Ο «φωτισμένος» Χο

Το ημερολόγιο έγραφε 19-Μαΐου-1890 όταν γεννήθηκε η μεγάλη φυσιογνωμία του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος και απελευθερωτής του Βιετνάμ από τους γάλλους και αμερικανούς ιμπεριαλιστές ο Nguyen Tat Thanh, γνωστός ως Χο Τσι Μινχ – ο «φωτισμένος».

Ο Χο Τσι Μινχ γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό του Βιετνάμ, το οποίο αποτελούσε μέρος της Γαλλικής αποικίας στην Ινδοκίνα. Ο πατέρας του είχε ενταχθεί στον αγώνα κατά των αποικιοκρατών, μεταδίδοντας το μήνυμα της ανεξαρτησίας και στα παιδιά του. Κλείνοντας τα είκοσι ο Χο Τσι Μινχ αποφασίζει να γνωρίσει τον κόσμο –όχι με μοτοσυκλέτα σαν τον Τσε, αλλά μπαρκάροντας.

Στο τέλος του 1ου Παγκόσμιου Πολέμου εγκαθίσταται στο Παρίσι, με το ψευδώνυμο Nguyen Ai Quoc (Nguyen ο Πατριώτης) και έρχεται σε επαφή με το Γαλλικό σοσιαλιστικό κίνημα. Ως μέλος του κινήματος υποβάλλει αίτημα στην Διάσκεψη Ειρήνης των Βερσαλλιών για αναγνώριση των δικαιωμάτων του λαού της Ινδοκίνας από τη Γαλλία -το αίτημα απορρίφθηκε.

Ο Χο Τσι Μινχ γίνεται ιδρυτικό μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας και εμπνευσμένος από τη μεγάλη Οκτωβριανή σοσιαλιστική  Επανάσταση ταξιδεύει στη Μόσχα συμμετέχοντας (Ιούλης 1924) στο 5ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, όπου θέτει και το θέμα των Γαλλικών αποικιών.

Μετά τις δράσεις του σε Ευρώπη και Σοβιετική Ένωση, ο Χο Τσι Μινχ ταξιδεύει στην Κίνα, όπου θα επιχειρήσει να οργανώσει τους Βιετναμέζους για τον αντιαποικιοκρατικό αγώνα.
Στο Βιετνάμ ξεσπούν έντονες αντιδράσεις κατά των Γάλλων, οι οποίες καταπνίγονται και ο «φωτισμένος» στοχοποιείται από τους Γάλλους ως υποκινητής. Άλλωστε εκείνη την περίοδο πρωτοστατεί στο Χονγκ Κονγκ για τη δημιουργία Κομμουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ.

Ο Χο ΤΣι Μινχ ερήμην του καταδικάζεται σε θάνατο και οι Γάλλοι ζητούν την άμεση παράδοσή του. Διαφεύγει και ταξιδεύει στην γειτονική Κίνα, για να βρεθεί στο πλευρό του Μάο Τσε Τουνγκ, στο Γενάν.
Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ξεσπά, αποδυναμώνοντας τον αποικιοκρατικό στρατό των Γάλλων, γεγονός που εκμεταλλεύονται οι Ιάπωνες το 1941, εισβάλλοντας στο Βιετνάμ.

