Ο Μουρίνιο στο ποδόσφαιρο του status

Μουρίνιο

Χαμός έγινε στο ποδοσφαιρικό στερέωμα, μετά την ανακοίνωση της συνεργασίας Μουρίνιο – Roma. Επιστροφή στην Ιταλία λοιπόν για τον Πορτογάλο τεχνικό και σε μια ομάδα χωρίς μεγάλο status, όπως τότε, που έχτιζε ακόμα την καριέρα του.

Η αρχική πορεία

Η χρυσή εποχή του ξεκίνησε από το θαύμα της Πόρτο. Κατέκτησε με τους συμπατριώτες του το Europa και το Champions League και αμέσως μεταφέρθηκε στην Chelsea, την ομάδα που είχε κερδίσει 1 μόνο Premier League, 50 χρόνια πριν τον ερχομό του Πορτογάλου. Σήμερα 3/6 Premier League που έχουν οι Μπλε, τις πήραν επί Μουρίνιο.

Μετά το outsider της Premier League, ο Special One ανέλαβε το outsider της Ευρώπης. Η Inter κατέκτησε τη σεζόν 2009-10 το πρώτο Champions League μετά από 45 χρόνια και το μοναδικό τρεμπλ στην ιστορία των ιταλικών συλλόγων. Επίσης πήρε το νταμπλ στην Ιταλία την προηγούμενη χρονιά.

Ο Μουρίνιο έγινε ο προπονητής – star που όλοι ξέρουμε. Κατάφερε να ταράξει τα νερά σε όλα τα επίπεδα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Ξεκίνησε μια συντηρητική επανάσταση. Στα ζητήματα επικοινωνίας (εκεί που ειδικεύεται), έδειξε προσωπικότητα και θάρρος, μαζί με φαρμακερές ατάκες που έγραψαν ιστορία.

Όχι όμως μόνο σε ομάδες χωρίς ποδοσφαιρική ταυτότητα ή με μία αμυντική. Ο «Μου» ανέλαβε σε μια από τις χώρες που κυριαρχεί το επιθετικό ποδόσφαιρο (Ισπανία), μία καθαρά επιθετική ομάδα (Real). Κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια της θητείας του, έδειξε τον δρόμο στη διαχείριση των μεγάλων αστέρων της Βασίλισσας. Σταμάτησε την πορεία της ανίκητης Barça του Πεπ.

Χαράχθηκε στις καρδιές των φιλάθλων όλων των ομάδων της πρώτης φάσης της καριέρας του. Ακόμη και ρομαντικά, λυπητερά τραγούδια αφιέρωναν σε αυτόν οι οπαδοί της Real. Έγινε η πρώτη επιλογή των οπαδών της Inter, μετά την απόλυση Σπαλέτι και πανηγυρίστηκε όσο τίποτα άλλο η επιστροφή του στο Stamford Bridge.

Η δεύτερη φάση

H πρώτη του σεζόν μετά την επιστροφή του στην Αγγλία, του επιφύλασσε την 3η θέση. Την επόμενη, μετά τις απαραίτητες αλλαγές, κατέκτησε το πρωτάθλημα, προσθέτοντας στην ομάδα μια εσάνς από τα παλιά. Η τρίτη ήταν και η πιο καταστροφική. Ο μάστερ της ψυχολογίας και των αποδυτηρίων έχασε τον έλεγχο. Οι παίκτες έκαναν τα πάντα για να τον διώξουν και τα κατάφεραν. Ο Ζοσέ πέρασε τα Χριστούγεννα του 2015 άνεργος.

Μετακινήθηκε βόρεια στην ομάδα των εργατών του Manchester και κυπελλούχο Αγγλίας. Στην United κατέκτησε τρεμπλ στην πρώτη του χρονιά, σηκώνοντας το Europa League, το Community Shield και το League Cup. Παράλληλα πραγματοποίησε λίγες, αλλά σημαντικές μεταγραφές, φέρνοντας στην ομάδα τον Πογκμπά, τον Ιμπραϊμοβιτς, τον Μχιταριάν και τον Μπαιγί.

