Γιατί η στάση του ΚΚΕ απέναντι στους εξοπλισμούς είναι η πιο συνεπής και υπεύθυνη στάση;

Του Πανούση Αλέξη*

Την περασμένη βδομάδα πέρασε από τη Βουλή η αγορά των γαλλικών μαχητικών αεροσκαφών «Rafale». Το ΚΚΕ καταψήφισε το συγκεκριμένο νομοσχέδιο καθώς αποτελεί ένα ακόμα νομοσχέδιο που θα υπηρετήσει τις ευρωνατοικές στοχεύσεις, τους στόχους του ελληνικού κεφαλαίου και όχι τις αμυντικές ανάγκες της χώρας από την πλευρά των εργατικών λαϊκών συμφερόντων. Η αγορά των συγκεκριμένων μαχητικών αεροσκαφών, η αναβάθμιση των αεροσκαφών F-16, οι προηγούμενες «αγορές του αιώνα» και οι επόμενες, όπως προορίζονται με βάση τις ΝΑΤΟικές προδιαγραφές, δεν αποτελούν παράγοντα ενίσχυσης της ασφάλειας του ελληνικού λαού, ούτε παράγοντα αποτροπής απέναντι σε ενέργειες εχθρικές προς τα κυριαρχικά του δικαιώματα.

Οι στοχεύσεις της ελληνικής άρχουσας τάξης, όπως αυτές εκφράζονται από την κυβέρνηση και όπως αποδεικνύεται σε τέτοιες συζητήσεις, από το σύνολο των αστικών πολιτικών κομμάτων, είναι η μόνη προϋπόθεση για την αγορά αυτών των «υπερόπλων» και των εξοπλισμών. Ακόμα και αν ένα αστικό κόμμα καταψηφίσει ένα τέτοιο νομοσχέδιο, όπως στην προκειμένη περίπτωση το ΜΕΡΑ25, το κάνει συγκυριακά και ευκαιριακά, για λόγους έξω από το πλαίσιο της υπεράσπισης των λαϊκών συμφερόντων. Γι’ αυτό και η αρνητική τους τοποθέτηση κινείται στα πλαίσια κριτικής στη διαχείριση, στον άτακτο και κακό προγραμματισμό στις εξοπλιστικές προμήθειες. Δηλαδή, δεν τίθεται ζήτημα αμφισβήτησης του ΝΑΤΟ, των βασικών στρατηγικών στόχων του κεφαλαίου στη χώρα. Η κριτική και η συζήτηση γι’ αυτούς είναι οριοθετημένη στον δρόμο της ανασφάλειας, των συγκρούσεων και των αντιθέσεων του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης.

Φώτο Αρχείου / Ελληνικά μαχητικά F16 συνοδεύουν το Βομβαρδιστικό B52 των ΗΠΑ / Πηγή: ΓΕΕΘΑ

Ακούστηκαν μάλιστα σοβαρές ανακρίβειες, εκ του πονηρού βέβαια, από διάφορες πολιτικές δυνάμεις και διάφορους δημοσιογράφους και σχολιαστές περί αδιαφορίας του ΚΚΕ απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα, περί ανεύθυνης στάσης. Μέχρι και λόγος για αντιπατριωτισμό γίνεται και για «παράδοση άνευ όρων» στην Τουρκία από πλευράς του ΚΚΕ. Πολλά από αυτά σαν να είναι ξεθαμμένα από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας της αστικής πολιτικής στη χώρα μας, του αντικομμουνιστικού οχετού. Σε αυτούς δεν υπάρχει λόγος και δεν αξίζει να απαντήσει κανείς. Καταρχάς η ιστορία έχει απαντήσει. Προφανώς όλοι κρίνονται σήμερα με βάση την πρακτική τους, τη δράση τους και τις θέσεις τους, αλλά το ΚΚΕ τα διαπιστευτήριά του μέχρι τώρα τα χει δώσει και με το παραπάνω. Αυτά τα διαπιστευτήρια δεν τα δίνει στις ελληνικές κυβερνήσεις, στο αστικό πολιτικό σύστημα, στο ελληνικό αστικό κράτος. Τα έχει δώσει με το αίμα, με την πρωτοπόρα και ηρωική δράση των μελών του, στον ελληνικό λαό. Απ’ τα δικά του σπλάχνα βγήκε, σε αυτόν «λογοδοτεί».