Ο Χο Τσι Μινχ περνάει μυστικά στη χώρα του και αρχίζει τον ένοπλος αγώνα δημιουργώντας την Οργάνωση για την Ανεξαρτησία του Βιετνάμ, τους πασίγνωστους Βιετ Μίνχ (μετέπειτα Βιετκόγκ).
Όταν το 1945 η Ιαπωνία παραδίδεται ο Χο Τσι Μινχ, ανακηρύσσει την 1η Ανεξαρτησία του Βιετνάμ, αλλά οι Γάλλοι καραδοκούν ante portas, υπό τις οδηγίες του νέου αστικού κράτους υπό την ηγεσία  Ντε Γκωλ, που αρχικά διαμορφώνουν μία νεοαποικιακή συμφωνία με την οποία αναγνωρίζεται η «αυτονομία» του Βιετνάμ, που ωστόσο υπόκεινται στην Γαλλική Ένωση.
Ακολουθεί ο βομβαρδισμός αμάχων της Χαϊφόνγκ, όπου πάνω από  6.000 Βιετναμέζοι βρίσκουν τραγικό θάνατο και η εμπλοκή των αμερικάνων στον 1ο πόλεμο της Ινδοκίνας (19-Δεκ-1946) που θα συνεχιστεί αδιάλειπτα για εννέα χρόνια, μέχρι το Ντιεν Μπιεν Φου -Βατερλό των αποικιοκρατών (7 Μαΐου 1954)

Ακολουθούν οι συμφωνίες της Γενεύης …το Βιετνάμ χωρίζεται στα δύο με την συν-οριογραμμή να ορίζεται στον 170ο παράλληλο, με το Νότιο Βιετνάμ, υπό αμερικανική προστασία –αλλά έχουν γνώση οι φύλακες: το «μονοπάτι Χο Τσι Μινχ» ξανανοίγει, ενώ οι αμερικάνοι –δολοφόνοι του πολύπαθου λαού με τα νέα όπλα –χημικά και ναπάλμ, κυριολεκτικά εγκλωβίζονται (άνοιξη 1965) στο 2ο πόλεμο της Ινδοκίνας, που θα τους οδηγήσει στα δικά τους Ντιεν Μπιεν Φου στην ταπεινωτική πανωλεθρία της υπερδύναμης και στην άνευ όρων απόσυρση με την ουρά στα σκέλια  το 1975.

Στο 2ο Συνέδριο του Κόμματος (1951), που πήρε απόφαση για τη μετονομασία του ΚΚΙ σε Κόμμα Εργαζομένων του Βιετνάμ (ΚΕΒ, από το 1976 ΚΚ Βιετνάμ), ο Χο Τσι Μινχ εκλέχθηκε πρόεδρος της ΚΕ και παρέμεινε πρόεδρος ως το τέλος της ζωής του.
Από το 1955 ήταν και επίτιμος πρόεδρος του Πατριωτικού Μετώπου τού Βιετνάμ.
Με την καθοδήγηση της ΚΕ του ΚΕΒ, με επικεφαλής τον Χο Τσι Μινχ, ο βιετναμικός λαός διεξήγαγε σκληρό αγώνα εναντίον της Ιμπεριαλιστικής επέμβασης των ΗΠΑ και κατήγαγε περιφανή νίκη.

Ο Χο Τσι Μινχ έγραψε πολλά έργα, αφιερωμένα στα προβλήματα του Εργατικού και του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, της ανάπτυξης της βιετναμικής Επανάστασης, του αγώνα για την απελευθέρωση και την ένωση της χώρας και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στο Βιετνάμ.
Στις εργασίες του τόνιζε την επίδραση της Οκτωβριανής Επανάστασης για τη βιετναμική Επανάσταση και τη σημασία της πείρας της ΕΣΣΔ για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στο Βιετνάμ.
Είχε τιμηθεί με το παράσημο Λένιν (1967).
Το 1976 η Σύνοδος της Εθνοσυνέλευσης του Βιετνάμ, που ανακήρυξε την ένωση της χώρας και την ίδρυση της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Βιετνάμ, αποφάσισε ταυτόχρονα και τη μετονομασία της πόλης Σαϊγκόν σε Χο Τσι Μινχ.

