Για τις πυρκαγιές

Φώτο Αρχείου / Πηγή: Eurokinissi

Η πρώιμη εκτεταμένη πυρκαγιά στα Γεράνεια όρη δεν είναι τυχαίο γεγονός, είναι ένδειξη χειροτέρευσης των συνθηκών για ευνοϊκότερη εμφάνιση του φαινομένου, είναι ένα ακόμα επεισόδιο σε αυτά που προηγήθηκαν και σε αυτά που θα ακολουθήσουν καταστρέφοντας τα δάση και το φυσικό περιβάλλον της χώρας.

Τι άλλο θα πρέπει να συμβεί, πόση ακόμα καταστροφή θα πρέπει να βιώσουμε, για να υποχρεωθεί η κυβερνητική εξουσία να αντιμετωπίσει το πρόβλημα; Δεν θα σταματήσουν ποτέ οι θεατρινισμοί γύρω από την ετοιμότητα του κατασταλτικού μηχανισμού, που με το νέο της ενίσχυσής του με διακρατικές συμφωνίες και την αρωγή της Ε.Ε θα μας σώσει από την καταστροφή. Δεν θα σταματήσει ποτέ να ενοχοποιούνται τα καιρικά φαινόμενα και το δυσπρόσιτο του εδάφους για τα καταστροφικά αποτελέσματα των πυρκαγιών. Είναι πράγματι ανεξάντλητη και δεν αντέχεται άλλο, η κυβερνητική υποκρισία στο θέμα της προστασίας των δασών.

Δεν θα σταθούμε και δεν θα αναφερθούμε στις συγκυρίες και τις παραμέτρους που προσδιόρισαν την εμφάνιση και την εξέλιξη του φαινομένου στη συγκεκριμένη περίπτωση. Αυτά άλλωστε κάθε φορά περιγράφονται έντονα και με παραστατικό τρόπο. Δεν έχουν όμως καμία σημασία για την κατανόηση του φαινομένου. Γιατί δεν πρέπει να δίνεται η εντύπωση, ότι η αιτία του φαινομένου είναι οι επί μέρους συνθήκες που εκδηλώνεται και εξελίσσεται η πυρκαγιά. Τα μεγάλα λόγια και οι κραυγές απελπισίας των θυμάτων, τα αναθέματα και οι αφορισμοί που ακολουθούν την καταστροφή συμπληρώνουν την εικόνα με την οποία τροφοδοτείται η κοινή γνώμη από τα ΜΜΕ.

Ο αποπροσανατολισμός του όλου ζητήματος καλά κρατεί, το καθήκον της ενημέρωσης έχει εκπληρωθεί, αλλά η αιτία του φαινομένου συσκοτίζεται. Όλα αυτά χρησιμοποιούνται εκτεταμένα και υποκριτικά από την επίσημη προπαγάνδα για να καλύπτεται η ουσία και το αίτιο της καταστροφής. Η ανυπαρξία κυβερνητικού ενδιαφέροντος, με τη μηδαμινή χρηματοδότηση της δασοπονίας και η αντίστοιχη έλλειψη σχεδίου διαχείρισης των δασών και των δασικών εδαφών δεν έχει σημασία για την ενημέρωση και δεν έχει σχέση με τις αιτίες της καταστροφής. Όσο στην κοινωνική αντίληψη το φαινόμενο των πυρκαγιών είναι αποκομμένο από τη χρήση της δασικής γης και τη διαχείριση των δασών δεν θα κατανοείται η αιτία τους.

Η πραγματικότητα, ότι η πυρκαγιά σαν συστατικό στοιχείο της εξελικτικής διαδικασίας στη φύση, ελέγχεται μόνο σε γενικότερο επιστημονικό σχεδιασμό, μακροχρόνιας διαχείρισης των δασών. Αυτό είναι αδιάφορο για την κυβερνητική εξουσία και την επίσημη ενημέρωση. Αυτή η αναγκαιότητα δεν πρέπει να αναδειχθεί και να γίνει αντιληπτή από το λαό. Γιατί έτσι αναδείχνεται η αναλγησία της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας μπροστά στην καταστροφή.

Η αιτία της καταστροφής των δασών και της υποβάθμισης του Φ. Π. αντανακλάται στο κίνητρο της υλικής παραγωγής που είναι το επιχειρηματικό κέρδος, και η πυρκαγιά είναι βασική παράμετρος που διαμορφώνει τις προϋποθέσεις γι’ αυτό. Αυτό που υποβαθμίζει τα δάση και το Φυσικό Περιβάλλον και τροφοδοτεί το φαινόμενο των πυρκαγιών είναι η χρήση της δασικής γης. Χρήση που την καθορίζει αποκλειστικά η κερδοσκοπία της όποιας επιχειρηματικής δραστηριότητας, στην οποία είναι υποταγμένη η εκάστοτε κυβερνητική εξουσία. Με τον εξωραϊσμό και την ενίσχυση της επιχειρηματικής καπατσοσύνης, εξωραΐζεται και ενισχύεται και η καταστροφή των δασών και του Φ. Π. Έτσι τα δάση και το Φ. Π. αποκομμένα από την αμεσότητα των κοινωνικών βιοτικών αναγκών, η περιβαλλοντική τους αξία γίνεται αδιάφορη και απαξιώνεται στην κοινωνική αντίληψη. Όσο οι βιοτικές ανάγκες εξαρτώνται από την επιχειρηματική δράση, το περιβάλλον έχει βιοτική αξία στο βαθμό που οι φυσικοί πόροι μετατρέπονται σε εμπόρευμα.