Το διαλυμένο brand που ονομαζόταν Manchester United και επί 3 χρόνια έψαχνε τα πατήματά του, κέρδισε πολλά φέρνοντας τον Μουρίνιο. Παίκτες όπως οι παραπάνω, με δυσκολία θα πήγαιναν με τις προηγούμενες συνθήκες στο Old Trafford.

Ο τραυματισμός του Ιμπραϊμοβιτς και η ενοχλητική προσωπικότητα του Πογκμπά, που φρόντισε γρήγορα γρήγορα να προσπαθήσει να υποκαταστήσει τον προπονητή του, να δημιουργήσει κλίκες και προβλήματα στην ομάδα, χαρακτήρισαν την σεζόν 2017-18. Οι μεγάλες μεταγραφές όμως συνεχίστηκαν. Ο Σάντσεθ από την Arsenal, ο Λουκάκου από την Everton, ο Μάτιτς από την Chelsea και ο Λίντελοφ από την Benfica κατέφθασαν για να ενισχύσουν τους Κόκκινους Διάβολους. Η ομάδα τελείωσε 2η στο πρωτάθλημα, πίσω από την σαρωτική City του Πεπ Γκουαρδιόλα και φιναλίστ του Κυπέλλου.

Μέχρι την εκκίνηση της τρίτης σεζόν, φάνηκε η αποτυχία της μεταγραφής του Σάντσεθ και έγινε η αποχώρηση του Ζλάταν. Με την ομάδα στην 6η θέση του βαθμολογικού πίνακα και παρά την πρόκριση στους 16 του Champions League, η ιστορία επαναλήφθηκε και ανακοινώθηκε η απόλυση του Ζοσέ Μουρίνιο από την Manchester United, πάλι λίγο πριν τα Χριστούγεννα.

Οι αποτυχημένες μεταγραφικές κινήσεις και τα διαλυμένα αποδυτήρια οδήγησαν στον οριστικό χωρισμό των δύο πλευρών. Η άστοχη κίνηση της διοίκησης να στηρίξει τους παίκτες και όχι τον προπονητή, στις μεταξύ τους διαμάχες, εκ του αποτελέσματος φάνηκε πλήρως αποτυχημένη ποδοσφαιρικά. Βέβαια η Man United έχει πάψει εδώ και πολύ καιρό να λειτουργεί ως ποδοσφαιρικός σύλλογος.

Τον Νοέμβρη του 2019 και μετά από 11 μήνες χωρίς ομάδα, ο Πορτογάλος ανέλαβε την Tottenham. Η πρώτη ήταν μια σεζόν επιβίωσης, στην οποία κλήθηκε να μαζέψει τα ασυμμάζευτα και να οργανώσει το χάλι που άφησε ο Μαουρίτσιο Ποκετίνο. Μια εκπληκτική εκκίνηση κατά την δεύτερη, σταμάτησε και οδήγησε σε μια απίστευτη κατρακύλα. Λίγο με τα προβλήματα στα αποδυτήρια, λίγο με την αντίθεση στην Ευρωπαϊκή Super League, λίγο με το ότι η διοίκηση δεν βοηθούσε ιδιαίτερα, φτάσαμε στο σημείο της απόλυσης.

Τα μοτίβα

Ας κοιτάξουμε λίγο τα κοινά σημεία των τελευταίων απολύσεων. Πρώτα από όλα τα προβλήματα με τους παίκτες. Στην Manchester United έπρεπε να αντιμετωπίσει τα Spice Boys που έχουν μαζευτεί στον σύλλογο. Πιο πριν έγινε το «πραξικόπημα» της Chelsea. Εκεί ξεκάθαρα οι παίκτες αρνήθηκαν να αγωνιστούν σοβαρά, μόνο και μόνο για να διώξουν τον προπονητή τους. Πρωτύτερα στη Real τα «έσπασε» με τον ηγέτη Iker Casillas, αλλά και με άλλους παίκτες, κάτι που σαφώς επηρέασε την απόδοση της ομάδας. Η Tottenham δυστυχώς λειτουργεί πιο κλειστά και τα περισσότερα που ακούγονται για τις σχέσεις ποδοσφαιριστών – προπονητή βρίσκονται εντελώς στον αέρα.