Ο Χο Τσι Μιν ή «Θείος Χο», όπως τον αποκαλούσε σε ένδειξη αγάπης και σεβασμού ο λαός του, άφησε την τελευταία του πνοή τη στιγμή που η θριαμβευτική νίκη των Βιετκόνγκ ήταν δεδομένη, έτσι δεν πρόκανε να δει την πρωτεύουσα Σαϊγκον να παίρνει το όνομά του
Πέθανε σε ηλικία 79 ετών στις 2 Σεπτεμβρίου του 1969 στο Ανόι με την εμβέλεια της προσωπικότητας του να αναγκάζουν ακόμη και τους Times του Λονδίνου να γράφουν στη σχετική νεκρολογία «με το θάνατο του Χο Τσι Μιν, η παγκόσμια κομμουνιστική οικογένεια χάνει μια προσωπικότητα που θα πάρει τη θέση της δίπλα στον Λένιν, τον Στάλιν και τον Μάο, ως μια από τις πλέον εξέχουσες μορφές του κομμουνιστικού κινήματος» στο πλευρό του στρατηγού του Βο Νγκουέν Γκιαπ, που πορεύτηκε μαζί του –στις μάχες και στην πολιτική για πάνω από 50 χρόνια από το Λανγκ Σον, το Ντιεν Μπεν Φου, και μόνος όταν 30 Απρίλη 1975 στη Σαϊγκόν, στις 8 το πρωί, ο πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών Μάρτιν, δίπλωσε την αστερόεσσα την έβαλε στη βαλίτσα του και κατευθύνθηκε στην ταράτσα του κτιρίου της πρεσβείας, όπου περίμενε, για να τον πάρει ένα ελικόπτερο της εταιρείας «Air America»...

Έπειτα από ένα τριήμερο προσκύνημα, 250.000 Βιετναμέζοι συνόδευσαν τον ηγέτη τους, μαζί με τον Σοβιετικό πρωθυπουργό Κοσίγκιν, τον Κινέζο αναπληρωτή πρωθυπουργό Λι Χσιέν Νιέν και μία σειρά άλλους επιφανείς παράγοντες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος.
Κατά τη διάρκεια της τελετής ο Α΄ Γραμματέας του Κ. Κόμματος του  Βιετνάμ, Λε Ντουέν, διάβασε στο λαό την πολιτική διαθήκη του Χο Τσι Μιν, που είχε συντάξει, στις 10 Μαΐου.
Στο λιτό κείμενο, μίλησε για τις δύο μεγάλες έγνοιες που είχε ως τις τελευταίες του στιγμές, την ενότητα του κομμουνιστικού κινήματος και τη νίκη της επανάστασης.
«Έχοντας αφιερώσει όλη μου τη ζωή στην υπόθεση της Επανάστασης, όσο περήφανος νιώθω βλέποντας την ανάπτυξη του διεθνούς κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος, τόσο θλίβομαι για τις διχογνωμίες που διαιρούν τα αδελφά κόμματα»…
«Εύχομαι το κόμμα μας να κάνει το καλύτερο δυνατό ώστε να συμβάλει αποτελεσματικά στην αποκατάσταση της ενότητας των αδελφών κομμάτων, στο έδαφος του μαρξισμού-λενινισμού και του προλεταριακού διεθνισμού»
ΣΣ |> βέβαια το πολιτικό βάθος της σινοσοβιετικής διένεξης αποδείχτηκε απύθμενο

Όσο για τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, υπογράμμισε ότι όλες οι γέφυρες έχουν κοπεί, όλα τα καράβια της επιστροφής έχουν πυρποληθεί και η μόνη εναλλακτική λύση που υπάρχει είναι η απόλυτη, συντριπτική νίκη: «Ο αμυντικός πόλεμος που διεξάγουμε απέναντι στους Αμερικανούς εισβολείς μπορεί να τραβήξει σε μάκρος. Οι συμπατριώτες μας μπορεί να χρειαστεί να υποβληθούν σε νέες θυσίες, περιουσιών και ανθρώπινων ζωών. Σε κάθε περίπτωση, οφείλουμε να αφιερωθούμε ολόψυχα στη μάχη με τους Αμερικανούς εισβολείς ως την τελική νίκη. Τα ποτάμια μας, τα βουνά μας, το λαό μας, δεν μπορεί κανείς να μας τα πάρει! Αφού συντρίψουμε τους Γιάνκηδες, θα μπορέσουμε να χτίσουμε την πατρίδα μας δέκα φορές πιο όμορφη και ισχυρή!»

