Ένα ζευγάρι ροζ παπουτσάκια

Ροζ παπούτσια

Μεγάλη Βδομάδα και σκέφτομαι και πάλι ότι ο Χριστός ήταν κι εκείνος πρόσφυγας, ξένος και κατατρεγμένος “μέχρι θανάτου” από την εξουσία της εποχής.
Κάθε μέρα σε όλον τον κόσμο, οι άνθρωποι “σταυρώνουν” κάποιον Χριστό..

Και πάντα κάποια Παναγιά θρηνεί για τον χαμό του..

Αν ζυγίζαμε τις συμφορές όλου του κόσμου σε μια πλάστιγγα, θα έγερνε σε μία από τις μεγαλύτερες δυστυχίες αυτού του κόσμου..

Το να είσαι πρόσφυγας.

Aν η ζωή τα φέρει και πρέπει να ξεριζωθείς από τον τόπο και το σπίτι σου, τότε αλίμονό σου.

Όπου και να πας θα είσαι ξένος, όπου και να γυρίσεις δαίμονας.

Ανεπιθύμητος παντού.

Λίγοι θα σε υπερασπιστούν, ελάχιστοι.. ενώ όσοι σε περιφρονούν και σε κατατρέχουν σμάρια ατέλειωτα, και αυτοί που αδιαφορούν άλλοι τόσοι.

Αν είσαι τυχερός, κάποιος θα σου βρει να κοιμήσεις το παιδί σου κάπου..

Κάποιος θα σου δώσει ένα κομμάτι ψωμί, κάποιο ρούχο, ένα ζευγάρι παπούτσια, κάποιο φάρμακο.

Μπορεί ακόμη και να βρεθεί κάποιος, να σου πει καμιά καλή κουβέντα αλλά μέχρι εκεί. Ίσα-ίσα για να μην πεθάνεις.

Σε όλη αυτήν την απελπισμένη διαδρομή που θα διανύσεις, θα σε σπάσουν στο ξύλο, θα σε βάλουν με μια τζίφρα να κολυμπήσεις ενώ δεν ξέρεις, και αν είσαι τυχερός και δεν πνιγείς θα σε γυρίσουν πίσω.

Σε στέλνουν πίσω στην κόλαση. Να συρθείς σε λάσπες, να γίνει κομμάτια το σώμα σου από τα συρματοπλέγματα, να ζήσεις σε στρατόπεδα προσφύγων, να περνάς ποταμούς να περπατάς με ό,τι έχεις και δεν έχεις στα χιόνια, στη βροχή, στο λιοπύρι.

Συνέχεια θα περπατάς, συνέχεια θα φοβάσαι, συνέχεια θα πεινάς και συνέχεια θα έχεις ερωτήσεις που κανείς δεν θα απαντάει.

Και αν τελικά φτάσεις κάπου, ακόμα και εκεί ξένος θα είσαι μέχρι να πεθάνεις.

Οι μορφωμένοι θα σε αναλύσουν με τα πανέξυπνα γραπτά τους, δημοσιογράφοι θα σε φωτογραφήσουν να κλαις, φιλανθρωπικοί, κυβερνητικοί και μη οργανισμοί θα ενδιαφερθούν κι ο μηχανισμός του εμπορίου θα σε βάλει στα γρανάζια του.

Θα σε χρησιμοποιήσουν ασύστολα, ανελέητα.. Θα σε μασούν, θα σε φτύνουν και θα σε καταπίνουν, καλοί και κακοί κατά πως θέλουν.

Κι οι κολασμένοι θα παλεύουν για να επιβιώσουν.

Έτσι να κάνεις το βλέμμα σου, θα τους δεις. Άνθρωποι.. σαν και σένα.. που ζουν μέσα σε καλοκαιρινές σκηνές και προσπαθούν απελπισμένα να ζεσταθούν..

Άνθρωποι που κοιμούνται καταγής, βουτηγμένοι μέσα στα λασπόνερα.

Άνδρες και γυναίκες που προσπαθούν να περισώσουν τα λιγοστά υπάρχοντά τους από τη βροχή.

Παιδιά που παίζουν ανάμεσα σε σκουπίδια και λάσπες, που γελούν μέσα σ΄ όλη αυτήν την οδύνη, δίνοντας ίσως τη μοναδική νότα χαράς στα βλέμματα απελπισίας των γονιών τους.

Ένας πατέρας στο στρατόπεδο προσφύγων στα Διαβατά μου είπε με τα λίγα του αγγλικά έχοντας το χέρι του στην καρδιά του “θα περπατήσω μέχρι την άκρη του κόσμου για να σώσω το παιδί μου”.

Για το παιδί σου το κάνεις αυτό, το ξέρω.

Όλη αυτήν την αντοχή, όλο αυτόν τον αγώνα. Και να είσαι βουβός, και να είσαι μόνος των μόνων…

Παιδιά μας είναι τα παιδιά όλου του κόσμου.

Όταν ένα παιδί βρίσκεται σε αυτήν την θέση, οπουδήποτε στον κόσμο, έχουμε αποτύχει σαν πολιτισμένο ανθρώπινο γένος.

Ένιωσες ποτέ ευτυχισμένος επειδή έκανες κάτι για κάποιον άλλον χωρίς να έχεις κανένα συμφέρον, χωρίς να περιμένεις τίποτα ως αντάλλαγμα;

Είδες άντρες να κλαίνε σαν μικρά παιδιά επειδή έκανες τα παιδιά τους να χαμογελάσουν ξανά;

Είδες γυναίκες να σπαράζουν επειδή έζησαν τον θάνατο της οικογένειάς τους;

Είδες παιδιά να σου χαμογελάνε γιατί τους έκανες μια αγκαλιά;

Εγώ το είδα..

