47ο Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή»: Ομιλία του Ελισαίου Βαγενά στη συζήτηση «Αφγανιστάν 20 χρόνια μετά, μια συζήτηση που πρέπει να γίνει!»

Μετά και τις τελευταίες εξελίξεις στο Αφγανιστάν που πυροδοτούν νέες ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις, επικίνδυνες για τους λαούς όλης της περιοχής, με μεγάλο ενδιαφέρον παρακολούθησαν οι επισκέπτες του 47ου Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή» τη συζήτηση που έγινε στη Διεθνούπολη την Πέμπτη, με θέμα: «Αφγανιστάν 20 χρόνια μετά, μια συζήτηση που πρέπει να γίνει!».

Την εισαγωγική ομιλία έκανε ο Ελισαίος Βαγενάς, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων. Είπε συγκεκριμένα:

«Φίλες και φίλοι,
συντρόφισσες και σύντροφοι,

Οι εξελίξεις στο μακρινό Αφγανιστάν προβληματίζουν κάθε σκεπτόμενο νέο, εργαζόμενο, κι αξίζει να συζητήσουμε για αυτές.

Άλλωστε αυτές τις μέρες συμπληρώθηκαν 20 χρόνια από την επίθεση στους δίδυμους πύργους, την 11η Σεπτέμβρη του 2001, που αξιολογήθηκαν από το ΝΑΤΟ ως “επίθεση κατά ενός μέλους – κράτους” του – των ΗΠΑ, με αποτέλεσμα την ενεργοποίηση του άρθρου 5 και την έναρξη της ιμπεριαλιστικής επέμβασης των αμερικανονατοϊκών στο Αφγανιστάν.

Τότε, για να θυμίσουμε, λίγο τα γεγονότα, θεωρήθηκε από τις ΗΠΑ, πως το ένοπλο αντιδραστικό κίνημα των Ταλιμπάν, που είχε την αστική διακυβέρνηση στο Αφγανιστάν, κρύβει τον Μπιν Λάντεν, επικεφαλή της επίσης αντιδραστικής ισλαμιστικής οργάνωσης Αλ Κάϊντα, που ανέλαβε την ευθύνη για τις επιθέσεις στις ΗΠΑ. Ετσι, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, με τη συνδρομή και πολλών άλλων χωρών, όπως π.χ. της Ρωσίας, που επέτρεψε τη χρήση του εναέριου χώρου της και βάσεων στο έδαφός της, στήριξαν τη λεγόμενη “Βόρεια Συμμαχία”, τις δυνάμεις που πολεμούσαν τους Ταλιμπάν στην εμφύλια σύγκρουση και τους ανέτρεψαν. Αμέσως μετά γύρισαν πίσω στο Αφγανιστάν και μια σειρά “αυλικοί” εκείνου του τμήματος της αστικής τάξης του Αφγανιστάν, που μετά την επανάσταση του Απρίλη του 1978 …“παραθέριζε” στο εξωτερικό, στις ΗΠΑ, στη Βρετανία, στο Πακιστάν κ.ά.. Μάλιστα, με τις λεγόμενες συμφωνίες της Βόννης, την ίδια χρονιά (το 2001) κανονίστηκαν ακόμη και τεχνικές λεπτομέρειες της εκπροσώπησης των εθνικών ομάδων, στο νέο αστικό πολιτικό σύστημα, που επιβλήθηκε με την ισχύ των όπλων του ΝΑΤΟ και την άτακτη (τότε) υποχώρηση των Ταλιμπάν.

“Τίτλοι τέλους” σ’ αυτήν την στρατιωτική επέμβαση των ιμπεριαλιστών στο Αφγανιστάν έθεσε η συμφωνία της Ντόχα, που υπέγραψε η προηγούμενη αμερικανική ηγεσία, επί Τραμπ, και εφάρμοσε η σημερινή, επί Μπάϊντεν, με την αποχώρηση των αμερικανο-νατοϊκών και την ανάληψη εκ νέου της διακυβέρνησης από το ένοπλο αντιδραστικό κίνημα των Ταλιμπάν.

Προκύπτουν μια σειρά ερωτημάτων:

– Γιατί οι ΗΠΑ αποχώρησαν; Ηττήθηκαν;

– Πέτυχαν τίποτα, όλα αυτά τα χρόνια, που βρίσκονταν στο Αφγανιστάν;Τι θα γίνει στο εξής στο Αφγανιστάν και πως διαγράφεται το μέλλον του λαού του;

Σ’ αυτά, όπως και σε άλλα σχετικά ερωτήματα, θα επιδιώξουμε να απαντήσουμε στη σημερινή συζήτηση.