Το Ιούνη του 2016 υπήρξε συνάντηση του ΚΚΕ και του ΚΚ Βιετνάμ, όπου μεταξύ των άλλων πολυμελής αντιπροσωπεία του ΚΚΕ απέτισε φόρο τιμής στον ιστορικό ηγέτη του Βιετνάμ και του Κομμουνιστικού Κόμματος της χώρας, Χο Τσι Μινχ, επισκεπτόμενη το Μαυσωλείο του, όπου ο Δ. Κουτσούμπας κατέθεσε στεφάνι.
Στη συνέχεια, η αντιπροσωπεία περιηγήθηκε στην περιοχή δίπλα από το Μαυσωλείο, στους χώρους όπου μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της χώρας έζησε και δούλεψε ο Χο Τσι Μινχ για τη νίκη του αγώνα του βιετναμέζικου λαού.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η ξενάγηση στο λιτό παραδοσιακό ξύλινο διαμέρισμα, το οποίο κατασκευάστηκε για να ζει και να δουλεύει ο Χο Τσι Μινχ – όπως και στο καταφύγιο που βρισκόταν ακριβώς δίπλα για να συνεχίζεται αυτή η δουλειά και κατά τη διάρκεια των αμερικανικών βομβαρδισμών – αφού ο ιστορικός κομμουνιστής ηγέτης αρνήθηκε να μείνει στο παρακείμενο μεγαλοπρεπές αποικιακό κτίριο του Προεδρικού Μεγάρου.

Ο Γερμανός κομμουνιστής, θεατρικός συγγραφέας, ζωγράφος, σκιτσογράφος, σκηνοθέτης, θεωρητικός του κινηματογράφου κά Πέτερ Βάις, (1916-1982), επισκέφτηκε τη Λαϊκή Δημοκρατία του Βιετνάμ από τις 14 Μάη μέχρι τις 21 Ιούνη του 1968.
Με την επιστροφή του γράφει τις Σημειώσεις για την Πολιτιστική Ζωή της Λαϊκής Δημοκρατίας του Βιετνάμ, όπου στον πρόλογό του, εφτά (7) ολόκληρα χρόνια πριν την οριστική κατάπαυση του πυρός (1975), λέει:

«Τώρα θα προσπαθήσω να απαντήσω στα ερωτήματα, πώς είναι δυνατόν στον πληθυσμό, που τώρα βρίσκεται στην τρίτη γενιά που πολεμά, να αντιστέκεται σε μια επίθεση που σαν σύνολο ξεπερνά τις καταστρεφτικότερες επιχειρήσεις του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου;

Πώς είναι δυνατόν, στους ανθρώπους του Βορείου Βιετνάμ και του απελευθερωτικού μετώπου του νότου, όχι μόνο να αντέχουν στην καταστροφή, αλλά να περνούν σε επιτυχημένες επιθέσεις ενάντια στην ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη του κόσμου; Τι είναι αυτό που κάνει ικανό το έθνος, παρά την καταστροφή όλων, όσων έχει δημιουργήσει, να διατηρεί την παραγωγή και την κοινωνική ενότητα;

Από πολυάριθμες συναντήσεις και συζητήσεις που κάναμε, μπορέσαμε να γνωρίσουμε χαρακτηριστικές ιδιότητες του πληθυσμού, καθώς και τις ιατροκοινωνικές και πολιτικές προοπτικές του που μας πρόσφεραν υλικό για να εξηγήσουμε, γιατί η επίθεση της ιμπεριαλιστικής τεχνοκρατίας, του πλούσιου κόσμου, θα ναυαγήσει σ’ αυτό το μικρό αγροτικό κράτος, τον εκπρόσωπο του φτωχού κόσμου».

Ετικέτες: ,

Δείτε ακόμα...