Παρέμβαση στην Επιτροπή όπου έγινε η 3η συζήτηση για το αντιδραστικό νομοσχέδιο με τίτλο «Αναμόρφωση του πειθαρχικού δικαίου των υπαλλήλων του δημόσιου τομέα, σύσταση Ελληνικού Κέντρου Εμπειρογνωμοσύνης Διοικητικών Μεταρρυθμίσεων και λοιπές διατάξεις» έκανε ο Γιάννης Δελής, βουλευτής του ΚΚΕ
Παραθέτουμε ολόκληρη την ομιλία του Γ. Δελή:
«Σε μια αποστροφή του λόγου του, προχθές ο κ. υπουργός, είπε ότι του «είχαν αναφέρει ορισμένες περιπτώσεις, που πράγματι», όπως είπε, «η τιμωρία μιας συνδικαλιστικής δράσης ήταν λίγο εκτός πλαισίου του Πειθαρχικού Δικαίου».
Ε λοιπόν, με το νομοσχέδιό σας, κύριε υπουργέ, η τιμωρία μιας συνδικαλιστικής δράσης τίθεται εντός πλαισίου, καθώς το νέο πειθαρχικό πλαίσιο το διευρύνετε και το αυστηροποιείτε τόσο, ώστε να γίνεται, κυριολεκτικά, ασφυκτικό για τους εργαζόμενους στο δημόσιο,
Καθώς όπως θα δούμε παρακάτω, αντιμετωπίζει ως πειθαρχικά, παρακαλώ, παραπτώματα, μια σειρά από ενέργειες και δράσεις οι οποίες συνδέονται με τη συνδικαλιστική, την πολιτική, ακόμα και την κοινωνική δραστηριότητα ενός δημοσίου υπαλλήλου.
Όσο για τη δικλείδα ασφαλείας που ισχυρίζεστε ότι βάζετε στο άρθρο 10, ότι και να λέτε για αυτή, δεν αποτελεί παρά «ένα φύλλο συκής» που όχι μόνο δεν μπορεί να κρύψει, αλλά επιβεβαιώνει τον αντιδραστικό προσανατολισμό των σχετικών πειθαρχικών διατάξεων,
Αφού μιλάτε μεν για τη συνδικαλιστική δράση, όταν αυτή γίνεται στο πλαίσιο του νόμου, φροντίζετε, όμως μια σειρά από συνδικαλιστικές και πολιτικές ενέργειες να τις ποινικοποιείτε και να τις απαγορεύετε, όπως π.χ. τον συνδικαλιστικό αγώνα ενάντια στον αντιδραστικό κρατικό έλεγχο της λεγόμενης αξιολόγησης.
Με τον τρόπο αυτό, λοιπόν, το νομοσχέδιο, αφενός αποτελεί τη συνέχεια του αυταρχισμού, αφού παίρνει τη σκυτάλη από το πογκρόμ πειθαρχικών διώξεων που έχει εξαπολύσει η κυβέρνησή σας εναντίον αγωνιστών εργαζομένων στην Παιδεία, στην Υγεία και σε άλλες υπηρεσίες και τομείς,
Και αφετέρου βάζει το δικό του νομοθετικό λιθαράκι στην υλοποίηση των δεδηλωμένων κυβερνητικών προθέσεων για την κατάργηση της μονιμότητας στο Δημόσιο, κατά παράβαση ακόμα και του ίδιου του Συντάγματος που εσείς ψηφίσατε.
Και στη μεγάλη εικόνα, βέβαια, μαζί με το άλλο νομοσχέδιο που έρχεται, από το υπουργείο Εργασίας για τη 13ωρη εργάσιμη μέρα, εντάσσεται και αυτό και χαρακτηρίζει, τη νέα περίοδο στην οποία έχουμε μπει, την περίοδο της πολεμικής προπαρασκευής, όπου δυο είναι οι στόχοι,
Από τη μια η ένταση της ταξικής εκμετάλλευσης και από την άλλη η κλιμάκωση της καταστολής και του αυταρχισμού στους χώρους δουλειάς παντού, και στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα.