Οι παρακάτω παρατηρήσεις λοιπόν απευθύνονται σε έναν καλοπροαίρετο προβληματισμό που μπορεί να υπάρχει σε μερίδες εργαζομένων, ειδικά κάτω από την πίεση του κυρίαρχου αφηγήματος και της προπαγάνδας συνολικά του αστικού πολιτικού κόσμου, στο κάλεσμα για θυσίες χωρίς τέλος για λογαριασμό του κεφαλαίου και των συμμάχων του.

Το ΚΚΕ από θέση αρχής καταψήφισε και καταψηφίζει διαχρονικά πολεμικούς εξοπλισμούς που δεν θα υπηρετούν τις αμυντικές ανάγκες του ελληνικού λαού, την προστασία των κυριαρχικών του δικαιωμάτων. Η θέση αρχής του ΚΚΕ ορίζεται με βασικό γνώμονα την υπεράσπιση των εργατικών-λαϊκών συμφερόντων.

Ποια βασικά κριτήρια λοιπόν καθορίζουν την υπεύθυνη στάση του ΚΚΕ όσον αφορά στην προμήθεια των πολεμικών εξοπλισμών;

Επιχείρηση SEA GUARDIAN του ΝΑΤΟ (2017) - Ναυαρχίδα η Φρεγάτα Σαλαμίς του Πολεμικού Ναυτικού
Φώτο Αρχείου / Επιχείρηση SEA GUARDIAN του ΝΑΤΟ (2017) – Ναυαρχίδα η Φρεγάτα Σαλαμίς του Πολεμικού Ναυτικού / Πηγή: MARCOM

Πρώτον: Ποιος κάνει αυτήν την αγορά, και πιο σωστά για λογαριασμό ποιας τάξης; Αυτήν την αγορά τη φέρνει αστική κυβέρνηση με την έγκριση του αστικού κοινοβουλίου μιας αστικής δημοκρατίας. Δηλαδή, είναι μια αγορά που πραγματοποιείται εκ μέρους των πολιτικών και θεσμικών εκπροσώπων του κεφαλαίου. Καταρχάς είναι αυτό και μετά όλα τα άλλα.

Είναι αυτό το κριτήριο αρκετό; Καθοριστικό ναι, αλλά ίσως δεν αρκεί πάντοτε. Γιατί σε ένα πιθανό άλλο σενάριο ένα αστικό κοινοβούλιο μπορεί να αναγκαστεί να υπερψηφίσει ένα νόμο κάτω από την πίεση του οργανωμένου εργατικού-λαϊκού κινήματος, προφανώς προσωρινό και συνεχώς υπό αίρεση στο έδαφος της πορείας της ταξικής πάλης.

Δεύτερο κριτήριο, λοιπόν, που καθορίζει την στάση του ΚΚΕ είναι η ιστορική εμπειρία από την αξιοποίηση του εκάστοτε εξοπλισμού κι εδώ τα παραδείγματα είναι πολλά. Μιλάμε για χρυσοπληρωμένες και αιματοβαμμένες επεμβάσεις, αποστολές και ασκήσεις του ΝΑΤΟ, στις οποίες όλα αυτά τα «υπερόπλα» και οι εξοπλισμοί επιτελούν τον πραγματικό τους ρόλο. Οι ανάγκες της διαλειτουργικότητας, της κοινής επιχειρησιακής ικανότητας του ευρωατλαντικού παράγοντα είναι προτεραιότητα. Γι’ αυτό κατευθύνεται συστοιχία πυραυλικού συστήματος «Patriot» στη Σ. Αραβία. Γι’ αυτό μονάδες του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού βρίσκονται στον Περσικό κόλπο. Γι’ αυτό το Μάλι, η Λιβύη και το Ιράκ, προορίζονται για σταθμοί των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, όπως το Κόσσοβο, το Αφγανιστάν και αλλού παλιότερα. Τα «Rafale» θα πραγματοποιούν κι αυτά τις κοστοβόρες πτήσεις επιτήρησης που πραγματοποιούν τα ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη για λογαριασμό του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια; Στην τελική, η ιστορία έδειξε ότι τόσο στην κρίση των Ιμίων τόσο και στην Κύπρο, η αποτρεπτική ικανότητα των «υπερόπλων» μας περίττευσε, στις περιστάσεις δηλαδή που υποτίθεται θα χρησίμευαν όταν τα αγοράζαμε, γιατί τελικά δεν αγοράστηκαν γι’ αυτό.