Βεβαίως, πρέπει να έχουμε κατά νου πως οι ιμπεριαλιστές κάθε φορά, όταν είναι να επέμβουν κάπου στρατιωτικά, βρίσκουν και ένα εύσχημο πρόσχημα. Έτσι βομβάρδισαν το λαό της Γιουγκοσλαβίας με βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου δήθεν για να αποκαταστήσουν “τα ανθρωπιστικά δικαιώματα”, στο Ιράκ πάλι εισέβαλαν γιατί είχε “όπλα μαζικής καταστροφής”, που ποτέ δεν βρέθηκαν, στη Λιβύη δήθεν για τα “δημοκρατικά δικαιώματα”, ενώ στο Αφγανιστάν στα πλαίσια του “πολέμου με την τρομοκρατία”. Μάλιστα ο Μπάιντεν, επιμένοντας σε αυτή την κακόγουστη φαρσοκωμωδία δήλωσε πως “επιτελέστηκε το έργο της καταπολέμησης της τρομοκρατίας” γι’ αυτό και τώρα οι ΗΠΑ αποχωρούν. Κι αυτά την ώρα που οι ΗΠΑ, όπως και τα άλλα μόνιμα μέλη του ΣΑ του ΟΗΕ εξακολουθούν να έχουν τους Ταλιμπάν, με τους οποίους οι ΗΠΑ και άλλοι συνδιαλέγονται, στη λίστα των λεγόμενων “τρομοκρατικών οργανώσεων”.

Με λίγα λόγια το “κουτόχορτο”, με το οποίο επιδιώκουν να “ταΐσουν” τους λαούς, “πάει σύννεφο”!

Από κοντά κι άλλοι αστοί παράγοντες, όπως ο Πρόεδρος της Γαλλίας, Ε. Μακρόν, που δήλωσε πως τελικά “η δημοκρατία δεν εξάγεται”. Μάλιστα κάποιοι από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο ανεκδιήγητος ευρωβουλευτής του Δ. Παπαδημούλης το τερμάτισε, λέγοντας πως “Η δημοκρατία κι η επανάσταση δεν εξάγονται! Δεν επιβάλλονται απ’ έξω”. Ταύτισε, δηλαδή την ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, που μάλιστα έγινε “για τη δημοκρατία” – σύμφωνα με τον Παπαδημούλη – με τη διεθνιστική βοήθεια που προσέφερε η ΕΣΣΔ στην Αφγανική Επανάσταση στα 1979. Αυτό κι αν είναι ξέπλυμα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού από τον δήθεν “αριστερό” ΣΥΡΙΖΑ.

Ας δούμε, όμως, αγαπητοί σύντροφοι και φίλοι, γιατί το Αφγανιστάν, μια τόσο φτωχή και ορεινή χώρα, ενδιαφέρει τόσο πολύ τις διάφορες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Και στο μεταξύ όποιος πετύχει τον κ. Παπαδημούλη τον ενημερώνει κι αυτόν…

Αν και το Αφγανιστάν είναι μια περίκλειστη χώρα, μια χώρα δηλαδή που δεν έχει διέξοδο σε θάλασσα, έχει μια ξεχωριστή σημασία η στρατηγική γεωγραφική θέση του, ανάμεσα σε μεγάλες χώρες, που βρίσκονται μεταξύ των ισχυρότερων καπιταλιστικών χωρών του κόσμου (την Κίνα, τη Ρωσία, την Ινδία). Βρίσκεται στο δρόμο από την Ευρώπη και Κεντρική Ασία προς το Περσικό και Ινδικό Ωκεανό. Μπορεί να συνδέσει την Κίνα, που συγκρούεται με τις ΗΠΑ για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα με τα λιμάνια του Πακιστάν και του Ιράν, αλλά και με το ιρανικό φυσικό αέριο. Μπορεί να “δέσει” τους εμπορικούς και ενεργειακούς δρόμους της Ρωσίας με την Ινδία και το Πακιστάν.

Το Αφγανιστάν, λοιπόν, βρίσκεται στο “μάτι του κυκλώνα” των ενδοϊμπεριαλιστικών όπως άλλωστε και άλλες περιοχές που αποτελούν σημεία κομβικά για να περάσουν αγωγοί και μεταφορικοί δρόμοι.

