Γ. Γκιόκας: Κουρελόχαρτο ακόμα και το αστικό Σύνταγμα για τις ανάγκες του κεφαλαίου

Την επιμονή και την πρεμούρα της κυβέρνησης να προωθήσει το αντεργατικό νομοσχέδιο για να ικανοποιήσει τις αξιώσεις του κεφαλαίου και τις κατευθύνσεις της ΕΕ για τσάκισμα των εργατικών δικαιωμάτων, σε τέτοιο βαθμό που ακόμα και το αστικό Σύνταγμα το μετατρέπει σε κουρελόχαρτο, κατήγγειλε ο Γιάννης Γκιόκας, βουλευτής του ΚΚΕ, μιλώντας στην Ολομέλεια της Βουλής για την ένσταση αντισυνταγματικότητας που κατέθεσε νωρίτερα σήμερα το ΚΚΕ, σχετικά με το νομοσχέδιο-έκτρωμα.

Η κυβερνητική πλειοψηφία απέρριψε την ένσταση αντισυνταγματικότητας που κατάθεσε το ΚΚΕ όπως και την ένσταση που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Στην τοποθέτηση του ο υπουργός Εργασίας Κωστής Χατζηδάκης υποστήριξε ότι είναι συνταγματικές οι προβλέψεις του νομοσχεδίου και επέλεξε την βολική αντιπαράθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ, για τον οποίο ανέφερε ότι επί ημερών της διακυβέρνησης του υπογράφτηκε η κοινοτική οδηγία για την ατομική σύμβαση στην διευθέτηση του χρόνου εργασίας.

Ο βουλευτής του ΚΚΕ υπογράμμισε ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο παραβιάζει βάναυσα το άρθρο 22 του Συντάγματος που κατοχυρώνει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις καθώς και το άρθρο 23 που κατοχυρώνει τη συνδικαλιστική ελευθερία και το δικαίωμα των εργαζομένων στην απεργία για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Οι νέες αντιδραστικές διατάξεις αποτελούν ενιαίο σύνολο που προσθέτουν νέα εμπόδια, έρχονται να προστεθούν σε αυτές που ήδη υπήρχαν και εφαρμόζονταν από όλες τις κυβερνήσεις, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και υπενθύμισε ενδεικτικά τους νόμους για την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, τον απεργοκτόνο νόμο του ΣΥΡΙΖΑ για την απεργία στα πρωτοβάθμια σωματεία, την Υπουργική Απόφαση του 2012 με βάση την οποία καθορίζει ο υπουργός Εργασίας τον κατώτατο μισθό.

Τα νέα εμπόδια, όπως η ποινικοποίηση της απεργίας, το ηλεκτρονικό μητρώο, οι διώξεις σε βάρος των συνδικαλιστών είτε με τη μορφή απόλυσης είτε με τη μορφή αστικής ευθύνης, η προληπτική απαγόρευση της απεργίας, το προσωπικό ελάχιστης εγγυημένης παρουσίας στο χώρο δουλειάς τη μέρα της απεργίας και η ατομική σύμβαση εργασίας εξαφανίζουν την όποια διαπραγματευτική θέση των εργαζομένων που είχε μέχρι σήμερα και τη μετατρέπουν σε απλή ατομική διαφορά εργαζόμενου – εργοδότη. Αυτό είναι το πλέον αντιδραστικό χαρακτηριστικό και πρόκειται για ένα στημένο παιχνίδι με όλα τα όπλα στα χέρια της εργοδοσίας, σημείωσε χαρακτηριστικά ο Γ. Γκιόκας.

