Εποχιακή συγκομιδή στην ΕΕ – Σύγχρονη δουλεία

Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας

Η εποχιακή συγκομιδή φρούτων, λαχανικών και καπνού στην Ευρώπη πραγματοποιείται σχεδόν στο 100% από τους μετανάστες.

Από αυτούς, ορισμένοι –λίγοι, είναι σε σύμβαση, αλλά οι πολλοί εργάζονται παράνομα και σε κάθε περίπτωση όλοι υπόκεινται σε κάθε είδους κακοποίηση.
Στις 27 χώρες της ΕΕ υπάρχει μεγάλη ζήτηση και τα στοιχεία υπολείπονται της πραγματικότητας.

Εν μέσω Covid19, τα κράτη δήλωσαν ότι «έλειπαν» περίπου 2 εκατομμύρια χειρώνακτες εργάτες, αλλά δεν είναι γνωστό ούτε πόσοι ήταν ήδη σε «απασχόληση» ούτε καν το ακριβές νούμερο της συνολικής απαίτησης.

Τους τελευταίους μήνες τα σύνορα έκλεισαν για να αποτρέψουν τη μεταφορά ανθρώπων και να αποτρέψουν πιθανές λοιμώξεις.
Αντιμέτωποι με μια γεωργική κατάσταση έκτακτης ανάγκης, αλλά και με τον κίνδυνο να πάνε στράφι  οι  καλλιέργειες, όλες οι ευρωπαϊκές χώρες, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, έχουν κάνει εξαιρέσεις και ειδικές διατάξεις για την άφιξη «μη μολυσμένων» εργαζομένων» (σύμφωνα με την Coldiretti, μόνο οι ευρωπαϊκές εξαγωγές γεωργικών προϊόντων διατροφής ανέρχονται σε 22 δις€, χωρίς να υπολογίζεται η εγχώρια κατανάλωση).

Θύματα του Covid ή του καπιταλισμού;

Αυτοί οι άνθρωποι προέρχονται από διαφορετικές  χώρες: Μαρόκο, Ινδία, Σενεγάλη, Τυνησία, Πακιστάν, Αλγερία, Κολομβία κ.λπ. αλλά η κύρια μάζα των εργαζομένων προέρχεται από ανατολικές χώρες.

Για αυτούς τους πολίτες, το 1990 με τις ανατροπές και την πτώση του τείχους του Βερολίνου που εγκαινίασε το τέλος της κομμουνιστικής εποχής, ήταν ένα σημείο χωρίς επιστροφή.
Σε μόλις δύο δεκαετίες υπέστησαν βαθιές οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές, οι οποίες τις κατέστρεψαν και οδήγησαν σε μεγάλες μεταναστευτικές ροές προς τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης.

Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, υφίστανται τα πάνδεινα, ξεκινώντας ένα ταξίδι γεμάτο με τα γνωστά εμπόδια, ειδικά αν δεν έχουν συμβόλαια και μπουν παράνομα στις χώρες «υποδοχής».
Μερικές φορές αναγκάζονται να φτάσουν σε κλειστά φορτηγά ή κοντέϊνερς  για να μην περάσουν τελωνειακούς ελέγχους έχοντας ήδη συνάψει ένα «χρέος μεταφοράς».

Όταν φτάνουν, στεγάζονται σε απρόσιτα μέρη, σε μισοερειπωμένα κτίρια ή σε αυθεντικές φαβέλες, χωρίς νερό, ηλεκτρικό ρεύμα ή αποχέτευση.
Πολλές φορές τα σπίτια τους «χτίζονται» χρησιμοποιώντας τα πλαστικά φύλλα που εγκαταλείπουν οι αγρότες, τα οποία είναι βρώμικα, σπασμένα και γεμάτα φυτοφάρμακα.
Ακόμα και το λίγο νερό που διαθέτουν είναι συχνά μολυσμένο από αυτά τα προϊόντα.

Έχει γίνει γνωστό ότι η αστυνομία στη Γερμανία εντοπίζοντας αυτούς τους εργαζόμενους περιφερόμενους στο δρόμο της επιστροφής στη χώρα τους με τα ρούχα της δουλειάς και χρήματα σε μετρητά «κατάσχουν» (τους κλέβουν δηλαδή) τα λεφτά τους και τους αναφέρουν για παράνομη διαμονή και παράνομη εργασία.

Το ωράριο της δουλειάς είναι εξαντλητικό, στο κρύο ή κάτω από τον καυτό ήλιο, κάτω από πλαστικά με υψηλά ποσοστά υγρασίας, σε δυσάρεστες ή επικίνδυνες θέσεις, χωρίς κανένα είδος μέτρων ασφαλείας (πόσο μάλλον κατά του Covid19).