Να γιατί οι ΗΠΑ είχαν εξασφαλίσει με στρατιωτικά – πολεμικά μέσα τα τελευταία 20 χρόνια, που βρίσκονταν στο Αφγανιστάν, να κρατούν “δεμένο χειρόφρενο” στην κατασκευή μια σειράς αγωγών ενέργειας, δρόμων μεταφοράς εμπορευμάτων π.χ. από την Κίνα προς το Ιράν.

Βεβαίως, κοντά στο «βασιλικό, ποτίστηκε και η γλάστρα» του ναρκοεμπορίου, που «ανθεί» στο σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο, μιας και μετά την ιμπεριαλιστική επέμβαση, το Αφγανιστάν αναδείχτηκε στην 1η παγκόσμια θέση της παραγωγής οπίου.

Το κύριο, όμως, δεν ήταν τα ναρκωτικά, αλλά οι μεταφορικοί άξονες και οι αγωγοί.

Ετσι, βασικό σχέδιο αγωγού φυσικού αερίου στην περιοχή είναι ο TAPI (που θα διέρχεται από τις χώρες Τουρκμενιστάν, Αφγανιστάν, Πακιστάν και Ινδία), 1,735 χιλιομέτρων, που σχεδιάζεται να μεταφέρει 33 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως. Όπως και η παραλλαγή του TAP (δηλαδή χωρίς την Ινδία). Ο συγκεκριμένος αγωγός αρχικά ενδιέφερε τους αμερικάνους, που θεωρούσαν πως θα πετύχουν μακροχρόνια την απεξάρτηση της περιοχής από το ιρανικό αέριο, αλλά και θα αδυνατίσουν αυτά που παίρνει σήμερα η Κίνα από το Τουρκμενιστάν. Στην πορεία όμως άρχισε να ενδιαφέρει και το ρωσικό κεφάλαιο, διότι εάν κάποτε κατασκευαστεί, ακόμη κι αν στην αρχή δεν θα προσφέρει ρωσικό αέριο, προοπτικά και λαμβάνοντας υπόψη ότι από τη σοβιετική εποχή το δίκτυο του Τουρκμενιστάν συνδέεται με αυτό της Ρωσίας, θα μπορούσε η Ρωσία να βρει διέξοδο στις αγορές του Πακιστάν και της Ινδίας. [Να σημειωθεί πως το ρωσικό κεφάλαιο πριμοδοτεί και την κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου Pakistan Stream, από το Καράτσι προς Λαχόρ, παλαιότερα γνωστό ως αγωγός Βορρά-Νότου, που σχεδιάζει να μεταφέρει 12,4 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως κυρίως από υγροποιημένο αέριο, αλλά και με τη διασύνδεσή του με τον TAPI]. Αρχικά οι Ταλιμπάν ήταν αντίθετοι, στη συνέχεια εκφράστηκαν θετικά και μάλιστα δήλωσαν πως μπορούν να αναλάβουνε την ασφάλεια του αγωγού. Στην πορεία είπαν πως όσο διαρκεί η κατοχή δεν μπορεί να γίνει. Τέλος, σήμερα εμφανίζονται θετικοί.

Αντίθετη με τον παραπάνω αγωγό είναι σίγουρα η Τουρκία, μιας και επιδιώκει να γίνει αυτή «κόμβος» ενέργειας για το αέριο του Τουρκμενιστάν. Πιθανότατα και η Κίνα να μην ενδιαφέρεται, μιας και σήμερα αυτή λαμβάνει μεγάλες ποσότητες αερίου από Τουρκμενιστάν και Ρωσία, που στην περίπτωση κατασκευής του TAPI θα πρέπει να τις διαπραγματευθεί με άλλους όρους. Ούτε το Ιράν ενδιαφέρεται μια και αυτό ήδη κατασκεύασε αγωγό φυσικού αερίου που φτάνει έως τα σύνορά του Πακιστάν και φιλοδοξεί να επικρατήσει το δικό του σχέδιο.

Βασικοί μεταφορικοί δρόμοι είναι αυτοί που σχεδιάζει η Κίνα (με κατεύθυνση προς Πακιστάν, προς τα λιμάνια του, αλλά και παραπέρα στο Ιράν). Το βλέπει σαν κομμάτι του λεγόμενου «δρόμου του μεταξιού». Αλλά και η Τουρκία θέλει το δικό της δρόμο (Αζερμπαϊτζάν, Γεωργία, Κασπία, Τουρκμενιστάν, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ινδία), που μάλιστα το έχει «βαφτίσει» δρόμο του “Λάπις Λαζούλι» από την ονομασία ενός ημιπολίτιμου πετρώματος του Αφγανιστάν.

