«Την κυβέρνηση την έχει στριμώξει για τα καλά ο αγώνας ενός λαού αποφασισμένου και οργανωμένου, που δεν πείθεται πλέον από κάθε είδους εξαπάτηση, ενός λαού όπου σταθερά κερδίζουν έδαφος ριζοσπαστικά συνθήματα όπως το ”Η τα κέρδη τους ή οι ζωές μας”», επισήμανε ο Γιάννης Γκιόκας, βουλευτής του ΚΚΕ μιλώντας στη συζήτηση επί της πρότασης δυσπιστίας.
«Αυτός ο λαός είναι που σας έχει αφαιρέσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι οι κυβερνήσεις όσο δυνατές κι αν φαντάζουν ή νιώθουν, είναι αδύναμες και πολύ μικρές, μπροστά στο εργατικό λαϊκό κίνημα που αποφασίζει να μπει δυναμικά στο προσκήνιο. Και εκεί ακριβώς είναι που καταθέτει όλες του τις δυνάμεις το ΚΚΕ», πρόσθεσε.
Οση καταστολή και να επιστρατεύσετε, όση πίστωση χρόνου και να πάρετε, το πρόβλημα για σας παραμένει από τον αποφασισμένο λαό και όχι από τα άσφαιρα και ακίνδυνα κείμενα δυσπιστίας που κατέθεσαν τα τέσσερα κόμματα ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά και Πλεύση Ελευθερίας, είπε.
Υπογράμμισε ότι «η λαϊκή μομφή που εκδηλώνεται, έχει στην κορυφή της το έγκλημα των Τεμπών και την άθλια απόπειρα συγκάλυψης των αιτιών και των υπευθύνων, κάτω από αυτά, όμως βρίσκεται η συνολικότερη οργή του λαού για κάθε πτυχή της ζωής του. Το εργατικό, λαϊκό και νεανικό ξέσπασμα για τα Τέμπη έχει ως κύρια βάση του, τη συνειδητοποίηση ότι το έγκλημα δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός αλλά η κραυγαλέα έκφραση μίας πολιτικής που διαπερνά τα πάντα, από την εκμετάλλευση στους χώρους δουλειάς όπου τα εργατικά ατυχήματα σπάνε τα ρεκόρ, από την επίθεση στο λαϊκό εισόδημα και την ανέχεια ενώ τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων σπάνε ρεκόρ, από την άθλια κατάσταση που βρίσκονται κρίσιμες υποδομές, όπως παιδεία, υγεία, μεταφορές, πολιτική προστασία, που θυσιάζονται στο βωμό της δημοσιονομικής πειθαρχίας της ΕΕ, μέχρι την ανασφάλεια του πολέμου με τη χώρα μας να είναι μπλεγμένη και μάλιστα σε ρόλο σημαιοφόρου καλώντας τον λαό να πληρώνει τις υπέρογκες πολεμικές δαπάνες».
Σημείωσε ότι «όλα αυτά, τα μικρά και μεγάλα, θεατά ή αθέατα Τέμπη είναι που βγάζουν τον κόσμο στους δρόμους» και υπενθύμισε ότι μόλις πριν δύο εβδομάδες, στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής, επιχειρήθηκε να αποβιβαστούν στο λιμάνι του Λαυρίου 18 νταλίκες, μεταφέροντας εκρηκτική ύλη ΤΝΤ και διασχίζοντας την πόλη να την πάνε στο εργοστάσιο της ΕΑΒ για να κατασκευαστούν βλήματα που θα αποστέλλονταν στον πόλεμο της Ουκρανίας.
«Φοβάστε τον λαϊκό παράγοντα ως τον καταλύτη των πολιτικών εξελίξεων, φοβάστε την δυναμική που μπορεί να προσδώσει σε αυτό τον αγώνα, εάν ο λαός αποφασίσει να πάει αυτή την υπόθεση μέχρι τέλους», σημείωσε χαρακτηριστικά και στη συνέχεια εξήγησε τί σημαίνει η φράση «μέχρι τέλους» για τα κόμματα που υπέγραψαν την πρόταση δυσπιστίας και τί σημαίνει για το ΚΚΕ.
Σημείωσε ότι το κείμενο των τεσσάρων κομμάτων που υπογράφουν τη ψευδεπίγραφη δυσπιστία, είναι ένα συγχωροχάρτι απέναντι στα εγκλήματα της ΕΕ και τελικά στην πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση της ΝΔ. Είναι μία πολιτική πλατφόρμα που καταλήγει στο γεγονός ότι πρέπει να εφαρμοστεί στη χώρα μας το θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ, γιατί όπως αναφέρεται «η κυβέρνηση της ΝΔ έχει απομακρύνει τη χώρα από το ευρωπαϊκό θεσμικό κεκτημένο».
Το ΚΚΕ, σημείωσε, «δεν κατηγορεί την κυβέρνηση επειδή δεν εφαρμόζει το ευρωπαϊκό θεσμικό κεκτημένο, ακριβώς το αντίθετο. Την κατηγορεί γιατί είναι τα καλύτερα παιδιά αυτού του αντιδραστικού θεσμικού πλαισίου και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις τρέχει ως λαγός για να γίνει ακόμα χειρότερο, όπως βλέπουμε σήμερα με την πρότασή της για την πολεμική οικονομία.
Αυτό το θεσμικό πλαίσιο είναι της εμπορευματοποίησης του σιδηροδρόμου, που θυσιάζει κρίσιμες υποδομές στη λογική κόστους – οφέλους, είναι το θεσμικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που έχει εκτινάξει τα επιτόκια στα δάνεια των λαϊκών νοικοκυριών, είναι το θεσμικό πλαίσιο του Χρηματιστηρίου Ενέργειας, των λόμπι, της Φρόντεξ που έχει μετατρέψει το Αιγαίο σε θάλασσα νεκρών».
Καταλήγοντας υπογράμμισε; «Το δικό μας “μέχρι τέλους”, είναι στην αμφισβήτηση του συστήματος της εκμετάλλευσης, στη σύγκρουση με το σημερινό σάπιο αστικό κράτος και των θεσμών του, που δεν μπορούν και δεν θέλουν να ικανοποιήσουν τις λαϊκές ανάγκες, είναι σε σύγκρουση με όλες τις συμμαχίες που σήμερα απαξιώνονται στα μάτια των λαών, είναι στην οικοδόμηση μια άλλης οικονομίας και κοινωνίας, όπου οι ζωές των ανθρώπων δεν θα κοστίζουν».