Στη συνέχεια αναφέρθηκε διεξοδικά στα άρθρα που αφορούν τις αντιδραστικές αλλαγές: Στο άρθρο 83 για το ηλεκτρονικό μητρώο των συνδικαλιστικών οργανώσεων, που ουσιαστικά είναι ένα εκτεταμένο ηλεκτρονικό φακέλωμα και, μάλιστα, η εγγραφή των σωματείων σε αυτό αποτελεί προϋπόθεση για να αναγνωρίζονται και να ασκούν τα κατοχυρωμένα συνταγματικά τους δικαιώματα όπως υπογραφή συλλογικής σύμβασης ή προκήρυξη απεργίας.

Αναφέρθηκε επίσης στην ηλεκτρονική ψηφοφορία που επιχειρεί να μετατρέψει σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης τις γενικές συνελεύσεις των σωματείων, οι οποίες είναι συλλογικά όργανα που αποφασίζουν τη δράση των εργαζομένων και ουσιαστικά οι αποφάσεις τους τίθενται σε αμφισβήτηση, ακόμα και για τεχνικούς λόγους.

Κατήγγειλε ότι το άρθρο για την προστασία δικαιώματος στην απεργία ουσιαστικά προστατεύει την απεργοσπασία και καθιστά υπόλογη μία συνδικαλιστική οργάνωση για πράξεις τρίτων (π.χ. προβοκάτσιες), ενώ εισάγει και την αντικειμενική ευθύνη (όπως και στο νομοσχέδιο για τις συναθροίσεις) με βάση την οποία οι εργοδότες έχουν τη δυνατότητα να εξοντώνουν ηθικά και οικονομικά τους συνδικαλιστές.

Όσον αφορά τα άρθρα 94 και 95 προβλέπεται η δυνατότητα της αναστολής μιας απεργίας όσο διαρκεί ο «δημόσιος διάλογος» ενώ το ελάχιστο εγγυημένο προσωπικό μετατρέπει την απεργία στους χώρους δουλειάς σε μια συμβολική πράξη, παραβιάζοντας ακόμα και τη σημερινή αρνητική διάταξη του Συντάγματος που λέει ότι οι περιορισμοί δεν μπορούν να φθάνουν μέχρι την κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας. 

Τέλος, στα άρθρα 96 και 99 προκύπτουν νομικά ζητήματα και να ανασταλεί ισχύς υπογεγραμμένων συλλογικών συμβάσεων εργασίας, δηλαδή  κατάφωρη παραβίαση του άρθρου 22 του Συντάγματος στερώντας το δικαίωμα στους εργαζόμενους να διαπραγματεύονται τους όρους και το ύψος της αμοιβής τους.  

Όσον αφορά την κυριακάτικη αργία, τα άρθρα 59 και 63 προβλέπεται ότι δίπλα στον κατώτατο μισθό που ήδη καθορίζεται από τον εκάστοτε υπουργό, θα εξαιρούνται και τα ζητήματα του ωραρίου από τις συλλογικές συμβάσεις, μη αφήνοντας τελικά τίποτα να καθορίζεται στις συλλογικές διαπραγματεύσεις. 

Ο Γ. Γκιόκας, καταλήγοντας και με αφορμή τις αντιδράσεις των τελευταίων ημερών για το συνέδριο γονιμότητας, ένα συνέδριο σκοταδισμού από διάφορους εμπόρους της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής που μάλιστα προπαγανδίστηκε και από διάφορα κυβερνητικά στελέχη, επισήμανε ότι η ασκούμενη πολιτική δεν προστατεύει ούτε τη μητρότητα, ούτε τα παιδιά, όταν χτυπά βασικά δικαιώματα της εργατικής οικογένειας, όταν καταργείται ο ελεύθερος χρόνος, η κυριακάτικη αργία, ελαστικοποιείται ακόμα και η ελαστική απασχόληση. Όλα αυτά «αποδεικνύουν την υποκρισία της δημοκρατίας σας που δεν είναι τίποτα άλλο από μία κυνική, ωμή και απροκάλυπτη δικτατορία του κεφαλαίου», κατέληξε ο Γ. Γκιόκας.

Δείτε ακόμα...