Όσοι είναι πιο τυχεροί έχοντας συμβόλαιο, σύντομα ανακαλύπτουν ότι οι συνθήκες υπό τις οποίες εργάζονται δεν είναι καθόλου οι συνδικαλιστικά κατοχυρωμένες, αντίθετα υπάρχουν οι νταβατζήδες – πραγματικοί γκάνγκστερ που τους εκμεταλλεύεται μέχρι το μεδούλι.
Συνήθως η αμοιβή δεν είναι η συμφωνημένη, υπάρχουν επίσης πρόστιμα, ποινές, απειλές απόλυσης, ξυλοδαρμοί και παρενόχληση κάθε είδους.
Όσοι είναι με μαύρη εργασία έχουν ακόμη λιγότερα δικαιώματα και στο τέλος κινδυνεύουν να αναφερθούν για παράνομη είσοδο από τον ίδιο εργοδότη, προκειμένου να βουτήξει τους μισθούς τους.

Ο ρόλος των γυναικών

Μεταξύ αυτών των εργαζομένων υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός γυναικών, οι οποίες εκτός από όλες τις προαναφερθείσες ταλαιπωρίες υφίστανται και κάθε άλλου είδους καταπίεση επειδή έχουν την τύχη να είναι γυναίκες.

Συχνά –σε ένα φαύλο κύκλο, εκβιάζονται σεξουαλικά επί χρήμασι ή απλά για να έχουν «λιγότερα προβλήματα», άλλες φορές κακοποιούνται και βιάζονται.

Πολλές γυναίκες, ειδικά εκείνες από την υποσαχάρια Αφρική, έχουν ήδη υποστεί σεξουαλική κακοποίηση και βία κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους, από συνταξιδιώτες, από μέλη των δυνάμεων ασφαλείας του Μαρόκου, της Αλγερίας ή της Ισπανίας, από μέλη των δικτύων διακίνησης ή από κοινούς παραβάτες.
Μερικές παρασύρονται ακόμη και με βία και εξαναγκάζονται στην πορνεία, παραμένοντας μόνιμες σκλάβες αυτής της κατάστασης.

Σε αυτό το σημείο θα αναφερθούμε –ενδεικτικά, σε δυο συγκεκριμένες περιπτώσεις:

  • Τις από Βουλγαρία και Αλβανία εργάτριες στα καπνά της Ελλάδας
  • Τις μαροκινές συλλέκτριες φράουλας στην Ισπανία.

Οι πρώτες δουλεύουν στα χωράφια από τις 2πμ έως τις 9-10 και αφού τα φύλλα του καπνού αφεθούν να στεγνώσουν, πρέπει να αρμαθιάζονται ένα προς ένα σε μακριές λεπτές πετονιές, έτσι η εργάσιμη ημέρα τους αποτελείται από 8 ώρες νυχτερινής εργασίας και άλλες 5-6 την ημέρα και όλα αυτά με 15 € μεροκάματο.
Συνήθως δεν έχουν κανένα είδος καταλύματος και κοιμούνται κρυμμένες στα χωράφια καλαμποκιού και ζουν τρώγοντας λίγο περισσότερο από μερικά ξεροκόμματα.
Η ετήσια παραγωγή καπνού στην Ελλάδα είναι περίπου 35.000 τόνοι.

Οι μαροκινές συλλέκτριες φράουλας, που στην Ισπανία μόνο χαρίζουν πάνω από 300 εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο, υπογράφουν σύμβαση απευθείας στη χώρα τους.
Ανήκουν σε έναν οικονομικά πολύ αδύναμο τομέα, οι παντρεμένες πρέπει να έχουν γραπτή άδεια από τον σύζυγό τους, οι χωρισμένες ή χήρες, απαραίτητα ένα ή περισσότερα ανήλικα παιδιά.
Έχοντας δεσμό με την οικογένεια, οι εργοδότες είναι σίγουροι ότι θα επιστρέψουν στο σπίτι τους και δεν θα μείνουν στην Ισπανία στο τέλος της σεζόν.
Τις προτιμούν από τους άνδρες επειδή «ταιριάζουν καλύτερα από αυτούς», έχουν πιο ευαίσθητα χέρια και αντέχουν ανατομικά περισσότερο στη θέση οκλαδόν, δεν πίνουν και παραμένουν πειθήνιες στη θέση τους.

Στην πραγματικότητα δεν λένε ότι, καθώς είναι πιο ευάλωτες, είναι επίσης ευκολότερο να χειραγωγηθούν και να εκμεταλλευτούν.
Είναι επίσης οι χειρότεροι αμειβόμενες, με –τύποις, λιγότερα από 40 ευρώ την ημέρα για επτά ώρες εργασίας στα χωράφια, σε πολύ σκληρές συνθήκες κάτω από πλαστικό.
Η κατάστασή τους, ωστόσο, πέρα από το γράμμα του «νόμου» είναι πολύ χειρότερη δουλεύουν στο χωράφι για πάνω από 10 ώρες χωρίς να υπάρχει ο ελάχιστος χρόνος ή διάλειμμα για φαγητό, χωρίς ημέρες άδειας, απαγορεύονται οι υπερωρίες, τους απαγορεύουν να πίνουν νερό ή να φύγουν για δευτερόλεπτα από το χώρο εργασίας- έτσι πρέπει να κάνουν ακόμη και τις ανάγκες του εκεί μέσα (…) κ.λπ. κ.λπ.