Κι αυτό καθόλου δεν είναι μια συμπέρασμα αυθαίρετο, αφού αποδεικνύεται περίτρανα από τις διώξεις που εξαπολύει η κυβέρνηση το τελευταίο διάστημα, επιβεβαιώνοντας απόλυτα ότι τα «παραπτώματα» για τα οποία ελέγχει τους εργαζόμενους στο Δημόσιο συνδέονται απευθείας με την αμφισβήτηση της εμπλοκής της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
Όλο το ζουμί του 1ου Μέρους του νομοσχεδίου, για το Πειθαρχικό Δίκαιο των Δ.Υ., βρίσκεται στο άρθρο 10, το οποίο επιγράφεται, και με ειλικρίνεια, μάλιστα ή καλύτερα με κυνισμό, ως Διεύρυνση των πειθαρχικών παραπτωμάτων και τροποποίηση του ισχύοντος Δημοσιοϋπαλληλικού Κώδικα.
Ανάμεσα στα 35 πειθαρχικά παραπτώματα τα οποία απαριθμούνται αναλυτικά στο άρθρο 10, ορισμένα, μάλιστα, και με τόσο γενικόλογο και ασαφή τρόπο έτσι που να επιδέχονται και πλείστες ερμηνείες, τσουβαλιάζονται και αδικήματα του κοινού ποινικού δικαίου μαζί με παραπτώματα διοικητικού χαρακτήρα, αλλά και δικαιώματα θεμελιώδη συνδικαλιστικά και πολιτικά.
Με το άρθρο 10, λοιπόν, το πειθαρχικό αδίκημα της «αδικαιολόγητα μη έγκαιρης σύνταξης έκθεσης αξιολόγησης συμπληρώνεται πλέον και με το ιδιώνυμο πειθαρχικό αδίκημα της «άρνησης υπαλλήλου να λάβει μέρος, να διευκολύνει ή να προβεί στη διαδικασία αξιολόγησης είτε ως αξιολογητής είτε ως αξιολογούμενος»!
Αφού, λοιπόν, είδατε και αποείδατε ότι η αντιδραστική αξιολόγηση στο Δημόσιο δεν «περπατάει», νομοθετείτε τώρα πειθαρχικές διώξεις υπαλλήλων που απέχουν από τη διαδικασία αξιολόγησης, με ποινές που ξεκινούν με πρόστιμο αποδοχών τουλάχιστον 2 μηνών και στη συνέχεια με την ποινή της οριστικής παύσης – απόλυσης στην περίπτωση αποχής από την αξιολόγηση για δύο συνεχόμενες αξιολογικές περιόδους.
Η αποχή, όμως, από την αντιδραστική αξιολόγηση με συλλογικό-ατομικό τρόπο γίνεται κατ’ εφαρμογή των αποφάσεων των συλλογικών συνδικαλιστικών οργάνων, και, άρα, δεν αποτελεί ούτε παράβαση καθήκοντος ούτε πειθαρχικό παράπτωμα.
Αποτελεί άσκηση του θεμελιώδους συνδικαλιστικού και συνταγματικού δικαιώματος στην απεργία, κι αυτό εσείς το αμφισβητείτε!
Καμία φωνή αντίστασης, λοιπόν, δεν είναι ανεκτή από την κυβέρνηση!
Να ξέρετε, καλά, όμως, ότι το δικαίωμα στην απεργία δεν καταστέλλεται, δεν καταστάλθηκε ποτέ και πουθενά, όσα πειθαρχικά αδικήματα και ποινές κι αν σκαρφιστείτε!
Η ταξική πάλη δεν καταργείται με νόμους!
