Άρθρο φαντάρου: “Η αγωνιστική στρατιωτική θητεία μπορεί να φωτίσει τον δρόμο της αμφισβήτησης”

Επιτροπη ΕΔ και ΣΑ / Στρατιώτες /διαδήλωση στο Συνταγμα Απρίλης 2018

Κατά τη διάρκεια της περιόδου της καραντίνας οι στρατευμένοι νέοι δεχτήκαμε τις συνέπειες από τα ελλιπή μέτρα προστασίας της υγείας και των δικαιωμάτων μας όπως το σύνολο των λαϊκών οικογενειών. Και σήμερα σε περίοδο χαλάρωσης των απαγορεύσεων και αδειών χρειάζεται να παρθούν μέτρα προστασίας από την πανδημία όπου δεν λήφθηκαν ακόμη και αυτά που υπάρχουν ήδη, να επικαιροποιηθούν. Αντίστοιχες δυσκολίες και ανησυχίες προκάλεσαν τα κυβερνητικά μέτρα και στα μόνιμα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων.

Τώρα ερχόμαστε αντιμέτωποι με την εκδήλωση της νέας καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, και τις συνέπειες που αυτή θα φέρει στη ζωή και στα δικαιώματα μας, τόσο μέσα στα στρατόπεδα όσο και έξω από αυτά, στα σπίτια μας, στις οικογένειες μας, στο εργασιακό μας μέλλον.

Ιδιαίτερα τα παιδιά της εργατικής λαϊκής οικογένειας που υπηρετούν την στρατιωτική τους θητεία και έχουν αποσπαστεί από το μεροκάματο, αντιμετωπίζουν ήδη σοβαρές πρόσθετες οικονομικές δυσκολίες. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που «βγάζουν» τη θητεία από το μισθό του ενός γονιού που εργαζόταν για όλη την οικογένεια και τώρα βρίσκεται είτε σε καθεστώς αναστολής σύμβασης, είτε ακόμα και απολυμένος. Δεν είναι λίγοι οι συνάδελφοι φαντάροι που με κόπο και ιδρώτα είχαν μαζέψει λίγες οικονομίες για να μπορέσουν να συντηρηθούν κατά τη διάρκεια της θητεία τους, όμως τώρα είναι αναγκασμένοι να στηρίξουν και τις οικογένειες τους.

Δυσκολίες πρόσθετες σε αυτές που ήδη αντιμετωπίζαμε από τις συνθήκες διαβίωσης μέσα στα στρατόπεδα, αλλά και τις συνθήκες πίεσης που διαμορφώνονται σε αρκετά από αυτά, από τις συνεχιζόμενες υπηρεσίες και καθήκοντα που επιφορτίζουν τους οπλίτες θητείας, χωρίς ταυτόχρονα καμία εναλλακτική πολιτιστική, αθλητική, δημιουργική διέξοδο.

Καθοριστικής σημασίας για την αντιμετώπιση όλων των δυσκολιών και τις πίεσης (σωματικής και ψυχολογικής) μέσα στα στρατόπεδα είναι η στάση αγωνιστικής και μαχητικής υπεράσπισης των δικαιωμάτων των στρατευμένων νέων. Είναι η χωρίς εφησυχασμό αντίσταση στο κλίμα του «9 μήνες είναι θα περάσουν και μετά θα συνεχίσω τη ζωή μου», στις λογικές ότι «εδώ είναι στρατός, ποιος βγάζει άκρη για να βγάλω εγώ». Είναι λογικές που δρουν παραλυτικά στη δράση και τη σκέψη των νέων, τους καθηλώνουν για 9 μήνες στο να δεχτούν τα πράγματα ως έχουν, βάζοντας στην άκρη τις ανάγκες τους.

Το κλίμα αυτό συντηρείται και από το ίδιο το περιεχόμενο της στρατιωτικής θητείας. Οι αγγαρείες (με πιο συχνή πρόφαση αυτή της ατομικής και συλλογικής υγιεινής και καθαριότητας), τα κωλυόμενα νούμερα στις υπηρεσίες, οι εντατικοί ρυθμοί σε πόστα όπως τα μαγειρεία κ.α. δημιουργούν την εικόνα πως οι φαντάροι υπηρετούν για να βγάζουν τη «λάντζα» των στρατοπέδων και επομένως ο στρατός «είναι χάσιμο χρόνου».

Τέτοιου είδους αντιλήψεις συντηρούνται και αναπαράγονται από διάφορες δυνάμεις του αστικού χώρου τόσο μέσα όσο και έξω από τις Ένοπλες Δυνάμεις, αλλά και από δυνάμεις του οπορτουνισμού. Τέτοιου είδους λογικές είναι βολικές για να συσκοτίσουν την αποστολή και τον προσανατολισμό των Ενόπλων Δυνάμεων, την εμπλοκή τους στους αμερικαΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς, τις εξελίξεις που διαδραματίζονται στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους που είναι σε εξέλιξη στην περιοχή.