Το θέμα είναι ότι τα πρώτα 2 χρόνια στους Galacticos, διαχειρίστηκε σωστά όλα τα μεγάλα ονόματα του συλλόγου. Στην ομάδα προορισμό των παικτών – ντίβων, έγινε ο απόλυτος κυρίαρχος, όπως και στην Inter, όπως και στην Chelsea, κατά την πρώτη του θητεία.

Εδώ έρχεται και το 2ο κοινό σημείο όλων των απολύσεών του. Έλλειψη στήριξης – εμπιστοσύνης από τη διοίκηση. Οι λόγοι για να τον προσλάβει κάποιος είναι το τεράστιο προπονητικό ταλέντο του, η εξυπνάδα του, η δικαιοσύνη του, το ότι πρόκειται για έναν master των mind games και του ψυχολογικού πολέμου και ότι ζητά πειθαρχία. Ο Μουρίνιο έχει όμως ελαττώματα, αδειάζει τα πορτοφόλια των ιδιοκτητών και προσπαθεί να βρει αφορμές πολλές φορές για να δημιουργήσει ο ίδιος κάποια ίντριγκα, ακόμα και μέσα στην ομάδα του. Αυτό κυρίως το κάνει απέναντι σε παίκτες που δεν συνεισφέρουν, όμως προσπαθούν να επιβληθούν και να γίνουν ηγέτες. Σύμφωνα με τον ίδιο «Προτιμώ να παίξω με 10 παίκτες, παρά να περιμένω τον 1 που αργεί να έρθει στο λεωφορείο.»

Ο Πορτογάλος όμως δουλεύει ως προπονητής 1ης ομάδας εδώ και 21 χρόνια και ασχολείται με την προπονητική εδώ και 30. Όλοι γνωρίζουμε ποιος είναι, πώς συμπεριφέρεται και τι κάνει. Πρόκειται για τον απόλυτο παραλογισμό, όταν οι ομάδες διαμαρτύρονται για τα χρήματα που ζητάει ή κοιτούν την αξία των μετοχών τους πριν ή μετά από μεταγραφές. Ο Special One αποδεδειγμένα χρειάζεται πλήρη εξουσία για να επιβληθεί στους παίκτες και οικονομική στήριξη για να λειτουργήσουν τα πλάνα του.

Κάτι ακόμη, πολύ σημαντικό είναι η αδικία. Την προηγούμενη σεζόν η διαφορά μεταξύ Liverpool και Manchester City ήταν σχεδόν ίδια με αυτή μεταξύ City και United κατά την προτελευταία σεζόν του Ζοσέ στους Κόκκινους Διάβολους. Ο ίδιος έχει τονίσει επίσης, ότι δεν του δίνεται χρόνος, χρησιμοποιώντας το παράδειγμα του Γιούργκεν Κλοπ και έχει απόλυτο δίκιο. Δεν γίνεται μια ομάδα να χτίζεται και να κατακτά τίτλους σε 1 χρόνο.