Αυτές είναι οι συνέπειες του άγριου καπιταλισμού στον οποίο ζούμε. Σε μια πραγματικά κομμουνιστική χώρα τέτοια πράγματα δεν θα συμβαίνουν.
Οι εργαζόμενοι θα προστατεύονται και θα είχαν το δικαίωμα σε δίκαιη και αξιοπρεπή εργασία, δωρεάν εκπαίδευση και υγεία για όλους και ένα σπίτι όπου οι οικογένειες θα μπορούν να μεγαλώνουν τα παιδιά τους σε ένα ήσυχο και ανθρώπινο περιβάλλον.

Πηγή -με πληροφορίες από |>Partito Comunista Italiano–Federazione Estero<| ΚΚ Ιταλίας ΚΟ Εξωτερικού
www.partitocomunistaestero.org  –  www.ilpartitocomunista.it  |> και στο |>Face Book<|

Τα Συνομοσπονδιακά Συνδικάτα συμφώνησαν σε όλες τις απαιτήσεις των αφεντικών:
– Πάγωμα μισθών
– Μέγιστη ευελιξία του χρόνου εργασίας
– Αύξηση του ωραρίου με υποχρεωτικές υπερωρίες
– Πλήρη ανασφάλεια
– Καθιέρωση ιδιωτικής υγειονομικής περίθαλψης

Τώρα περισσότερο από ποτέ είναι η ώρα ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ και όχι να τηρήσουμε την «ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΙΡΗΝΗ» που ζητούν οι κύριοι.

Η θέση του ΚΚ

Μέχρι σήμερα, η συζήτηση περιορίστηκε το λεγόμενο «PACT FOR FABBRICA» ένα «κοινωνικό συμβόλαιο» όπου οι ανάγκες και η καθημερινότητα των εργαζομένων μετατρέπονται σε υποταγή στην εκμετάλλευση της κυρίαρχης τάξης, με όλο και πιο πιεστικά μέσα από το καπιταλιστικό σύστημα. Η ταξική πάλη μεταμορφώνεται σε ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ.

Πολλές, πάρα πολλές φορές οι αστοί, με την υποστήριξη των ομοσπονδιακών συνδικαλιστικών ηγετών, μας έχουν μπουκώσει με λέξεις όπως «αλληλεγγύη» και «ενότητα προθέσεων» προσπαθώντας να πείσουν τις μάζες ότι εργαζόμενοι και μεγάλο κεφάλαιο είναι όλοι στην ίδια βάρκα. Μέχρι σήμερα, αυτή η προσέγγιση αποδείχτηκε πραγματική φάρσα, έξυπνα μεταμφιεσμένη σε θέση. Και τώρα μιλάνε για σπάσιμο της διαπραγμάτευσης…

Ως Κομμουνιστικό Κόμμα λέμε ότι αυτό δεν έχει νόημα χωρίς να οργανωθούν πραγματικές αγωνιστικές κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας που να πάρουν μέρος οι άμεσα ενδιαφερόμενοι οι ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ!

Συνεχίζοντας την πορεία μας με στόχο την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας από τους εργαζόμενους, απαιτούμε:

  • 1) Την άμεση αποκατάσταση των προ-Covid δικαιωμάτων με τις δέουσες προφυλάξεις και προσαρμογές.
  • 2) Τη μείωση του χρόνου εργασίας με την αξιοποίηση της εισαγωγής σύγχρονης τεχνολογίας στον χώρο εργασίας
  • 3) Καμία αύξηση των ρυθμών εργασίας, ειδικά στα ΒΑΕ.
  • 4) Πραγματική αύξηση μισθών που να επιτρέπει αξιοπρεπή ζωή και να αποζημιώνει τους εργαζόμενους για τις θυσίες κατά την έκτακτη κατάσταση.
  • 5) Ταμείο Ενσωμάτωσης (ΣΣ |> ανεργίας) σε καθορισμένες περιπτώσεις που να πληρώνονται στο 100 %.
  • 6) Περίθαλψη και υγεία, καθολικά και δημόσια
  • 7) Κοινωνική Πρόνοια εκτός διαπραγμάτευσης!
  • 8) Εγγυημένη προστασία υγείας και ασφάλειας σε κάθε χώρο εργασίας με σοβαρές ποινές στα αφεντικά-παραβάτες.
  • 9) Οι εργαζόμενοι να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στις αποφάσεις (ανεξαρτήτως επιπέδου).

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ, ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΙΡΗΝΗ»!

Οικονομική εξόρμηση πραγματοποιεί αυτό το διάστημα το ΚΚ Ιταλίας –όπως και το ΚΚΕ

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαγιάννης

Δείτε ακόμα...