Οι ανάγκες μας δεν μπαίνουν σε lockdown

Συμπληρώνοντας έναν ολόκληρο χρόνο σε καθεστώς επιδημίας κορονοϊού είναι λογικό να αναρωτιέται κανείς «τι στο καλό έχει γίνει για να τελειώνουμε κάποια στιγμή με αυτή την ιστορία;». Η απάντηση δυστυχώς είναι πως όπως και σε κάθε άλλη «κρίση» στη σημερινή κοινωνία, οι αστικές κυβερνήσεις φορτώνουν τα βάρη στις πλάτες των λαών προσπαθώντας μόνο να εξασφαλίσουν τα κέρδη των μεγάλων επιχειρηματιών.

Έτσι, βλέπουμε τόσον καιρό την κυβέρνηση να επιστρατεύει ως μόνο μέτρο το lockdown «μέχρι τη δευτέρα παρουσία» χωρίς να νοιάζεται στο παραμικρό για την υγεία αλλά και τη ζωή του λαού. Φυσικά, το lockdown θα είχε νόημα ώστε να κερδηθεί χρόνος για να θωρακιστεί το σύστημα υγείας, να ληφθούν μέτρα προστασίας στους χώρους που μαζεύεται κόσμος, να γίνει εμβολιασμός κλπ. Αντ’ αυτού αξιοποιείται ως το σχετικά ανέξοδο (για το κράτος) μέτρο για να μαζευτούν τα ασυμμάζευτα. Από τη μία έχουμε σχολεία και πανεπιστήμια κλειστά εδώ και μήνες, χιλιάδες επί χιλιάδων εργαζόμενους και μικρούς επαγγελματίες στην ανεργία, κάθε άλλη πτυχή της ανθρώπινης καθημερινότητας κλειστή (π.χ αθλητισμός, ψυχαγωγία), ενώ από την άλλη το μόνο που λειτουργεί απρόσκοπτα είναι οι μεγάλοι χώροι δουλειάς για να εξασφαλίζονται τα κέρδη των βιομηχάνων και των λοιπών καθώς και τα μέσα μαζικής μεταφοράς για να μπορεί ο εργαζόμενος να φτάσει ως εκεί. Οι μόνοι χώροι δηλαδή που λειτουργούν αδιαπραγμάτευτα είναι οι χώροι στους οποίους ξεκάθαρα γίνεται το μεγαλύτερο κομμάτι της μετάδοσης του ιού και στους οποίους ουδεμία προσπάθεια έχει γίνει να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα προστασίας (άλλωστε «οι κυβερνήσεις δε γεννούν λεωφορεία» απ’ ό,τι μας λένε).

EUROKINISSI

Ας σταθούμε λίγο όμως στο «θωρακισμένο» σύστημα υγείας. Κατ’ αρχάς, να σημειώσουμε ότι το ΕΣΥ είχε πάνω από 6.000 κενές θέσεις ιατρικού και 20.000 κενές θέσεις νοσηλευτικού προσωπικού πριν το ξέσπασμα της πανδημίας. Ας αναλογιστεί κανείς τις ατελείωτες ουρές ασθενών στα επείγοντα και τα εξωτερικά ιατρεία ή τους γεμάτους ράτζα διαδρόμους των κλινικών που είχαμε τα τελευταία χρόνια. Μπορεί εύκολα λοιπόν να φανταστεί κανείς τις συνθήκες στις οποίες καλούνται να δώσουν τη μάχη οι συνάδελφοι τον καιρό της πανδημίας, με τα εξαντλητικά ωράρια πολλές φορές και χωρίς τα απαραίτητα μέσα προστασίας να μην είναι καθόλου σπάνιο φαινόμενο. Εξ ίσου κραυγαλέο είναι βέβαια και το γεγονός πως εδώ και μήνες, σύσσωμο το ΕΣΥ έχει μετατραπεί σε «σύστημα Covid». Οι ασθενείς με άλλες παθήσεις, συχνά χρόνιες ή απειλητικές για τη ζωή, έχουν περάσει σε δεύτερη μοίρα, λες και οι καρκινοπαθείς, καρδιοπαθείς και άλλοι χρονίως πάσχοντες μπορούν να περιμένουν το τέλος της πανδημίας. Τέλος, σαν να μη φτάνουν όλα τα παραπάνω, η κυβέρνηση αντί να ακούσει τις ανάγκες των συναδέλφων που δίνουν τη μάχη κάθε μέρα, έχει εξαπολύσει εκστρατεία φίμωσης κάθε φωνής που αντιστέκεται. Όχι μόνο έχει εξαφανίσει τους γιατρούς της πρώτης γραμμής από τα τηλεοπτικά πάνελ, μιας και της τσαλακώνουν το ψεύτικο αφήγημα, για να κάνει χώρο για τα παπαγαλάκια της, αλλά έχει επανειλημμένα εξαπολύσει τα ΜΑΤ κατά κινητοποίησης υγειονομικών που διεκδικούσαν τα αυτονόητα, έχει βάλει κάθε λογής μαντρόσκυλα να τρομοκρατούν το προσωπικό των νοσοκομείων ώστε να μη βγαίνει προς τα έξω η κατάσταση που επικρατεί, έφτασε μέχρι και στο σημείο να καλέσει την πρόεδρο την Πανελλήνιας Ομοσπονδίας των Νοσοκομειακών Γιατρών σε αστυνομικό τμήμα για να δώσει εξηγήσεις γιατί μίλησε για τα προβλήματα σε συνέντευξή της!

