίδιες έδωσαν σκληρή μάχη με την έλλειψη νερού, τροφής, επισκέψεων, με το κρύο, την υγρασία, το λιοπύρι, τον άνεμο, την έλλειψη αποχωρητηρίων, αφού η όποια στέγαση και προφύλαξή τους γινόταν κυρίως σε πρόχειρα αντίσκηνα κι όχι σε κτιριακές εγκαταστάσεις. 

Επίσης, αναφορά έγινε κατά τη διάρκεια της περιήγησης στην προσπάθεια του αστικού κράτους να εξοντώσει φυσικά και ηθικά, να αποσπάσει δηλώσεις μετανοίας από τις 5.000 εξόριστες γυναίκες που πέρασαν από εκεί, μέσα από σκληρά σωματικά και  ψυχολογικά βασανιστήρια, με εκβιασμούς, βιασμούς, απομόνωση, εγκλεισμό και πόνο. 

Φτάνοντας στο θεατράκι των εξόριστων, οι κατασκηνωτές έμαθαν για το πως η ασχήμια της φυλακής και της εξορίας μετατράπηκε κάτω από την  επίδραση των κομμουνιστικών ιδεών και τη δυναμική της ταξικής πάλης σε φωτεινό χώρο, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την συνεισφορά της Ρόζας Ιμβριώτη η οποία ανέλαβε την δεύτερη φορά που μεταφέρθηκε στο Τρίκερι ρόλο οργάνωσης του στρατοπέδου και της εκπαίδευσης των γυναικών.

Μάλιστα, αναδείχθηκε η καλλιτεχνική δραστηριότητα που έλαβε χώρα, με τις χορωδίες και τον θίασο των κρατουμένων που έφεραν πολλές γυναίκες για πρώτη φορά σε επαφή με το θέατρο.

Ιδιαίτερα συγκινητικό ήταν το κλείσιμο της περιήγησης, που αφορούσε την παράσταση «Προμηθέας Δεσμώτης»: 

Το 1948 στη Χίο, οι καθηγήτριες Ρόζα Ιμβριώτη και Λίζα Κόττου είχαν διδάξει την τραγωδία του Αισχύλου «Προμηθέας Δεσμώτης» και είχαν μοιράσει τους ρόλους, όμως λόγω αντικειμενικών δυσκολιών η παράσταση δεν πραγματοποιήθηκε. 

Το καλοκαίρι του 1949 στο Τρίκερι, οι δύο καθηγήτριες, τα μέλη του θιάσου, μοδίστρες κι ενδυματολόγοι συνέχισαν την προετοιμασία της παράστασης. Τη μέρα της τελευταίας πρόβας πολλές εξόριστες έτρεξαν να την παρακολουθήσουν. Τελικά όμως η παράσταση και πάλι δεν ανέβηκε, καθώς απαγορεύτηκε από τη διοίκηση του στρατοπέδου που είχε καταλάβει το νόημά της.

Προς τιμήν τους όλων όσων έζησαν την εξορία στο Τρίκερι η περιήγηση έκλεισε με την απαγγελία ενός μικρού αποσπάσματος από την παράσταση στο θεατράκι αυτό των εξόριστων γυναικών, που προετοιμάστηκε με κόπο και χαρά αλλά δεν ανέβηκε ποτέ, από τον Σοφιανό Πεσιρίδη.

Το χρέος εκπληρώθηκε, τελικά η παράσταση ανέβηκε…

Δείτε ακόμα...