Τρίτο, κριτήριο είναι: Ποιοι κερδίζουν από αυτό; Οι μεγάλοι όμιλοι της πολεμικής βιομηχανίας έχουν στήσει ένα ατέρμονο παζάρι και κυνήγι εξοπλισμών, που τροφοδοτεί τελικά την επιθετικότητα και την ένταση για τις ανάγκες κερδοφορίας του κλάδου. Είναι απολύτως φυσιολογικό για έναν εργαζόμενο να φαίνεται ως απόλυτος παραλογισμός για παράδειγμα η Γερμανία, η Ισπανία ή η Γαλλία, κράτη μέλη του ΝΑΤΟ, να πωλούν στρατιωτικό εξοπλισμό στο ένα κράτος μέλος ( π.χ Ελλάδα) για να μπορεί αντιμετωπίσει το άλλο κράτος μέλος (π.χ Τουρκία), «σύμμαχο» δηλαδή. Όμως για τις κοινωνίες της καπιταλιστικής οικονομίας, για τη δομή του ιμπεριαλιστικού συστήματος, αυτές οι καταστάσεις μόνο παραλογισμός δεν είναι. Είναι μόλις μια φωτογραφία ενός κόσμου βουτηγμένου στις αντιθέσεις, τις αντιφάσεις και τους ανταγωνισμούς που επιβάλλει η οικονομία της αγοράς και το κυνήγι του κέρδους. Τελικά, δηλαδή, τα κράτη, οι λαοί τους πρώτα και κυρία, καλούνται να πληρώνουν αδρά εξοπλισμούς σε ένα μαραθώνιο χωρίς τέλος, όπου η υποτιθέμενη αποτρεπτική ικανότητα είναι μόλις ακόμα ένα βήμα στον κατήφορο των αναπόφευκτων συγκρούσεων που επιβάλλει ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός.

Με αυτά τα κριτήρια το ΚΚΕ υιοθετεί την πιο προοδευτική και διεθνιστική ταυτόχρονα στάση απέναντι στην αγορά στρατιωτικών εξοπλισμών.

Με μία ερώτηση μπορεί ο καθένας να βγάλει το συμπέρασμα που χρειάζεται. Μετά από 60(!) διερευνητικές, δεκάδες συνόδους κορυφής, κοινές ΝΑΤΟικές ασκήσεις, τη μετατροπή της χώρας μας σε ΝΑΤΟικό στρατόπεδο και αμέτρητα εξοπλιστικά προγράμματα τί κέρδισαν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα ως προς την ασφάλεια των συνόρων και των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων;

Ας σκεφτεί ο καθένας τι κέρδος θα έχει ο λαός αν κάνει κτήμα του την υπεύθυνη στάση του ΚΚΕ, γιατί σε αυτό το δρόμο η δύναμή του μπορεί να κάνει την πραγματική διαφορά. Κόντρα στην υποταγή της συνεκμετάλλευσης και των κυριαρχικών εκπτώσεων, όπως την θέλουν οι ενεργειακοί κολοσσοί και οι επιχειρηματικοί όμιλοι και κόντρα στις εθνικιστικές κορώνες που από άλλη σκοπιά υπηρετούν την ίδια βαρβαρότητα, η θέση για αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ, την ΕΕ και απεμπλοκή από την ανασφάλεια και τον μόνιμο κίνδυνο με άλλη εξουσία είναι επίκαιρη και αναγκαία. Είναι επίκαιρη και αναγκαία για την ειρήνη και την ευημερία των λαών.

*Πανούσης Αλέξης
Απόφοιτος του μεταπτυχιακού Γεωπολιτικής Ανάλυσης,
Γεωστρατηγικής Σύνθεσης και Σπουδών Άμυνας και Διεθνούς Ασφάλειας

Δείτε ακόμα...