Η περιβαλλοντική κουλτούρα που διαμορφώνεται είναι υποταγμένη στην <αναγκαιότητα> του κέρδους για τον επιχειρηματία. Δεν μπαίνει κανένας φραγμός στην κερδοσκοπία. Η δασική γη έχει αξία όταν προορίζεται να διευκολύνει την κερδοφορία των επιχειρηματικών σχεδίων. Το ότι αναπτύσσεται και δάσος σε αυτή δεν έχει σημασία για τους διαχειριστές της εξουσίας. Αφού οι φυσικές διεργασίες που διατηρούν το δάσος και αναβαθμίζουν το Φ. Π. δεν προσφέρονται για επιχειρηματική εκμετάλλευση, είναι απαξιωμένες στην επικρατούσα οικονομική αντίληψη. Η ευκαιριακή επέμβαση για επιχειρηματική δράση δεν μπορεί να συνυπάρχει με τη φύση. Η εμπορευματοποίηση της δασικής γης προϋποθέτει τον αφανισμό των δασών. Σε αυτή την αντίθεση όσο η κυβερνητική εξουσία στηρίζει και ενθαρρύνει την επιχειρηματική δράση, τα δάση θα αφανίζονται και το Φυσικό Περιβάλλον θα υποβαθμίζεται επικίνδυνα για τη ζωή μας.

Στο όνομα του εθνικού συμφέροντος γίνονται οι νόμιμες και νομιμοποιούνται οι παράνομες κερδοσκοπικές επεμβάσεις στα δάση και το Φ. Π. της χώρας. Είναι χαρακτηριστική η κατάσταση που διαμορφώθηκε στα περιαστικά δάση και στις παραλιακές ζώνες στη χώρα, όπου η πολυκατατμημένη με τις ατέλειωτες αγοροπωλησίες δασική γη αμφισβητεί έμπρακτα την ύπαρξη του δάσους. Η κατάρρευση της φυσικής συγκρότησης των δασών στους ορεινούς όγκους της χώρας που επιταχύνεται τα τελευταία χρόνια με την ανεξέλεγκτη και άναρχη εγκατάσταση ανεμογεννητριών, αμφισβητεί έμπρακτα τη χρήση και τον προορισμό της δασικής για αναβάθμιση του Φυσικού Περιβάλλοντος. Έτσι η κυβέρνηση προωθεί την πράσινη ανάπτυξη της κερδοφορίας των πολυεθνικών της ενέργειας.

Η νομική διατήρηση του καθεστώτος της αμφισβήτησης, του χαρακτήρα της δασικής γης, είναι το εργαλείο που προωθεί την κερδοσκοπική δράση στα δασικά εδάφη της χώρας. Για το απλό και αυτονόητο, την χωροταξική οριοθέτηση των δασικών εδαφών ούτε λόγος. Η τάξη δεν ταιριάζει στην καπιταλιστική αναρχία.

Γενικότερα η συνεχιζόμενη διάσπαση της συνοχής των δασικών οικοσυστημάτων στη χώρα μας, από την ένταση της εμπορευματοποίησης των φυσικών πόρων και η υποβάθμιση των φυτο-κοινωνικών ζωνών ευνοεί τη συσσώρευση εύφλεκτης ύλης και η καταστολή της πυρκαγιάς γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Η καταστροφή της φύσης θα συνεχίζεται πιο έντονα και σε βάθος με την επακόλουθη διάβρωση του δασικού εδάφους.

Από την άλλη δεν πρέπει να ξεχνιέται, ότι τα δάση και το Φ. Π. δεν ανήκει σε κανέναν. Η κοινωνία ανήκει στη φύση η ίδια είναι δημιούργημα της φύσης. Από την ίδια μας την ύπαρξη πηγάζει η υποχρέωση της κυβερνητικής εξουσίας, να καταργήσει άμεσα οποιαδήποτε ατομική ιδιοκτησία και κερδοσκοπική χρήση στα δάση και τη δασική γη, να προβεί άμεσα στην οριοθέτηση των δασικών εδαφών και να εναρμονιστεί με την αναγκαιότητα της διαχείρισης των δασών και του Φ. Π. σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους στο διηνεκές. Έτσι και μόνο έτσι διασφαλίζεται η ισορροπία της κοινωνικής ζωής με τη φύση.

Βλαχιώτη Λακωνίας,
Δημητρόπουλος Δήμος (συνταξιούχος δασολόγος)

Δείτε ακόμα...