Μαρίνος Αντύπας: “Και τι δεν κάνατε για να με θάψετε όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος…..”

Μαρίνος Αντύπας

Άρθρο της Χριστίνα Χρήστου

«…Πολλές φορές δοκίμασα τη λόγχη και τη φυλακή. Κατάλαβα ότι η πρόοδος της ιδέας έχει ανάγκη την αυτοθυσία και ότι το δέντρο του αγώνα ποτίζεται με αίμα και όχι με νερό….»

Στις, 9 Μάρτη του 1907 δολοφονείται, από τους μεγαλοτσιφλικάδες της Λάρισας, ο φλογερός σοσιαλιστής Μαρίνος Αντύπας.

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του μαραγκού Σπύρου Αντύπα. To 1890 γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στα φοιτητικά του χρόνια ήρθε σε επαφή με τις ριζοσπαστικές ιδέες της εποχής του, μέσα από τους προοδευτικούς και σοσιαλιστικούς κύκλους της Αθήνας.

Το 1896 συμμετείχε στην Κρητική Επανάσταση ως εθελοντής. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, μετά από τραυματισμό του σε σύγκρουση με τους Τούρκους, παίρνει μέρος σε λαϊκό συλλαλητήριο, το οποίο κατηγορούσε τη στάση της Βασιλείας. Για το λόγο αυτό δικάζεται και φυλακίζεται για ένα χρόνο.

Μετά την αποφυλάκισή του επιστρέφει στην Κεφαλλονιά όπου εκδίδει την εφημερίδα «Ανάστασις».

Κορύφωση της πολιτικής του δραστηριότητας ήταν η υποψηφιότητά του ως Βουλευτή Κρανιάς, κατά τις βουλευτικές εκλογές του 1906. Το κατεστημένο συσπειρώθηκε εναντίον του και φυσικά χάνει στις εκλογές. Απέτυχε η υποψηφιότητά του με μικρή μειοψηφία, μαζεύοντας 2.550 ψήφους εργατών και χωρικών.

Το 1906 ο Μαρίνος Αντύπας φθάνει στον Πυργετό της Θεσσαλίας ως επιστάτης στην τεράστια έκταση γης που ανήκει στο θείο του Σκιαδαρέση και στον συμπατριώτη του Αριστείδη Μεταξά.

Εκεί αφιερώνεται με πάθος στην αφύπνιση των αγροτών οι οποίοι ζουν εξαθλιωμένοι κάτω, όχι από τον Τούρκικο ζυγό πια, αλλά κάτω από τον επίσης δυσβάσταχτο ζυγό των μεγαλοτσιφλικάδων.

Ο πύρινος λόγος του εντυπωσιάζει τους κολίγους. Μικρές φλόγες τα λόγια του, προσπαθώντας να τους πείσει, ώστε να διεκδικήσουν τα δίκια τους, ανάβουν φωτιές. Αρχίζει να τους διδάσκει ανθρώπινα δικαιώματα, το οκτάωρο και την αργία της Κυριακής. Ζητά σχολεία για τα παιδιά τους και σπίτια κανονικά για όλους τους κολίγους. Για πρώτη φορά οι αγρότες, μετά την απελευθέρωση, ακούν απερίφραστα και άφοβα να εκφράζεται το δίκαιο της αναδιανομής της γης στους φτωχούς και αδικημένους.

Οι αγρότες τον λατρεύουν και, όπως είναι φυσικό, οι μεγαλοτσιφλικάδες τον μισούν και αποφασίζουν να λάβουν μέτρα. Αναθέτουν τη δολοφονία του στον Ιωάννη Κυριακό, έμπιστο επιστάτη του Αριστείδη Μεταξά. Ο Κυριακός πυροβολεί πισώπλατα τον Μαρίνο Αντύπα.

Ο θάνατος του ταράζει το πανελλήνιο και λαϊκό προσκύνημα σχηματίζεται στη Λάρισα όπου μεταφέρεται η σορός του.

Ο Μαρίνος Αντύπας, ο Ρήγας Φεραίος της αγροτικής επανάστασης, μάρτυρας και προστάτης των εξαθλιωμένων αγροτών, θεωρείται ο πρώτος νεκρός του Κιλελέρ. Ο θάνατός του προπομπός όσων ακολούθησαν. Τρία μόλις χρόνια μετά τη δολοφονία του, οι κολίγοι ξεσηκώθηκαν στο Κιλελέρ, δικαιώνοντας τη θυσία του και θερίζοντας την σπορά των λόγων του.

Όπως ο ίδιος είπε:
«Πολλές φορές δοκίμασα τη λόγχη και τη φυλακή. Κατάλαβα ότι η πρόοδος της ιδέας έχει ανάγκη την αυτοθυσία και ότι το δέντρο του αγώνα ποτίζεται με αίμα και όχι με νερό.»
«Ούτε άγιος είμαι, ούτε ήρωας. Είμαι απλώς ένας φορέας χαλικιών για το κτίσιμο ενός δικαιότερου κόσμου».

Χριστίνα Χρήστου
Φιλόλογος

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...