Ημερολόγιο μιας δασκάλας σε καραντίνα – Ημέρα 58η

Είκοσι σχεδόν χρόνια στην εκπαίδευση κι έχω να θυμάμαι πως πολλές φορές έφτασαν ντυμένοι «φίλοι» οι εχθροί  μου!

Έχω να θυμάμαι πως κάθε Σεπτέμβρη που μετριόμαστε δε φτάνουμε να καλύψουμε τα τμήματα των μαθητών. Λείπουν συνάδελφοι αναπληρωτές που ποτέ δεν ξέρουμε πότε και αν θα έρθουν.

20 χρόνια να φθάνει Δεκέμβρης για να έχουμε σταθερό πρόγραμμα γιατί ως τότε περιμέναμε ειδικότητες εκπαιδευτικών. Γυμναστή, Πληροφορικής, Αγγλικών ή Μουσικής, ειδικής αγωγής. 

20 χρόνια και κάθε χρόνο όλο και μεγαλύτερες οι περικοπές για την παιδεία. Τα ελάχιστα χρήματα των σχολικών επιτροπών πρέπει πρώτα να καλύψουν τα έξοδα θέρμανσης για το χειμώνα. Δε μένει τίποτα για εποπτικό υλικό, για φωτοτυπικό χαρτί  για μέσα διδασκαλίας για εκπαιδευτικά προγράμματα.

Μέσα σ’αυτά τα 20 χρόνια, έκλειναν και συγχώνευαν σχολεία βάζοντας λουκέτο και στα ειδικά σχολεία, παραβλέποντας τα δικαιώματα των παιδιών με  αναπηρίες.

Κατάργησαν τον Οργανισμό Έκδοσης Διδακτικών Βιβλίων δίνοντας την έκδοση σχολικών βιβλίων σε ιδιώτη. Τα βιβλία πια έρχονται μετρημένα. Όποιος  μαθητής το χάσει πρέπει να αγοράσει άλλο.

Κατάργησαν το Μαράσλειο Διδασκαλείο, τη μοναδική δωρεάν μετεκπαίδευση μας. Όποιος εκπαιδευτικός θέλει τώρα,  μετεκπαίδευση πληρώνει αδρά από τον κατά 40% περικομμένο μισθό του το μεταπτυχιακό, χωρίς εκπαιδευτική άδεια. Όμως, τώρα, ούτε το  μεταπτυχιακό  φτάνει για να έχεις μια καλή θέση στον πίνακα των αναπληρωτών. Χρειάζεσαι διδακτορικό για να πας στα σίγουρα αναπληρωτής στη Σαντορίνη, όπου θα κοιμάσαι σε αντίσκηνο στην παραλία γιατί τα λίγα σπίτια που υπάρχουν κοστίζουν μια περιουσία.

20 χρόνια και ο θεσμός του ολοήμερου σχολείου αντί να αναβαθμίζεται, υποβαθμίστηκε με την κατάργηση του δάσκαλου του ολοήμερου παίρνοντας το ρόλο απλής φύλαξης των παιδιών. Δε θα τολμήσω να πω πως χωρίς ειδικές αίθουσες σίτισης, τα παιδιά τρώνε εκεί που πριν έγραφαν, εκεί που κατά λάθος έφτυναν ή ακούμπησαν τις τσάντες, που πριν έσερναν στο έδαφος. Για πολυτέλειες θα μιλάμε τώρα;

20 χρόνια και  οι μόνιμες καθαρίστριες εξαφανίστηκαν από τα σχολεία μας.

20 χρόνια και ο γονιός βάζει το χέρι όλο και πιο βαθιά στην τσέπη, γιατί κι αυτή η τσέπη είναι άδεια. Κάθε χρόνο και περισσότερες οικογένειες κάτω από το όριο της φτώχειας, κάθε χρόνο όλο και περισσότερες στερήσεις τα παιδιά μας.

20 χρόνια και όλη η αγριότητα των μνημονίων χτύπησε αλύπητα πρώτα τα βασικά αγαθά του λαού. Την  δημόσια υγεία και την  δημόσια παιδεία.  Αντίθετα για τους καναλάρχες, τους σχολάρχες, τους κλινικάρχες και φυσικά τους  εφοπλιστές  και τους  βιομήχανους,  λεφτά υπήρχαν και θα υπάρχουν!

20 χρόνια έχω να θυμάμαι αγώνες για τα αυτονόητα δικαιώματα των παιδιών μας στην εκπαίδευση, για τα αυτονόητα εργασιακά μας δικαιώματα, για τη σύνταξη που τελικά αν δε θέλουμε να είναι μειωμένη, πρέπει ως τα 67 να στεκόμαστε όρθιοι μπροστά σε 6χρονα και 10χρονα παιδιά.

Πού ήταν όλοι αυτοί που κόπτονται τάχα για την τηλεκπαίδευση και την σύγχρονη αναμετάδοση του μαθήματος, για να μη χάσουν ώρες διδασκαλίας τα παιδιά μας; Ποιον νομίζουν ότι μπορούν να γελάσουν;

20 χρόνια αγώνες, ανησυχίες, 20 χρόνια αγάπης για ένα χώρο που δεν είναι χώρος εργασίας. 

Είναι μεγάλο κομμάτι  της  ίδια μας της ζωής.

Κι αυτή τη ζωή δε θα την ξεπουλήσουμε ούτε στις τηλεκάμερες, ούτε στην υπουργό, ούτε στον κάθε καλοπληρωμένο δημοσιογράφο που πουλάει εκδούλευση έρποντας στα αφεντικά του! Για μας και για τα παιδιά μας! 

Ναι, έφτασαν πολλές φορές ντυμένοι «φίλοι» οι εχθροί μας.

Ρούλα Καραγιάννη
Εκπαιδευτικός

Δείτε ακόμα...