Η πορεία της «Συριακής κρίσης» προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία για νέα γεγονότα σε Μέση Ανατολή και Ανατολική Ευρώπη

Βομβαρδισμός της Συρίας από τις ΗΠΑ
Βομβαρδισμός της Συρίας από τις ΗΠΑ / Πηγή: Twitter

Πάνω από 10 χρόνια πέρασαν από την έναρξη της Συριακής κρίσης, που άφησε και συνεχίζει να αφήνει πίσω της θύματα του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες σε διάφορες χώρες του κόσμου, πολλοί εγκλωβισμένοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της χώρας μας σε απάνθρωπες συνθήκες.

Μετά τους αμερικάνικους βομβαρδισμούς στην Συρία, μόλις 40 μέρες μετά την εκλογή του Μπάιντεν – ως απάντηση σε χτυπήματα αμερικανικών δυνάμεων στο Ιράκ – ακολούθησαν νέοι βομβαρδισμοί, αυτή την φορά από την πλευρά της Ρωσίας, στα βορειοδυτικά σύνορα Συρίας – Τουρκίας. Στόχος ήταν η πόλη Qah, στην οποία βρίσκεται και στρατόπεδο συγκέντρωσης προσφύγων, καθώς επίσης και υποδομές φυσικού αερίου και μεταφοράς τροφίμων στην επαρχία του Idlib (το πρακτορείο Reuters αναφέρεται σε εργοστάσιο τσιμέντου και μία εγκατάσταση φυσικού αερίου, αλλά και φορτηγά που μετέφεραν είδη πρώτης ανάγκης).

Στην περιοχή αυτή, η Τουρκία έχει αναπτύξει ένοπλες δυνάμεις που προστατεύουν τα συμφέροντα της αστικής της τάξης στην περιοχή, σε μια απόπειρα αποτροπής της ενίσχυσης των κουρδικών στοιχείων. Οι δυνάμεις αυτές, έχουν εξελιχθεί σε στρατό κατοχής, τόσο της εν λόγω περιοχής, όσο και των άλλων περιοχών στις οποίες εισέβαλε με τα τέσσερα επιχειρησιακά σχέδια («Ασπίδα του Ευφράτη» – 2016, «Κλάδος Ελιάς» – 2018, «Πηγή Ειρήνης» – 2019 και «Ασπίδα Άνοιξης» – 2020).

Η πορεία της Συριακής κρίσης προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία, καθώς αυξάνονται οι αναλύσεις σχετικά με τις επιπτώσεις των νέων γεγονότων σε άλλα μέτωπα της Μέσης Ανατολής, όπως η Λιβύη, αλλά και της Ανατολικής Ευρώπης, όπως η Ουκρανία.

Οι παραπάνω εξελίξεις δεν πρέπει ν’ αφήνουν αδιάφορο τον ελληνικό λαό, καθώς η εμπλοκή της αστικής τάξης της χώρας μας σε όλο το εύρος των εντάσεων στην περιοχή αυξάνεται, με την ενεργό εμπλοκή των ενόπλων δυνάμεων και ιδιαίτερα του Πολεμικού Ναυτικού. Η ανησυχία πρέπει να είναι δεδομένη, καθώς αυτές οι δυνάμεις αποτελούν στόχο για τα κράτη που θέλουν να απαντήσουν στον ΝΑΤΟϊκό σχεδιασμό.

Στο πλαίσιο αυτό, πίσω από τον δηλωμένο στόχο της «αποκατάστασης σχέσεων» με την Λιβύη, εντάσσεται και το επικείμενο ταξίδι του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη και επαφές που προγραμματίζει με την κυβέρνηση της χώρας. Το ταξίδι αυτό έρχεται σε μια προσπάθεια, αναχαίτισης της αυξημένης παρουσίας της τουρκικής αστικής τάξης στην χώρα, παρουσία που δεν περιορίζεται στο παράνομο μνημόνιο οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών, αλλά επεκτείνεται και σε στρατιωτική παρουσία.

Σε κάθε περίπτωση, βάζοντας στο κάδρο και την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, αναμένεται όξυνση των ανταγωνισμών, με υψηλό ενδεχόμενο θερμών επεισοδίων, αλλά και πιο γενικευμένων συγκρούσεων.

Δείτε ακόμα...