Έρχεται, βέβαια, η κυβέρνηση και προβάλλει, εδώ, την ανάγκη «κάθαρσης» από φαινόμενα διαφθοράς.
Είναι όμως έτσι;
Καταρχάς, τα σοβαρά αδικήματα, όπως πλαστογραφίες, διαφθορά, εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας κ.ά., και τώρα, με το ισχύον νομικό πλαίσιο, μπορούν να τιμωρηθούν αυστηρά, ακόμη και με απόλυση.
Δεν χρειάζεται νέος νόμος γι’ αυτά!
Με το νομοσχέδιο αυτό, επομένως, το κράτος δεν στοχεύει στους επίορκους.
Θωρακίζει έναν κρατικό πειθαρχικό μηχανισμό ο οποίος θα λειτουργεί ως φόβητρο για όσους τολμούν να σηκώνουν κεφάλι, να διεκδικούν, να αντιστέκονται, να μη σιωπούν.
Στα άρθρα 7 και 8 προστίθενται νέα αδικήματα για τα οποία μπορεί να επιβληθεί η ποινή της οριστικής παύσης – απόλυσης, ενώ διατηρούνται η «ανάξια» ή «αναξιοπρεπής» συμπεριφορά εντός ή εκτός υπηρεσίας, η κριτική της προϊσταμένης αρχής, απείθεια και η «παράβαση υποχρέωσης εχεμύθειας» ως λόγοι οριστικής παύσης – απόλυσης.
Δηλαδή μπαίνει ευθέως στο στόχαστρο η συνδικαλιστική δράση, μιας και μπορεί να θεωρείται «παραβίαση εχεμύθειας» η συζήτηση μέσα στα συνδικαλιστικά όργανα των εργαζομένων.
Στο άρθρο 8 του νομοσχεδίου διευρύνονται οι περιπτώσεις στις οποίες κάποιος υπάλληλος μπορεί να τεθεί σε αυτοδίκαιη αργία από τη διοίκηση χωρίς τη γνώμη του Πειθαρχικού Συμβουλίου.
Αυτό σημαίνει ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι θα μπορούν να παύονται ακόμα και για τη συμμετοχή τους σε πολιτικές και συνδικαλιστικές δραστηριότητες, ανάλογα με το τι κρίνει κάθε φορά η διοίκηση.
Παρακάτω, με το άρθρο 12 όχι μόνο διευρύνονται και αυστηροποιούνται οι προβλεπόμενες ποινές που φτάνουν, μάλιστα, και στην οριστική παύση, δηλαδή στην απόλυση και σε κάτι τεράστια εξοντωτικά διοικητικά πρόστιμα από 10.000 έως 100.000 ευρώ, όταν η συντριπτική πλειοψηφία των δημοσίων υπαλλήλων αμείβεται το χρόνο με λιγότερα από 15.000 ευρώ.
Αλλά εισάγονται και νέες ποινές, όπως η αφαίρεση έως 4 μισθολογικών κλιμακίων και η στέρηση μισθολογικής εξέλιξης έως και 5 έτη.
Παράλληλα, η διοίκηση αποκτά αυξημένες δυνατότητες να θέτει υπαλλήλους σε αργία, ακόμα και χωρίς γνωμοδότηση Πειθαρχικού Συμβουλίου.
Επιπλέον, καταργείται το δικαίωμα ένστασης στις αποφάσεις, ενώ εισάγεται και η διαδικασία της «πειθαρχικής συνδιαλλαγής» που οδηγεί εκβιαστικά σε «δήλωση μετανοίας» τον διωκόμενο υπάλληλο, προκειμένου να αποφύγει αυστηρότερες ποινές.
Πρόκειται για τη μεταφορά στο πειθαρχικό δίκαιο του δημοσίου, της αμερικανόπνευστης νομικής διαδικασίας της ποινικής συνδιαλλαγής που ψήφισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, το καλοκαίρι του 2019.