Αν τα συνθέσουμε όλα μαζί, θα δημιουργήσουμε ένα ντόμινο. Αρχικά η πρώτη κατάρρευση στη Real, που ήρθε από εντάσεις και προβλήματα που υπήρξαν, οδήγησε σε σκηνοθετημένα προβλήματα και εντάσεις, από τις μερίδες παικτών που προτιμούσαν τις διακοπές από το να αγωνίζονται. Ο σεβασμός που κερδήθηκε μέσω των επιτυχιών και της τακτικής και κράτησε τον τίτλο Special One (τον οποίο ο ίδιος απέδωσε στον εαυτό του) αντικαταστάθηκε από την αδιαφορία και την δυσπιστία. Δεν φταίει ότι έγιναν μυγιάγγιχτοι οι ποδοσφαιριστές ή τα υπαρκτά μεταγραφικά λάθη του Πορτογάλου. Φταίει κατά κύριο λόγο η αλλαγή νοοτροπίας των διοικήσεων. Αυτές περιμένουν τη γρήγορη επιτυχία που μπορεί να φέρει ο Μουρίνιο, χωρίς να του παρέχουν τις συνθήκες για να το κάνει.

Η νέα αρχή

Μπαίνοντας στην 3η δεκαετία της προπονητικής του καριέρας, ο «Μου» επιστρέφει στην Ιταλία και αναλαμβάνει τη Roma. Σαν αμερικάνικη ταινία που κάποιος παλιός θρύλος του NBA, επειδή θεωρείται αποτυχημένος, πάει στο Κολλεγιακό πρωτάθλημα να προπονήσει. Η Roma δεν έχει το status των ομάδων  που μέχρι σήμερα προπονούσε ο Special Οne. Ίσως να έχει μικρότερο και από την Chelsea το 2004. Πολύ δύσκολα κάποιος παίκτης του Ιταλικού Αστέρα Τρίπολης θα έχει τα κότσια να τα βάλει με τον Μουρίνιο. Φαίνεται δηλαδή πως έχει ήδη μπαλώσει την πρώτη τρύπα. Η δεύτερη είναι στα χέρια του συλλόγου.

Αν κρίνουμε από την ταχύτητα της υπογραφής νέας συμφωνίας, ο Ζοσέ βρήκε κάτι καλό. Ποτέ δεν βιάστηκε να αναλάβει νέα ομάδα, οπότε τώρα μάλλον κατάλαβε πως επιτέλους μπορεί να συνεννοηθεί με κάποιον Πρόεδρο. Αυτό βέβαια πρόκειται για εικασία.

Συμπερασματικά

Μπορεί να πρόκειται για μια επανεκκίνηση. Να σχεδιάζει δηλαδή o Πορτογάλος να προχωρήσει, όπως άρχισε την καριέρα του. Να πάρει ένα outsider σε όλες τις διοργανώσεις και να το κάνει να κερδίσει τίτλους. Επειδή όλα έχουν να κάνουν με την εξουσία και πολύ συχνά στο ποδόσφαιρο η εξουσία έχει να κάνει με τη φήμη, στην ιταλική πρωτεύουσα θα είναι το πρώτο όνομα. Δεν αρκεί όμως μόνο αυτό.

Στην πραγματικότητα, αν η διοίκηση της Roma φερθεί σοβαρά και καλύψει ό,τι ζητήσει η ποδοσφαιρική ιδιοφυΐα που προσέλαβε, τότε θα ξεκινήσει να γράφει ιστορία και να μπει δίπλα στις μεγάλες ομάδες του ιταλικού ποδοσφαίρου. Το χρειάστηκε η Chelsea για να γίνει δύναμη στο αγγλικό ποδόσφαιρο, η Inter για να πρωταγωνιστήσει στην Ευρώπη και η Real για να σταματήσει τον τυφώνα Πεπ.

Ο σεβασμός στην προσωπικότητά του, με τα καλά και τα κακά της, θα οδηγήσει τη Roma στα τρόπαια. Ο ίδιος ξέρει τον δρόμο. Ένα παλιό του quote δείχνει τον τρόπο που οι ομάδες πρέπει να δουλεύουν. «Αν ο Αμπράμοβιτς (ιδιοκτήτης Chelsea) με βοηθούσε στην προπόνηση, θα ήμασταν τελευταίοι κι αν εγώ δούλευα στον κόσμο των μεγάλων επιχειρήσεων θα χρεοκοπούσαμε.»

Ευθύμης Κώτσης

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...