Υπάρχουν επίσης σχέδια μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας από υδροηλεκτρικές εγκαταστάσεις στο Κιργιστάν και στο Τατζικιστάν προς το Πακιστάν μέσω του Αφγανιστάν.

Σαφώς ενδιαφέρει τα μονοπώλια και ο ορυκτός πλούτος. Το Αφγανιστάν διαθέτει πλούσια ανεκμετάλλευτα κοιτάσματα ορυκτών πρώτων υλών η αξία των οποίων εκτιμάται από 1 έως 3 τρισ. δολάρια στο 30% των εξερευνημένων εδαφών. Ειδικότερα διαθέτει τεράστια αποθέματα μεταλλευμάτων, κυρίως χαλκού, σιδήρου, χρυσού, μολύβδου και λιθίου.

Για τη σημασία αυτού του πλούτου μόνον ένα παράδειγμα θα δώσω:

Το λίθιο είναι βασικό συστατικό στην κατασκευή μπαταριών που χρησιμοποιούνται στη βιομηχανία της ηλεκτροκίνησης και όχι μόνο. Στον τομέα αυτό επενδύουν τεράστια ποσά η Κίνα και οι ΗΠΑ, αλλά και ισχυρές δυνάμεις της ΕΕ, όπως η Γερμανία. Στην εποχή της “πράσινης ανάπτυξης” το λίθιο χαρακτηρίζεται ως η “νέα βενζίνη”. Υπολογίζεται πως μια αύξηση της τάξης του 1% στην παραγωγή ηλεκτρικών οχημάτων παγκοσμίως θα αυξήσει τη ζήτησή του περισσότερο από 40%. Είναι φανερό επομένως ότι η δέσμευση μεγάλων κοιτασμάτων λιθίου ανά τον κόσμο δίνει ισχυρό προβάδισμα στον ανταγωνισμό.

Γι’ αυτούς, λοιπόν, τους λόγους έγινε η ιμπεριαλιστική επέμβαση το 2001. Στόχος των ΗΠΑ δεν ήταν ούτε ο λεγόμενος «πόλεμος με την τρομοκρατία», ούτε η “δημοκρατία”, αλλά ο έλεγχος της στρατηγικής θέσης που καταλαμβάνει το Αφγανιστάν, που βρίσκεται στο «τρίγωνο» μεγάλων ανταγωνιστών τους (Κίνα, Ρωσία, Ινδία), αλλά και σημαντικών περιφερειακών δυνάμεων, όπως του Ιράν και του Πακιστάν και μπορεί να αποτελέσει κρίσιμο «σημείο» στη χάραξη νέων ενεργειακών, μεταφορικών δρόμων. Πριν 20 χρόνια το Κόμμα μας αποκάλυψε αυτά τα ζητήματα, όπως και το ζήτημα του μεγάλου ορυκτού πλούτου, καταρρίπτοντας τα προσχήματα των ιμπεριαλιστών, που αναπαρήγαγαν τα άλλα ελληνικά κόμματα.

Για 20 χρόνια οι ΗΠΑ εμπόδισαν την κατασκευή μιας σειράς αγωγών ενέργειας, δρόμων μεταφοράς εμπορευμάτων π.χ. από την Κίνα προς το Ιράν. Χάρη στη ΝΑΤΟϊκή κατοχή τα κινεζικά και ρωσικά μονοπώλια έμειναν μακριά από τις πρώτες ύλες που διαθέτει το Αφγανιστάν. Οι Κινέζοι π.χ. αναγκάστηκαν να σταματήσουν την εξόρυξη χρυσού, που είχαν ξεκινήσει. Τι κι αν η στρατιωτική επέμβαση, η ιμπεριαλιστική κατοχή, ο εμφύλιος πόλεμος της δοτής κυβέρνησης με τους Ταλιμπάν οδήγησε σε «ποτάμια» προσφύγων, που προσπάθησαν να ξεφύγουν από τον πόλεμο, την ανέχεια, τα μεσαιωνικά ήθη;

Οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ, όλα αυτά τα 20 χρόνια δε δίστασαν να στηρίξουν αυτά τα κάλπικα προσχήματα των ΗΠΑ και να στείλουν στην «κρεατομηχανή» του αφγανικού πολέμου στρατιωτικά τμήματα των χωρών τους, μεταξύ αυτών και οι ελληνικές κυβερνήσεις (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ κ.ο.κ.), που από το 2001 έως σήμερα στήριξαν την εμπλοκή της χώρας μας και των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων στο Αφγανιστάν. Μόνο το ΚΚΕ είχε απαιτήσει την επιστροφή στη χώρα των ελληνικών δυνάμεων από το Αφγανιστάν και κάθε άλλη ιμπεριαλιστική αποστολή στο εξωτερικό, αποκαλύπτοντας τα προσχήματα των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, και τις διαχρονικές ευθύνες όλων των ελληνικών κυβερνήσεων.

Σήμερα οι αμερικάνικες προτεραιότητες μετατοπίζονται προς τον Ειρηνικό ωκεανό στην “κόντρα” με την Κίνα για την πρωτοκαθεδρία στο καπιταλιστικό σύστημα. Αυτά τις οδηγούν σε ανασχεδιασμό των στρατιωτικών τους εγκαταστάσεων.

Όπως όλοι είδαμε η επικράτηση των Ταλιμπάν έγινε με αρκετά γρήγορους ρυθμούς και συνδέθηκε με την αποχώρηση των αμερικανικών και νατοϊκών ενόπλων δυνάμεων, μετά τη συμφωνία της Ντόχα (2020), στην οποία κατέληξαν ΗΠΑ-Ταλιμπάν. Υπάρχουν ερωτήματα αλλά όλα δείχνουν πως δεν μιλάμε για αμερικάνικη στρατιωτική ήττα και στρατιωτική νίκη των Ταλιμπάν στα πεδία των μαχών, αλλά για παράδοση της διακυβέρνησης από τους αμερικάνους στους Ταλιμπάν.

Για τις ΗΠΑ ήταν φανερή η οικονομική “αιμορραγία”, πολλών δισεκατομμυρίων, που είχαν αυτά τα χρόνια, για να διατηρήσουν με στρατιωτικά μέσα μια μορφή ενός αστικού καθεστώτος, που είχαν “πλάσει”, όπως είδαμε χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.

Σήμερα, στρατιωτικά οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ αποχώρησαν από το Αφγανιστάν, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως αποχώρησαν και τα συμφέροντά τους. Βλέπουμε την παράδοση τεράστιου εξοπλισμού στους Ταλιμπάν. Υπολογίζεται πως τα όπλα που άφησαν στο Αφγανιστάν οι ΗΠΑ είναι αξίας 85 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Γιατί; Μα γιατί προσδοκούν πως τα υπαρκτά και διαφορετικά συμφέροντα ντόπιων φυλάρχων – καπιταλιστών και ξένων δυνάμεων (Κίνα, Ρωσία, Πακιστάν, Ινδία, Τουρκία, Ιράν, Κατάρ κοκ.) θα δράσουν ως νέα “εύφλεκτη ύλη”, που θα δημιουργήσει γενικότερο κλίμα “αποσταθεροποίησης”, εμποδίζοντας την προώθηση συμφερόντων που είναι ανταγωνιστικά με αυτά των ΗΠΑ και χαράζοντας στην προοπτική νέους δρόμους στην περιοχή για τα αμερικάνικα μονοπώλια.

Μ’ άλλα λόγια, ο σχεδιασμός των αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, σ’ ότι αφορά το Αφγανιστάν, εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά αυτός λαμβάνει υπόψη του τις αλλαγές στο τοπικό, περιφερειακό και διεθνές πεδίο και αλλάζει μέσα και τρόπους, με τους οποίους θα προωθηθεί.

