Χρειάζεται να «σπάσει η σιωπή» για τις οικονομικές, κοινωνικές συνθήκες που διευκολύνουν τους δράστες τέτοιων εγκληματικών πράξεων

παγκόσμια ημέρα εξάλειψης της βίας της γυναίκας
Πηγή: Pexels

Πριν έρθει στην Ελλάδα, το #metoo ξεκίνησε από τις ΗΠΑ το 2017, στη συνέχεια επεκτάθηκε και σε άλλες χώρες. Αποτέλεσε ένα κύμα καταγγελιών περιστατικών σεξουαλικής παρενόχλησης σε γυναίκες, κυρίως από τον χώρο του θεάματος και ιδιαίτερα το Hollywood, οι οποίες δημοσιεύονταν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ανάλογες καταγγελίες γυναικών, βέβαια, υπήρχαν και στο παρελθόν -συγκεκριμένα από το 2016- από εργαζόμενες γυναίκες, από μετανάστριες στις ΗΠΑ, οι οποίες δεν είχαν την ανάλογη δημοσιότητα. Η περίοδος, που αυτά τα απαράδεκτα περιστατικά άρχισαν να βγαίνουν στο φως, συνδέθηκε και με την ανάδειξη του Ντ. Τραμπ στις Προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ την ίδια χρονιά.

Ο προσβλητικός, σεξιστικός λόγος του πρώην Προέδρου πυροδότησε την αντίδραση πλήθους γυναικών, οι οποίες βίωναν τις κοινωνικές ανισότητες και διακρίσεις, που συνεχώς οξύνονται στη «μητρόπολη» του καπιταλισμού. Τα υπαρκτά κοινωνικά προβλήματα, η πολύμορφη βία σε βάρος των γυναικών, κυρίως η κρατική και εργοδοτική, και η αντίστοιχη δικαιολογημένη λαϊκή αγανάκτηση, αξιοποιήθηκαν κι ως ένα ακόμα πεδίο για την οξυμένη πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ των Ρεπουμπλικάνων και των Δημοκρατικών, που έφτασε στην αλλαγή «σκυτάλης» στην Προεδρία των ΗΠΑ πριν λίγους μήνες.

Η «εκστρατεία» #metoo χτύπησε την πόρτα της Ελλάδας με αφορμή τις καταγγελίες της Ολυμπιονίκη Σοφίας Μπεκατώρου για σεξουαλική κακοποίηση, όπως και άλλων γυναικών από τα Πανεπιστήμια, το χώρο του αθλητισμού και του πολιτισμού. Πρόκειται για περιστατικά που το ΚΚΕ καταδίκασε, χωρίς «ναι μεν αλλά». Ανέδειξε, όμως, ότι ταυτόχρονα χρειάζεται να «σπάσει η σιωπή» για τις οικονομικές, κοινωνικές συνθήκες που διευκολύνουν τους δράστες τέτοιων εγκληματικών πράξεων.

Είναι σημαντικό η καταγγελία και η καταδίκη τέτοιων φαινομένων, ειδικά από γυναίκες ή άλλους ανθρώπους που δεν βρίσκονται στο φως της δημοσιότητας, να αποτελέσει στοιχείο του συλλογικού κι οργανωμένου αγώνα. Άλλωστε, η έκτασή τους σε εργασιακούς χώρους, στην εκπαίδευση, στο χώρο της τέχνης και αλλού, δείχνει ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένες, ακραίες ατομικές συμπεριφορές. Υπάρχει ένα βαθύτερο κοινωνικό και οικονομικό υπόβαθρο, που υποθάλπει και τον ακραίο ατομισμό σε βάρος ενός άλλου ανθρώπου, φτάνοντας μέχρι τη σεξουαλική κακοποίηση.

Γι’ αυτό η ατομική προστασία, η καταδίκη των ανοιχτών ή συγκαλυμμένων πιέσεων, εκβιασμών, της πολύμορφης βίας μπορούν και πρέπει να είναι στοιχεία της εργατικής – λαϊκής πάλης, και όχι απομονωμένα ή σε αντιπαράθεση με αυτή. Γιατί το ατομικό θάρρος, η αντοχή απέναντι σε τέτοια φαινόμενα μπορεί να αναπτυχθεί στο έδαφος της συλλογικότητας, της συναδελφικότητας, της αλληλεγγύης, που είναι το πραγματικό «δίχτυ ασφαλείας» κάθε γυναίκας, κάθε νέας και νέου, και όχι με το «ατομικό Εγώ».

Αυτό άλλωστε επιβεβαίωσε και το κύμα συμπαράστασης στην Πρόεδρο της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας και άλλους υγειονομικούς, που δέχτηκαν την κρατική βία. Η «ασπίδα προστασίας» χτίζεται μέσα στο συλλογικό αγώνα για να ξεριζωθεί το αγκάθι της εκμετάλλευσης και καταπίεσης, που ξεσκίζει τις σύγχρονες δυνατότητες να ζήσουμε όπως μας αξίζει τον 21ο αιώνα.

Βιβή Δάγκα, Μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ
Αναδημοσίευση από το site VICE

Δείτε ακόμα...