Φυσικά οι υγειονομικοί δεν το έχουν βάλει κάτω ούτε στη μάχη για την υγεία του λαού, ούτε στη μάχη για τα δικά τους δικαιώματα. Πέρα από τις δεκάδες κινητοποιήσεις που έχουν γίνει και παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης να τους φιμώσει, συνεχίζουν τον αγώνα τους με απεργία στις 16/2 απαιτώντας να εισακουστούν.

Ας πάμε τώρα στα του στρατού. Σε γενικές γραμμές, το κύμα της πανδημίας έπιασε τις ένοπλες δυνάμεις απροετοίμαστες. Μέχρι και τις αρχές του καλοκαιριού, τα μέτρα ατομικής προστασίας σπάνιζαν, ενώ τα τεστ covid τις μέρες κατάταξης των νεοσύλλεκτων ξεκίνησαν με τη σειρά του Ιουλίου. Φυσικά, δεν ήταν λίγες οι φωνές στελεχών και στρατιωτών που ζητούσαν η ηγεσία να λάβει τα απαραίτητα μέτρα, ούτε έλλειπε η διάθεση από το προσωπικό -ιατρικό και μη- να πράξει τα απαραίτητα για να προστατευτούν τα στρατόπεδα. Καθημερινό φαινόμενο ήταν η συζήτηση για το πως το υπουργείο μας είχε αφήσει ανοχύρωτους και χωρίς τον κατάλληλο εξοπλισμό αλλά και οι δεκάδες ανταποκρίσεις από φαντάρους για την απελπιστική κατάσταση σε πολλές μονάδες.

Συγκεκριμένα, πέρα από την έλλειψη υγειονομικού υλικού (μάσκες, αντισηπτικά, γάντια, απολυμαντικά κλπ), σταθερά παρατηρούταν απουσία υποδομών και χώρων τόσο για την αραίωση των θαλάμων, όσο και για την τήρηση καραντίνας καθώς και διαρκής συνωστισμός σε ΚΨΜ, μαγειρεία, αναφορές κλπ.

Τεστ κορονοϊού σε νεοσύλλεκτους της σειράς του Σεπτέμβρη 2020
Φώτο Αρχείου / Τεστ κορονοϊού σε νεοσύλλεκτους της σειράς του Σεπτέμβρη 2020 / πηγή: Eurokinissi

Φυσικά όσο το θέμα έπαιρνε μεγαλύτερες διαστάσεις και, όσο στρατιώτες και στελέχη όχι μόνο έδιναν καθημερινά τη μάχη τους αλλά και συνέχιζαν να διεκδικούν τα απαραίτητα, τόσο μεγαλύτερη βελτίωση φαινόταν να υπάρχει. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του ΚΕΠΒ Θήβας, ενός στρατοπέδου στο οποίο κατατάχτηκαν κάμποσες χιλιάδες νεοσύλλεκτοι τους τελευταίους μήνες. Η έναρξη της πανδημίας την άνοιξη του 2020 βρήκε το Κέντρο τελείως απροετοίμαστο με την κατάσταση να είναι στα όρια του τραγικού. Μέσα όμως από μία σειρά αναφορών, ανταποκρίσεων, ανάδειξης των προβλημάτων και γενικότερα διάθεσης «να μην το βάζουμε κάτω», η κατάσταση βελτιωνόταν συνεχώς. Εν τέλει, μέσα από αυτή τη διαρκή μάχη, φτάσαμε στο σημείο το Κέντρο να έχει σχετική επάρκεια μέσων προστασίας, να λειτουργεί με αραιωμένους θαλάμους, να έχει διαθέσιμα κτίρια καραντίνας αλλά και να υπάρχουν τεστ διαθέσιμα και να πραγματοποιούνται κατ’ επανάληψη όταν χρειάζονται. Πράγματα δηλαδή που σε καμία περίπτωση δεν ήταν αυτονόητα αρχικά και που συνέβαλαν στο να περιοριστεί σημαντικά η μετάδοση του ιού σε ένα στρατόπεδο μάλιστα που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «πύλη εισόδου» μιας και δέχεται νεοσύλλεκτους από όλη την Ελλάδα.

Αντιθέτως, είδαμε, και εξακολουθούμε να βλέπουμε, σε στρατόπεδα που δεν υπήρξε αυτή η μέριμνα η κατάσταση να ξεφεύγει και τα κρούσματα να πολλαπλασιάζονται σε ανησυχητικό βαθμό.

Δεν μπορούμε λοιπόν να επανέλθουμε στη διάθεση των υπουργείων να λύσουν τα προβλήματα για μας. Αυτό που χρειάζεται είναι η δική μας ανυποχώρητη στάση, κάθε στιγμή και από κάθε μετερίζι να διεκδικούμε τα αναγκαία. Όσο και να προσπαθούν να μας φιμώσουν, όσο και να φαίνεται ανυπέρβλητος ο «ρεαλισμός» τους, μόνο ο δικός μας αγώνας μπορεί να έχει αποτελέσματα.

Γεώργιος – Ιάσων Οικονόμου
Γιατρός, 2020 Γ΄ΕΣΣΟ

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...