Είπε, προχθές, ο κ. υπουργός, ότι, τα Πρωτοβάθμια Πειθαρχικά Συμβούλια δεν λειτούργησαν αποτελεσματικά είτε γιατί καθυστερούσαν οι διαδικασίες για να εισαχθούν οι υποθέσεις σε αυτά είτε γιατί υπήρχε η προεδρία των δικαστών, οι οποίοι έβλεπαν ως πάρεργο την εκδίκαση των πειθαρχικών υποθέσεων.
Αναγνωρίζετε, λοιπόν, ότι, για τις καθυστερήσεις, δεν υπήρχε υπαιτιότητα των εργαζομένων και των αιρετών τους εκπροσώπων.
Τότε, γιατί τους αφαιρείτε από τη σύνθεση των Πειθαρχικών Συμβουλίων;
Υπονοήσατε, βέβαια, την έλλειψη γνώσης του Πειθαρχικού Δικαίου, η οποία τώρα θα αντιμετωπιστεί με την ομογενοποίηση, λόγω της καινούριας σύνθεσης των Π.Σ., αλλά αυτό είναι εξαιρετικά αδύναμο ως επιχείρημα.
Καταργείτε, λοιπόν, τη συμμετοχή των αιρετών εκπροσώπων των εργαζομένων στα Πειθαρχικά Συμβούλια, τους οποίους αντικαθιστάτε με νομικούς συμβούλους του κράτους.
Έτσι, όμως, αντικειμενικά, εξαλείφετε και την οποιαδήποτε δυνατότητα ελέγχου και υπεράσπισης από αυθαίρετες διώξεις.
Εισάγετε, επίσης, μια νέα μέθοδο επίδοσης πειθαρχικών εγγράφων με e-mail, με χρονικό όριο παραλαβής τις 3 μέρες, ακόμη και αν ο υπάλληλος βρίσκεται σε άδεια.
Πιο πολύ για μορφή ψηφιακής αυθαιρεσίας μοιάζει παρά με διευκόλυνση!
Για το 2ο, τώρα, Μέρος του νομοσχεδίου, που προβλέπει τη σύσταση Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία «Ελληνικό Κέντρο Εμπειρογνωμοσύνης Διοικητικών Μεταρρυθμίσεων – Reform Greece».
Ακούγεται πολύ λογική, δίκαιη και τεκμηριωμένη η κριτική του Συλλόγου των Υπαλλήλων του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης και καθόλου πειστική η επιχειρηματολογία της κυβέρνησης ότι η επιλογή σύστασης ενός ακόμη Ν.Π.Ι.Δ. (όπως π.χ. τα 5 μεγάλα Μουσεία της χώρας) οφείλεται στην ανάγκη, δήθεν, συμμετοχής σε διάφορα χρηματοδοτικά προγράμματα.
Αν είναι έτσι, τότε εύκολα θα μπορούσε να διευθετηθεί το ζήτημα, με ορισμένες προσαρμογές και τροποποιήσεις του υπάρχοντος νομικού πλαισίου.
Και κάτι ακόμα που αφορά σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες που εδρεύουν στον Έβρο, εκτός της Αλεξανδρούπολης.
Για να υπαχθεί ένας υπάλληλος σε καθεστώς κινητικότητας προβλέπεται ποσοστό κάλυψης θέσεων στο 90% και όχι στο 65% που ισχύει για την υπόλοιπη χώρα κι αυτό το εμφανίζετε ως θετικό.
Συγγνώμη, αλλά με την καταβαράθρωση των μισθών των δ.υ., την περικοπή του 13ου και του 14ου, την υποστελέχωση και την εντατικοποίηση της εργασίας τους που αυτή προκαλεί, θεωρείτε ότι αυτό αποτελεί θετική διάταξη;
Ή είναι τιμωρητική, μάλλον, για τους ήδη υπηρετούντες;
Αποσύρετε το νομοσχέδιο».
