«Ας κρατήσουμε ψηλά τη σημαία του ανειρήνευτου αγώνα του αντιιμπεριαλιστικού αντιπολεμικού κινήματος, τον αγώνα της ΕΕΔΥΕ»

Νίκος Παπαναστάσης

Η τοποθέτηση του Νίκου Παπαναστάση, βουλευτή και μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, στο 19ο Συνέδριο της ΕΕΔΥΕ:

«Συναγωνίστριες και Συναγωνιστές

Φίλες και Φίλοι

Συμφωνώ με την εισήγηση που μας παρουσίασε η συναγωνίστρια Ελπίδα Παντελάκη και το πολιτικό πλαίσιο όπως ήδη έχει περιγράφει, με τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντα των μελών της ΕΕΔΥΕ.

Για λόγους οικονομίας χρόνου, δεν θα επαναλάβω στοιχεία που ήδη έχουν αναφερθεί όπως για παράδειγμα αναφορές στις διεθνείς εξελίξεις, όπως αυτές παρουσιάστηκαν πάντα μέσα απ’ την οπτική του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος και γενικότερα των λαϊκών συμφερόντων.

Θα ξεκινήσω απ’ την πρώτη παράγραφο της εισήγησης, όπου πολύ συνοπτικά αλλά με πληρότητα,  περιγράφεται ποιος, τουλάχιστον εδώ στη χώρα μας, βρίσκεται απέναντι στον αγώνα μας. Ποιών την πολιτική ξεσκεπάζουμε, αναλύουμε και μεθοδευμένα ανάλογα και με τις δυνάμεις μας, αντιπαλεύουμε.

  • Πρώτα απ’ όλα, είναι η ελληνική αστική τάξη, που με την προώθηση της επικίνδυνης πολιτικής της,  μπλέκει τη χώρα όλο και περισσότερο στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς της. Αυτή την πολιτική υπηρετεί η κυβέρνηση της ΝΔ και στηρίζουν ο ΣΥΡΙΖΑ και τα υπόλοιπα κόμματα του ευρωατλαντισμού.
  • Είναι όλοι αυτοί που μπλέκουν την Ελλάδα στα γρανάζια των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, που τροφοδοτούν και ενισχύουν τις επεμβάσεις και τους πολέμους τους.
  • Είναι αυτοί που όχι απλά αποδέχονται, αλλά προκλητικά παρουσιάζουν στο λαό ως προτέρημα για τη χώρα, την ύπαρξη σ’ αυτή, των Αμερικανονατοϊκών επιθετικών στρατιωτικών βάσεων και των στρατηγείων τους.  
  • Είναι όλοι όσοι προσυπογράφουν ανενδοίαστα, την αποστολή τμημάτων των  ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, στις ιμπεριαλιστικές αποστολές στο εξωτερικό.
  • Είναι τέλος αυτοί, που είναι έτοιμοι να υποχωρήσουν σε κυριαρχικά δικαιώματα, στο πλαίσιο ενός ιμπεριαλιστικού συμβιβασμού, στον οποίο βαραίνουν ισχυρότερες δυνάµεις, βαφτίζοντας αυτή τους τη στάση πατριωτική. Αυτή είναι η ελληνική αστική τάξη.

Αυτή ακριβώς την εγκληματική πρακτική τους, την καταστροφική για το λαό, προσπαθεί η αστική ιδεολογία να την καλύψει πίσω από έντεχνα σμιλεμένους μύθους, με την πρόθυμη συνδρομή των αστικών ΜΜΕ.

Μύθος πρώτος ότι δήθεν η ελληνική αστική τάξη είναι αμυνόμενη, ότι υπερασπίζεται µόνο τα σύνορά της, χωρίς να εκφράζει καθόλου μα καθόλου επιθετικότητα.

Μα η ίδια η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ, οι αυξημένες κρατικές δαπάνες για την κάλυψη των πολεμικών επιθετικών αναγκών του ΝΑΤΟ, κατέχοντας την 1η ποσοστιαία θέση στους Νατοϊκούς εξοπλισμούς σύμφωνα µε τα τελευταία στοιχεία, είναι ή δεν είναι ένα καθαρό στοιχείο επιθετικής πολιτικής; Η απάντηση είναι ναι.

Το ίδιο συμβαίνει με τη συμμετοχή των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων σε αποστολές εκτός συνόρων ή με την εναέρια αστυνόμευση συνόρων βαλκανικών κρατών, με τη συμμετοχή σε ασκήσεις στα Βαλκάνια και τη Μαύρη Θάλασσα, με τη συμμετοχή σε πολεμικές περιπολίες στον Περσικό, την αποστολή της συστοιχίας «Πάτριοτ» στη Σαουδική Αραβία. Αν όλα αυτά δεν εκφράζουν απροκάλυπτη επιθετικότητα, τότε τι εκφράζουν;

Οι νέες στρατιωτικές συμφωνίες µε τις ΗΠΑ και τη Γαλλία, τι είναι; Τι είναι η πολιτική και κυρίως η στρατιωτική συνεργασία µε το Ισραήλ, η προετοιμασία για αποστολή δυνάμεων στο Μάλι της Αφρικής, η ετοιμότητα της κυβέρνησης να στείλει στρατιωτικές δυνάµεις γενικότερα στην περιοχή του Σαχέλ; Όλες αυτές οι κινήσεις είναι επιθετικές;

Μήπως η παραχώρηση των αμερικανικών βάσεων που βρίσκονται στην Ελλάδα ως υποδομών εκτόξευσης επιθετικών αποστολών κατά γειτονικών λαών, ή για τη συμμετοχή τους στην περικύκλωση της Ρωσίας κ.ά. δεν είναι επιθετική πράξη; Προφανώς και είναι.

