Η εμπρηστική «αλληλεγγύη» της ΕΕ

ΗΛΕΙΑ.ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΤΟ ΠΕΛΟΠΙΟ .ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ/EUROKINISSI

Πριν καλά καλά σβήσουν οι πυρκαγιές του καλοκαιριού και ενώ ακόμα έβραζε η δικαιολογημένη οργή όλων όσων είδαν για μια ακόμα χρονιά να κινδυνεύει το περιβάλλον, η περιουσία και η ζωή του λαού, βγήκαν στα κάγκελα όλοι οι γνωστοί υπέρμαχοι της ΕΕ για να μας πείσουν για μια ακόμα φορά για τη δήθεν θετική της συμβολή. Από  τον πρωθυπουργό που δήλωνε την εκτίμηση του στην ΕΕ για την «αλληλεγγύη» που δήθεν έδειξε και τον Βαρουφάκη που ναι μεν νιώθει απέχθεια για την «απάθεια» της, αλλά δηλώνει ταυτόχρονα την ευγνωμοσύνη του στα κράτη-μέλη «που έστειλαν βοήθεια να αντιμετωπίσουμε τις πυρκαγιές», στην προσπάθεια συγκάλυψης των εγκληματικών ευθυνών που βαραίνουν διαχρονικά όλες τις κυβερνήσεις αλλά και την ΕΕ, συμμετείχαν ομόψυχα όλοι οι γνωστοί «καλοθελητές».

Παγιώνεται η υποστελέχωση και η γύμνια των πυροσβεστικών υπηρεσιών

Είναι προφανές ότι ο λαός των πυρόπληκτων περιοχών δεν μπορεί παρά να νιώθει ευγνωμοσύνη για όσους τις στιγμές που πάλευε με τις φλόγες στάθηκε δίπλα του, μεταξύ αυτών και τους πυροσβέστες που έφτασαν από άλλες χώρες για να βοηθήσουν. Όμως πάει πολύ τον ηρωισμό και την αυταπάρνηση αυτών των ανθρώπων να τον καπηλεύεται ο ευρωπαϊκός μηχανισμός πολιτικής προστασίας και η ΕΕ, που μαζί με όλες τις κυβερνήσεις διαχρονικά φέρει ακέραια την ευθύνη για την τραγική ένδεια προσωπικού και μέσων της πυροσβεστικής, την πλήρη αποσάθρωση της δασοπροστασίας και την αντιεπιστημονική απόσπασή της καταστολής από την πρόληψη των πυρκαγιών, την αντιδραστική λογική «κόστους-οφέλους» που πληρώνουν τελικά οι λαοί όλων των κρατών μελών.

Αυτή είναι η πραγματικότητα πίσω από τις φαινομενικά αλτρουιστικές και μεγαλόψυχες συνεισφορές της ΕΕ σε μέσα και προσωπικό. Ο μηχανισμός RescEU «λύνει τα χέρια» στα κράτη-μέλη να υλοποιούν ακόμα πιο πιστά τις κατευθύνσεις για «μείωση κόστους» αφού δίνει το άλλοθι, ώστε να διατηρείται ο στόλος και οι επιχειρησιακές δυνατότητες των πυροσβεστικών σωμάτων στα άθλια επίπεδα που βρίσκονται σήμερα, με τη λογική ότι αν «ξεφύγουν τα πράγματα», θα συνδράμει η ΕΕ.

Βέβαια ανεξάρτητα από το εάν τελικά θα έρθουν ή όχι αυτά τα μέσα και χωρίς να παραγνωρίζει κανείς τη συμβολή των πυροσβεστών από άλλες χώρες, αποδεικνύεται στην πράξη ότι στις πρώτες ώρες που είναι και οι πιο κρίσιμες για τον περιορισμό των διαστάσεων που θα πάρει η πυρκαγιά, ο λαός και οι πυροσβέστες παλεύουν με πενιχρά μέσα, ενώ όσο έμπειρες και καλά εξοπλισμένες και αν είναι οι δυνάμεις που τελικά θα σταλούν από τον μηχανισμό, αυτό γίνεται «κατόπιν τραγωδίας», αρκετές μέρες μετά, όταν η ζημιά είναι ήδη ανυπολόγιστη.