Είδα την Ρούα να τρέχει προς το μέρος μου με ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό της, με τα μαλλάκια της να ανεμίζουν ατίθασα και τα χέρια της γεμάτα καραμέλες.

Καραμέλες που τις έσπρωχνε στις χούφτες μου για να με δελεάσει.

‘Χαμπίμπι’ με φώναζε και άπλωνε τα χεράκια της να την πάρω στην αγκαλιά μου.

Κλείδωνε τα χεράκια της γύρω από τον λαιμό μου, γεμίζοντας με ζεστά φιλιά και φωτεινά χαμόγελα και δεν έφευγε από την αγκαλιά μου παρά μόνο όταν έπρεπε να φύγω.

Εκεί, στην πύλη, κατέβαινε απρόθυμα από την αγκαλιά μου, ακολουθώντας με μέσα από την περίφραξη του στρατοπέδου τρέχοντας σε όλη την απόσταση μέχρι να μπω στο αυτοκίνητο φωνάζοντας με ‘αγάπη μου’ πλέον.

Και το τρέξιμό της, αστείο, άτσαλο ..

Τα παπούτσια της ήταν τεράστια στα μικροσκοπικά ποδαράκια της.

Έβγαιναν, σταματούσε, τα μάζευε.. τα ξαναφορούσε ..και στα επόμενα βήματά της έκανε ξανά το ίδιο..

Την επόμενη φορά που θα έρθω, σκέφτηκα, θα της πάρω ένα ζευγάρι παπούτσια..

Ροζ.. για να κάνουν αντίθεση στο γκρίζο του στρατοπέδου..

Να την ξεχωρίζω από μακριά όταν θα τρέχει ανάμεσα στα δεκάδες πιτσιρίκια για να με πάρει αγκαλιά..

Γιατί η Ρούα με έπαιρνε αγκαλιά..

Μια αγκαλιά άδολη, πρωτόγνωρη που όμοιά της δεν ξανά ένιωσα.

Μια αγκαλιά με ένα ασταμάτητο χαμόγελο και μια μόνο λέξη ..

Η επόμενη φορά με βρήκε στην πύλη του στρατοπέδου να κρατώ τα ροζ παπουτσάκια με μια απίστευτη λαχτάρα να τα δω στα ποδαράκια της.

Να δω τα μελαγχολικά της μάτια να λάμψουν, έστω για λίγο.

Όσο μας γινόταν ο έλεγχος στην πύλη, έψαχνα με το βλέμμα μου να την βρω..

Ήρθαν όλα τα παιδάκια μα η Ρούα δεν ήρθε ποτέ.

Η οικογένεια της ήταν από τους τελευταίους τυχερούς που έφυγαν στους συγγενείς που είχαν κάπου στην Ευρώπη πριν κλείσουν τα σύνορα και εγκλωβιστούν έτσι, εδώ πίσω, χιλιάδες ψυχές.

Ποτέ δεν έμαθα που πήγαν..

Χρόνια μετά, και τα παπουτσάκια της είναι ακόμη πάνω στο γραφείο μου.

Μέσα στο κουτί τους.

Αφόρετα.

Αχρησιμοποίητα.

Και έτσι θα μείνουν..

Για να μην ξεχάσω ποτέ..

Ούτε την αγκαλιά της ούτε το πόσο προνομιούχοι και τυχεροί είμαστε όλοι εμείς και τα παιδιά μας.

Και κάπου εδώ ερχόμαστε εμείς..

Οι τυχεροί.

Ούτε οι αναλύσεις, ούτε τα συμπεράσματα έχουν θέση στον θρήνο και στον πόνο.

Δέκα σχεδόν χρόνια εκατοντάδες βόμβες πέφτουν από παντού στη Συρία..

Και σε αυτούς φωνάζουμε αγανακτισμένοι ότι είναι δειλοί και προδότες και ότι έπρεπε να κάτσουν στα σπίτια τους και να πολεμήσουν..

Εμείς!! Εμείς, που οι γονείς μας είναι παιδιά και εμείς εγγόνια προσφύγων και μεταναστών αργότερα..

Σωπάστε! Θλίψη και θυμός ανάμικτα συναισθήματα.

Μην φοβάστε τους φοβισμένους..

Το άγνωστο και το ξένο δεν είναι απαραίτητα κακό..

Σωπάστε επιτέλους.. Όλοι εν δυνάμει πρόσφυγες είμαστε..

Οικονομικοί; Πολέμου; Πολιτικοί; Έχει καμία σημασία;

Έτσι θα θέλαμε να μας αντιμετωπίσουν;;;

Και στο τέλος τέλος αν δεν θέλετε να βοηθήσετε τους κακούς ξένους, τουλάχιστον αφήστε τους να μαζέψουν τα κομμάτια τους, να ξεκουράσουν τα εξαντλημένα κορμιά και τις διαλυμένες ψυχές τους για λίγο.

Αφήστε τους να πάρουν μια αναπνοή..

Ετούτο το σύμπαν με ή χωρίς εμάς θα συνεχίζει τη δική του πορεία..

Ας ανοίξουμε τις καρδιές μας και ας καθαρίσουμε τις ψυχές μας από τις μικρότητες και τις κακίες και ας φροντίσουμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Χριστοφορίδου Φένια

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...