Για τις γυναίκες

Φωτό Αρχείου / EUROKINISSI

Το τελευταίο διάστημα καθημερινά ερχόμαστε αντιμέτωποι με νέες καταγγελίες γυναικών, κυρίως από τον χώρο του αθλητισμού και της τέχνης, σχετικά με την βία που έχουν δεχθεί στον χώρο εργασίας τους κατά τη διάρκεια της πορείας τους.

Ο φόβος που νιώθουν αυτές οι γυναίκες και «κρατούσαν το στόμα τους κλειστό» όλα αυτά τα χρόνια, δεν είναι τίποτα περισσότερο από τον φόβο που νιώθει κάθε εργαζόμενη γυναίκα, νέα κοπέλα, μητέρα στην καθημερινότητά της που βιώνει αντίστοιχα περιστατικά. Η ανασφάλεια, η αγωνία ή και η ντροπή που νιώθει κάθε γυναίκα δεν βρίσκεται σε κοινωνικό κενό. Αιτία των συναισθημάτων αυτών δεν είναι άλλη από τις ίδιες τις σχέσεις που οικοδομούνται στο σύστημα που ζούμε. Είναι η αιτία που δεν επιτρέπει σε μία γυναίκα να μπορέσει να πάρει την κατάσταση στα χέρια της, που την κάνει να σωπαίνει μπροστά στον φόβο της απόλυσης, να δέχεται σχόλια για την φύση της χωρίς να μιλάει, γιατί σκέφτεται ότι δεν μπορεί να μείνει άνεργη αφήνοντας την οικογένειά της εκτεθειμένη. Ιδιαίτερα για μια εργαζόμενη μητέρα οι αναστολές, για να ομολογήσει την κατάσταση που βιώνει είναι πολύ περισσότερες, γνωρίζοντας πως από την δική της τη ζωή εξαρτώνται και τα παιδιά της.

Την ίδια στιγμή αυτοί που τώρα εξοργίζονται και πέφτουν από τα σύννεφα για τέτοιου είδους συμπεριφορές, όπως είναι διάφοροι εκπρόσωποι αυτής αλλά και των προηγούμενων κυβερνήσεων, και καλούν τις γυναίκες να μιλήσουν, είναι αυτοί που ευθύνονται για το ασφυκτικό πλαίσιο που έχουν διαμορφώσει με την πολιτική που ακολουθούν. Είναι οι ίδιοι που πολλές φορές εμπλέκονται σε τέτοιου είδους «παιχνίδια» ή που με το νομοθετικό πλαίσιο που έχουν ρυθμίσει δεν επιτρέπει σε μία γυναίκα όχι μόνο να μιλήσει, αλλά και να μπορέσει να μην είναι δέσμια των διάφορων υποχρεώσεων στα πλαίσια της οικογένειας και των παιδιών της. Υποχρεώσεις που δεν σχετίζονται με την δημιουργική επαφή που οφείλει να έχει κάθε μητέρα με τα παιδιά της αλλά ακόμη και σήμερα δεν είναι λίγες οι φορές που η μητέρα καθημερινά καλείται να επιλέξει ανάμεσα στα παιδιά της και την εργασία της.

Ζήτημα το οποίο εντοπίζεται και στις γυναίκες που υπηρετούν στις Ένοπλες Δυνάμεις και στα Σώματα Ασφαλείας. Καθημερινά έρχονται αντιμέτωπες με διάφορου είδους στερεότυπα σχετικά με την φύση τους ή η ίδια η φύση της «εργασίας τους» απαιτεί εγρήγορση και ετοιμότητα, ρίσκο και επικινδυνότητα. Πλευρές που δεν θα έπρεπε να είναι αποτρεπτικές για μία γυναίκα να υπηρετήσει σε αυτούς τους μηχανισμούς, αλλά θα έπρεπε να λαμβάνονται υπόψη ώστε να διευκολύνονται. Δεν είναι λίγες οι φορές που μπορεί να αφήνει πίσω την επαφή με την οικογένειά της, προκειμένου να σταδιοδρομήσει σε αυτό τον χώρο. Πολλές φορές έρχεται σε σύγκρουση και καλείται να επιλέξει ανάμεσα στη δημιουργία οικογένειας και την πραγμάτωση των ονείρων της. Η καθημερινότητά της περιβάλλεται από ένα ασφυκτικό πλαίσιο, με γρήγορες εναλλαγές που είναι ατομική της υπόθεση πως θα τα φέρει σε πέρας. Οι συχνές μεταθέσεις, τα απρόοπτα περιστατικά είναι μερικά από τα φαινόμενα που καλείται να αντιμετωπίσει.

Είναι χαρακτηριστικές οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η μητέρα πυροσβέστρια όχι μόνο στην επαφή της με τα παιδιά, αλλά γενικότερα με όλα τα μέλη της οικογένειάς της από την στιγμή που πλέον δεν υπάρχει σταθερός χρόνος εργασίας και καλείται ανά πάσα στιγμή στην υπηρεσία με επιφυλακές ακόμη και για προληπτικούς λόγους.

Τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα για τις πυροσβέστριες που υποχρεώνονται να διακόπτουν την γονική άδεια ανατροφής των παιδιών τρείς μήνες κάθε καλοκαίρι, εκτός και αν έχουν το « προνόμιο » να τα θηλάζουν!

Ποιος οικογενειακός προγραμματισμός αλήθεια κάτω από τέτοιες συνθήκες μπορεί να υπάρξει ;

Αυτές οι πλευρές είναι μερικές από αυτές που έρχονται στην επιφάνεια γιατί δεν έχουν δημιουργηθεί τέτοιοι θεσμοί και δομές ώστε να μπορεί μια μητέρα να αναπτύσσει όλες τις πλευρές της προσωπικότητάς της, να συνεχίσει να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο χωρίς να είναι εμπόδιο η ιδιότητα της μητέρας. Είναι ευθύνη του κράτους να χορηγούνται απρόσκοπτα οι ειδικές άδειες και για τις ένστολες μητέρες. Η πολιτεία οφείλει να καλύπτει την ανάγκη για στέγη και κάλυψη των αναγκών της οικογένειας, όταν θα πρέπει η μητέρα να μετατεθεί. Ζήτημα το οποίο δεν είναι λυμένο σε όλες τις περιπτώσεις. Παράλληλα θα πρέπει να υπάρχουν παιδικές κατασκηνώσεις για τα ανήλικα παιδιά, ώστε να αποδεσμευτεί η μητέρα από ένα πρόσθετο άγχος που η ίδια η φύση της εργασίας της δημιουργεί.

Είναι κρίσιμο όλη αυτή η συζήτηση που έχει ανοίξει, η ανησυχία που νιώθει κάθε γυναίκα να μην την κάνει να σωπαίνει. Αντίθετα να γίνει όπλο ώστε να μπει στον αγώνα για να διεκδικήσει καλύτερους όρους ζωής και δουλειάς για την ίδια αλλά και τα παιδιά της. Μέσα από τον συλλογικό αγώνα, για να ανατραπεί αυτή η πολιτική που διαμορφώνει τα δεινά και τα αδιέξοδα στη ζωής της.

Σταυρούλα Σ.Μ.

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...