Δυο λόγια για τον περιβόητο μηχανισμό «RescEU» της ΕΕ

Ο μηχανισμός επανδρώνεται από μέσα που προσφέρουν τα κράτη μέλη με αντάλλαγμα τη συγχρηματοδότηση του κόστους αγοράς, συντήρησης και λειτουργίας από την ΕΕ, με σκοπό να εκφράσει το πνεύμα της ευρωπαϊκής «αλληλεγγύης», παρεμβαίνοντας ενάντια σε φυσικές και ανθρωπογενείς καταστροφές, στις οποίες βέβαια η ΕΕ συμπεριλαμβάνει και φαινόμενα όπως η «τρομοκρατία» και το προσφυγικό, ανοίγοντας το δρόμο στο όνομα της «αλληλεγγύης» ακόμα και για παρέμβαση με στρατιωτικά μέσα ενάντια σε μια «τρομοκρατική απειλή» στο εσωτερικό μιας χώρας, με τρόπο όχι πολύ διαφορετικό από τις «ειρηνευτικές» παρεμβάσεις που προκαλούν τέτοιες «ανθρωπογενείς καταστροφές».

Σαν να μην έφτανε αυτό η παρέμβαση γίνεται μόνο αφότου έχει αποδειχθεί η ανεπάρκεια των μέσων της χώρας που αντιμετωπίζει την καταστροφή και πάντα σύμφωνα με τη λογική «κόστους-οφέλους», δηλαδή για να χρησιμοποιήσουμε τα λόγια της ίδιας της ΕΕ: «το μόνο κριτήριο είναι η οικονομική αποδοτικότητα» και «οποιαδήποτε ανάλυση κόστους – οφέλους επιδιώκει να εκτιμήσει την πιθανή μελλοντική κατεύθυνση των ζημιών και να χρησιμοποιηθεί αυτό ως βάση για να προβλέπει το κατά πόσο αξίζει να μειωθούν ή να αποτραπούν εκείνες οι ζημιές ή αυτές (…)».

Η πρόληψη και η αποκατάσταση στη ζυγαριά του «κόστους-όφελος»

Από την μέχρι τώρα πείρα ενεργοποίησης του συγκεκριμένου μηχανισμού (για πυρκαγιές, πλημμύρες αλλά και την πανδημία), είναι δεκάδες τα αιτήματα που δεν ικανοποιήθηκαν έγκαιρα ή και καθόλου, αφού συχνά υπήρχαν ταυτόχρονα αιτήματα από πολλά κράτη μέλη, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την πυρκαγιά στο Μάτι, που μαινόταν την ίδια ώρα με δασικές πυρκαγιές στη Σουηδία.

Σαν να μην έφτανε αυτό, στο οπλοστάσιο της ΕΕ βρίσκεται πάντα και το Ταμείο Αλληλεγγύης, που χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις όπου κρίνεται πιο οικονομικά αποδοτικό να αναλάβει η ΕΕ το κόστος των ζημιών, παρά να παρέμβει έγκαιρα για να τις αποτρέψει. Χαρακτηριστική του πόσο οικονομικά «δελεαστικό» είναι αυτό το σενάριο, είναι η αναντιστοιχία ανάμεσα στο μέγεθος των καταστροφών σε σύγκριση με τις αποζημιώσεις πχ από το 2002 μέχρι το 2019, η ΕΕ έχει δώσει 122,8 εκατ. ευρώ για καταστροφές ύψους 3,5 δισ. στην Ελλάδα ενώ μόνο για τις πυρκαγιές του 2007 στην Πελοπόννησο, η εκτίμηση των ζημιών ήταν 2,118 δισ. ευρώ, αλλά η ΕΕ έδωσε από το Ταμείο Αλληλεγγύης μόλις 89,8 εκατ. ευρώ!

Η ίδια η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι όσα «γιατροσόφια» και αν βρει η ΕΕ για να υπερασπιστεί δήθεν τη ζωή και την περιουσία των λαών, αυτά δεν θα πάψουν να είναι ασυμβίβαστα με τις σύγχρονες ανάγκες του λαού σε ολοκληρωμένο σχεδιασμό δασοπροστασίας και δασοπυρόσβεσης, σε ενιαίο κρατικό σχέδιο που θα εξασφαλίζει τις υποδομές, τα μέσα και το προσωπικό που είναι αναγκαία, γιατί τελικά αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο σε μια άλλη κοινωνία, όπου τα δάση και η γη θα είναι περιουσία του λαού και των παιδιών του και όχι εμπόρευμα.

Το άρθρο αναδημοσιεύεται από τον “Οδηγητή”

Δείτε ακόμα...