Όλα αυτά νομίζω ότι αιτιολογούν απόλυτα την επιθετικότητα της ελληνικής τάξης.

Μύθος δεύτερος. Η τουρκική επιθετικότητα είναι απόρροια της πότε της ψυχοσύνθεσης του Ερντογάν πότε διέξοδος των εσωτερικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Τουρκία ή άλλες φορές ευθύνονται στοιχεία του DNA των δυο λαών.

Επιθετικές βλέψεις δεν έχει μόνο η ελληνική αστική τάξη. Έχει και η αστική τάξη της Τουρκίας, το κράτος της οποίας σε σχέση µε την Ελλάδα βρίσκεται σε υψηλότερη θέση στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Η Τουρκία είναι µέλος του G20, διαθέτει στρατό κατοχής σε 3 ξένες χώρες (Κύπρο, Συρία, Ιράκ), έχει επίσης στρατιωτικές πολεμικές βάσεις και δυνάµεις σε άλλα κράτη, όπως Κατάρ, Αλβανία, Σουδάν, Λιβύη, Αζερμπαϊτζάν. Διεκδικεί εδάφη από άλλες χώρες, ανάμεσά τους η Ελλάδα, όπως νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, θαλάσσιες ζώνες, αμφισβητεί εναέριο χώρο, επιχειρεί προκλητικές ενέργειες κατά κυριαρχικών δικαιωμάτων και των συνόρων στην περιοχή, προωθεί τη στρατηγική του «νεοοθωµανισµού», αξιοποιώντας µμειονοτικά και θρησκευτικά ζητήματα.

Αυτό είναι ένα πλαίσιο, που σε συνδυασμό µε τους Νατοϊκούς σχεδιασμούς, καθορίζει το επίπεδο των ελληνοτουρκικών σχέσεων, τον ανταγωνισμό µεταξύ των αστικών τάξεων των δύο χωρών, στην προσπάθεια της κάθε μιας για γεωστρατηγική αναβάθμιση στην περιοχή της.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο γίνονται παζάρια, διαπραγματεύσεις µε ορίζοντα τη συνεκμετάλλευση του Αιγαίου, την προώθηση επί της ουσίας διχοτομικών λύσεων στο Κυπριακό, την απαράδεκτη εργαλειοποίηση του προσφυγικού – μεταναστευτικού προβλήματος μέσα στις συμπληγάδες των ανταγωνισμών.

Ακριβώς αυτό είναι και το πλαίσιο όπου εναλλάσσονται, πότε οι τάσεις συμβιβασμού (µέσω της υπογραφής συμφωνιών «ιμπεριαλιστικής ειρήνης» και της προσφυγής σε διεθνείς οργανισμούς, όπως το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης), οι τάσεις όξυνσης. Όμως αυτά είναι τα στοιχεία που εμπεριέχουν και τον κίνδυνο θερμών επεισοδίων και περιορισμένης ή και όχι πολεμικής αναμέτρησης.

Συναγωνίστριες και Συναγωνιστές

Είναι φανερό ότι η ραγδαία εξέλιξη των γεγονότων, απαιτεί και αντίστοιχη τεκμηρίωση των θέσεών μας. Είναι αναγκαία επίσης, η ακόμη μεγαλύτερη εκλαΐκευση των θέσεών μας. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι νομοτελειακά, δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη, κι αναφέρομε στην πραγματική ειρήνη κι όχι την ιμπεριαλιστική με το πιστόλι στον κρόταφο, όπως δεν μπορεί να υπάρξει και ευημερία των λαών, αν πρώτα δεν υπάρξει κοινωνική ανατροπή, αν δεν εκφραστεί  η διεθνιστική αλληλεγγύη κι αν δεν γίνει συνείδηση και πράξη, η κοινή πάλη των λαών ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.

Μόνο τότε ο ελληνικός λαός, όπως και οι άλλοι λαοί, θα πουν ότι μπορούν πλέον να υπερασπιστούν την εδαφική ακεραιότητα των χωρών τους από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων.

Μέχρι τότε, ας κρατήσουμε ψηλά τη σημαία του ανειρήνευτου αγώνα του αντιιμπεριαλιστικού αντιπολεμικού κινήματος, τον αγώνα της ΕΕΔΥΕ, τον αγώνα των ΕΕ στα Χανιά, στη Λάρισα, στην Αλεξανδρούπολη, στην Πρέβεζα, στη Θεσσαλονίκη, στο Λιτόχωρο, στο Στεφανοβίκειο και σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, που η αστική τάξης την έχει μαγαρίσει, παραχωρώντας τη στους ιμπεριαλιστές, για να στήσουν τις επιθετικές τους πλατφόρμες.  

Εύχομαι καλή συνέχεια στις εργασίες του συνεδρίου μας και δύναμη και υγεία στην κάθε συναγωνίστρια και στον κάθε συναγωνιστή.

Ευχαριστώ.»

Ετικέτες: ,

Δείτε ακόμα...