Γροθιά στο στομάχι…

Παιδιά

Γροθιά στο στομάχι, η είδηση για την λιποθυμία της 9χρονης από την πείνα, μέσα στις μυρωδιές του φούρνου.

Η απολυμένη μάνα της, εργαζόμενη με μία από τις 16 εργασιακές σχέσεις, που εφαρμόζει η βαριά βιομηχανία της εκμετάλλευσης, τον τουρισμό, ως εποχική.

Οι 600.000 χιλιάδες εργαζόμενοι που στην πλειοψηφία τους είναι εποχικοί αγωνιούν για το μέλλον τους και ζητούν από την κυβέρνηση στήριξη για να επιβιώσουν. Όπως λένε οι ίδιοι, στις επιχειρήσεις που έχουν ήδη ανοίξει το 50% των εργαζομένων δεν έχει επιστρέψει στην εργασία του.

 Όσοι έχουν απομείνει στα ξενοδοχεία καλούνται να βγάλουν διπλή και τριπλή δουλειά, αφού την ίδια ώρα βρίσκεται σε εξέλιξη «τσουνάμι» απολύσεων.

 Στα περισσότερα «πεντάστερα» ξενοδοχεία της περιοχής, οι εργαζόμενοι δούλεψαν για μήνες με ελάχιστα έως ανύπαρκτα ρεπό.

«Πληρώσαμε πολλά, δεν θα πληρώσουμε ξανά! Δεν θα θυσιαστούμε για άλλη μια φορά για τα κέρδη τής μεγαλοεργοδοσίας! Εμείς οι εποχικοί εργαζόμενοι στον τουρισμό πληττόμαστε περισσότερο από όλους τους άλλους κλάδους της οικονομίας. Όλα τα χρόνια μαζεύαμε λίγα χρήματα το καλοκαίρι για να ζήσουμε το χειμώνα με τρεις μήνες επίδομα ανεργίας των 400 ευρώ. Φέτος αυτά τα χρήματα δεν θέλουν να μας τα δώσουν. Τα κέρδη τα παίρνουν αυτοί, τις ζημιές τις πληρώνουμε εμείς».

Η… απάντηση της κυβέρνησης,  σε αυτές τις κραυγές των εργαζομένων διά του υπουργού εργασίας Βρούτση  τα ΜΑΤ και η ρίψη χημικών, αρνούμενος φυσικά να συναντηθεί μαζί τους και επιβεβαιώνοντας έτσι πώς η κυβέρνηση απαντάει στα αυτονόητα αιτήματα του πλέον ευάλωτου μέσα στην κρίση κλάδου, που οδηγείται μαζικά σε υποαπασχόληση.

Πόσα, άραγε, παιδιά ψιθυρίζουν τις δύο λέξεις…   Μαμά πεινάω.., λέξεις που αποκαλύπτουν την βαρβαρότητα της καπιταλιστικής ανάπτυξης, όπου ο παραγόμενος από τους εργαζόμενους πλούτος γεμίζει τα σεντούκια των καπιταλιστών, ενώ τα παιδιά τους λιποθυμούν  από την πείνα.

 Μόνο η οργάνωση ο ανυποχώρητος αγώνας και η μαζική δράση, μπορούν να γκρεμίσουν  αυτούς που «αρπάνε το ψωμί από το τραπέζι και κηρύχνουν τη λιτότητα» (Μπρεχτ 1939).

Μόνο αν η γροθιά στο στομάχι, γίνει η ταξική γροθιά για την ανατροπή τους, οι εργαζόμενοι και τα παιδιά τους μπορούν να δουν, άσπρη μέρα, Σοσιαλιστική Μέρα.

Π.Μπ

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...