Είναι λογικές που αποκρύπτουν συνειδητά ότι από τα τεράστια ποσά που κατευθύνονται στις αμυντικές δαπάνες και κατατάσσουν τη χώρα μας δεύτερη ανάμεσα στις χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ, δεν περισσεύει ούτε ένα ευρώ για την κάλυψη αναγκών των στρατιωτικών μονάδων σε υλικά καθαρισμού, προστασίας, σίτισης, συντήρησης των υποδομών, στέγασης των οπλιτών κ.α. Φυσικά αποκρύπτουν και όλους όσους έχουν την ευθύνη για την κατάσταση αυτή, δηλαδή διαχρονικά τις κυβερνήσεις και τα αστικά κόμματα που στέκονται γονυπετής μπροστά στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Μήπως όμως μια τέτοια λογική έχει αδερφική συγγένεια με το «κοίτα παιδί μου τη δουλειά», «μείνε μακριά από τα σωματεία και άλλες …φασαρίες»; Αντιλήψεις που συναντάμε πολύ πριν και πολύ μετά τον στρατό, σε όλους τους χώρους που παρεμβαίνουμε και δείχνουν ως λύση στα αδιέξοδα των νέων τον ατομικό δρόμο, δηλαδή το πιο μεγάλο αδιέξοδο. Μήπως όμως οι αντιλήψεις αυτές ταιριάζουν γάντι με την καλλιέργεια υποταγής στις επιθυμίες του εργοδότη, «γιατί αυτός μας δίνει το ψωμί που τρώμε»; Μήπως πάνε κολλητά με το αφήγημα της ατομικής ευθύνης και τις «εθνικής ομοψυχίας» που καλλιεργούν κυβέρνηση και αστικά επιτελεία το τελευταίο διάστημα κάνοντας μάλιστα το δάχτυλο προς το λαό για την αντιμετώπιση της πανδημίας;

Μήπως τελικά εκείνοι που συντηρούν και αναπαράγουν τις διάφορες θεωρήσεις περί «χαμένου χρόνου» κλπ επιδιώκουν να εκπαιδεύσουν τους νέους στην πιστή υπακοή και στο να εκτελούν «άνευ αντιλογίας τας διαταγάς» για όλη τους τη ζωή;

Οι Κομμουνιστές μέσα στα στρατόπεδα πρέπει να δρούμε αποφασιστικά απέναντι σε όποιον θέλει να επιβάλει την ατομική λύση, την αδράνεια στους στρατευμένους νέους. Από την πρώτη στιγμή να δίνουμε συνέχεια στην δράση μας, στη δράση του Κόμματος και της ΚΝΕ για μαχητική υπεράσπιση των δικαιωμάτων των νέων της λαϊκής οικογένειας. Να φωτίζουμε πως η αιτία των δυσκολιών μέσα στο στρατόπεδο είναι η ίδια αιτία των μισθών των 500 ευρώ, των σχολών χωρίς εργαστήρια και βιβλία, της ανεργίας. Είναι το καπιταλιστικό κέρδος, είναι η εμπλοκή στα ΝΑΤΟικά πολεμικά σχέδια για τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων της περιοχής.

Η απαραίτητη προσαρμογή στη δράση μας μέσα στο στρατόπεδο δεν σημαίνει ανεκτικότητα στην αστική και οπορτουνιστική παρέμβαση. Ανεκτικότητα σε αντιδραστικές φασιστικές θέσεις που μπορεί να εκφράζονται. Η προσαρμοσμένη δράση μας έχει ως κύριο να προστατεύσουμε την δράση του Κόμματος μέσα σε έναν ιδιαίτερο χώρο του αστικού κράτους που έχει συγκροτηθεί με σκοπό τη βία και την ένοπλη επιβολή της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και εξουσίας ενάντια στους εργαζόμενους, τη νεολαία.

Για κανέναν νέο η ζωή του και η στάση που αντιμετωπίζει την καθημερινότητα του δε διακόπτεται για 9 μήνες. Η πορεία είναι συνεχής, έτσι συνεχής είναι και η πορεία της συνείδησης του. Επομένως στην στρατιωτική μας θητεία οφείλουμε να εμπνεύσουμε τους νέους της εργατική τάξης να τους καθοδηγήσουμε να ξεπεράσουν φόβους, να τους διαπαιδαγωγήσουμε στην αλληλεγγύη. Άλλωστε μιλάμε για νέους που αύριο θα συναντήσουμε ξανά μπροστά μας, σε εργοστάσια, γραφεία, σχολές, πανεπιστήμια. Είναι οι ίδιοι που σε μια επόμενη φάση της ζωής τους θα τους θέλουμε να πρωτοστατούν στο πλάι μας μέσα από τα σωματεία, τους συλλόγους.

Να πρωτοστατήσουμε στη συγκρότηση επιτροπών που σε πρώτο πλάνο θα παλεύουν να συνεχιστούν τα μέτρα προστασίας στις μονάδες για τους στρατευμένους, θα οργανώνουν την συμμετοχή σε αθλητικές, πολιτιστικές εκδηλώσεις μέσα και έξω από το στρατόπεδο, θα διεκδικούν μέτρα για την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής τους.

Να αξιοποιήσουμε τις ίδιες τις εξελίξεις που στο χρόνο και το χώρο της μονάδας έχουν άλλη δυναμική, δίνουν αφορμή για βαθύτερες συζητήσεις. Όπως για παράδειγμα οι εικόνες από τις πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ έδωσαν αφορμή για συζήτηση για το που μπορεί να φτάσει η δύναμη των εργαζόμενων όταν είναι οργανωμένοι. Ακόμη η στάση στην ορκωμοσία και ο πολιτικός όρκος μπορεί επίσης να δώσει τροφή για βαθύτερες συζητήσεις, για αμφισβήτηση μέχρι και σκοταδιστικών αντιλήψεων.

Να ακουστεί δυνατά και μέσα στα στρατόπεδα ότι «πληρώσαμε πολλά, δεν θα πληρώσουμε ξανά». Με επαναστατική αισιοδοξία να δυναμώσουμε την αμφισβήτηση απέναντι στο αστικό κράτος στους θεσμούς του, να φωτίσουμε τον δρόμο του Σοσιαλισμού απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Γ.Χ.

Ετικέτες: ,

Δείτε ακόμα...