Επιπλέον, δεν έχει καμιά βάση η σύγκριση – που έκαναν ορισμένοι – των τωρινών γεγονότων στο Αφγανιστάν με την αποχώρηση των τελευταίων Αμερικανών από τη Σαϊγκόν στα 1975. Πρώτα απ’ όλα γιατί τότε πράγματι οι ΗΠΑ είχαν ηττηθεί από τον ηρωικό βιετναμέζικο λαό, με την καθοδήγηση του Κομμουνιστικού Κόμματος και ο επαναστατικός στρατός του, που είχε τη σθεναρή βοήθεια της Σοβιετικής Ένωσης, καταλάμβανε το τελευταίο αμερικάνικο “φρούριο”, τη Σαϊγκόν (που σήμερα φέρει το όνομα Χο Τσι Μιν). Αντίθετα, σήμερα στην Καμπούλ μπήκαν οι άντρες ενός ένοπλου αντιδραστικού, βαθιά αντικομμουνιστικού κινήματος, που οι ενδοϊμπεριαλιστές αντιθέσεις και ανταγωνισμοί το ευνόησαν να ανακτήσει τη διακυβέρνηση, την οποία είχε και πριν 20 χρόνια. Στο Βιετνάμ η ήττα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού είχε σπείρει ενθουσιασμό και ελπίδα σε όλη την ανθρωπότητα, όπως και στον ίδιο λαό του Βιετνάμ που είχε καταφέρει να αποτινάξει δεκαετίες ξένης αποικιοκρατικής ξένης ιμπεριαλιστικής κατοχής.

Σήμερα στο Αφγανιστάν η κατάσταση είναι πέρα για πέρα διαφορετική, γίνεται φανερό πως τα βάσανα αυτού του λαού θα συνεχιστούν τα επόμενα χρόνια, χιλιάδες άνθρωποι και πάλι θα συνεχίσουν να αναζητούν την τύχη τους πέρα από τα σύνορα της χώρας τους, ενώ είναι «κοινός τόπος», πως ειδικά η θέση των γυναικών θα χειροτερεύσει.

Την ίδια ώρα, όμως, μόνο ως “κροκοδείλια”, μπορούν να χαρακτηριστούν τα «δάκρυα» όλων εκείνων, που σε άλλες ιστορικές εποχές (βλ. δεκαετία του ’80) είχαν λυσσασμένα στηρίξει το σκοταδιστικό κίνημα των Μουτζαχεντίν (μέσα από το οποίο ξεπρόβαλλαν οι Ταλιμπάν), και το οποίο μάχονταν ενάντια στη Λαϊκή Επανάσταση και στη σοβιετική στρατιωτική διεθνιστική βοήθεια στο Αφγανιστάν.

Το “άδειασμα” των ντόπιων πολιτικών συμμάχων των ΗΠΑ για δυο δεκαετίες, είναι διδακτικό για το λαό μας, που του λένε πως αν γεμίσουμε τη χώρα με βάσεις, που θα στοχεύουν άλλους λαούς και αν είμαστε το “καλό παιδί” των ΗΠΑ, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, τότε όλοι αυτοί οι “προστάτες” μας θα μας διαφυλάξουν από τον κίνδυνο του πολέμου, είναι κάλπικο. Οι “ισχυροί σύμμαχοί” μας δεν φημίζονται για την μπέσα τους, αλλά για την μπαμπεσιά τους! Ο λαός μας, σε καμία περίπτωση, δεν πρέπει να εναποθέσει τις ελπίδες του για ειρήνη και ασφάλεια στις διαβεβαιώσεις των αστικών κομμάτων, της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΙΝΑΛ και άλλων που καλλιεργούν ένα κλίμα εφησυχασμού και εμπιστοσύνης στους ιμπεριαλιστές συμμάχους.

Πολλοί, βλέποντας πως θα οξυνθεί το δράμα του αφγανικού λαού, που θα αντιμετωπίσει ακόμη και ζητήματα επιβίωσης τους επόμενους μήνες, μιας και το ΑΕΠ της χώρας “χτίζονταν” όλα αυτά τα χρόνια κατά 80% από την εξωτερική βοήθεια, αναρωτιούνται τι θα γίνει; Ποιός μπορεί να στηρίξει το λαό του Αφγανιστάν;

Σήμερα ο πολυεθνικός λαός του Αφγανιστάν βρίσκεται μέσα στις “μυλόπετρες” των συμφερόντων που έχουν τμήματα της αστικής τάξης της χώρας του, καθώς και ξένες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Όχι τυχαία βλέπουμε όλες τις μεγάλες δυνάμεις να περιμένουν “δείγματα γραφής” από τη διακυβέρνηση των Ταλιμπάν, οι οποίοι έχουν μοιράσει δεξιά-αριστερά υποσχέσεις, ώστε να κερδίσουν τη διεθνή αναγνώριση, που δεν είχαν στην πρώτη διακυβέρνησή τους.

Σε κάθε, όμως περίπτωση, αυτό που λέμε για την Ελλάδα, ότι ο μόνος που μπορεί να σώσει το λαό είναι ο ίδιος ο λαός, ισχύει και για το Αφγανιστάν».

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...