Οι επικίνδυνες εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και η εμπλοκή της ελληνικής κυβέρνησης

Πολυεθνική διακλαδική άσκηση ΜΕΔΟΥΣΑ 10 στα ανοιχτά της Αλεξάνδρειας, Αιγύπτου με τη συμμετοχή Ελλάδας, Κύπρου, Γαλλίας, ΗΑΕ και Αιγύπτου
Φώτο Αρχείου / Πολυεθνική διακλαδική άσκηση ΜΕΔΟΥΣΑ 10 στα ανοιχτά της Αλεξάνδρειας, Αιγύπτου με τη συμμετοχή Ελλάδας, Κύπρου, Γαλλίας, ΗΑΕ και Αιγύπτου / Πηγή: Eurokinissi

Σε άρθρο που φιλοξένησε το προηγούμενο δισέλιδο για τους ένστολους του «Ριζοσπάστη», επισημάνθηκε η ανάγκη τακτικής παρακολούθησης των εξελίξεων, ως στοιχείο επαγρύπνησης και ετοιμότητας του λαού μας ενόψει όξυνσης των εξελίξεων. Στις στήλες των αστικών ΜΜΕ εντοπίζουμε τρία χαρακτηριστικά ως προς τις εξελίξεις στα Ελληνοτουρκικά, στη Μέση Ανατολή, καθώς επίσης και την προβολή της εξωτερικής πολιτικής της χώρας:

Α) Προσαρμογή στις κυβερνητικές προπαγανδιστικές ανάγκες, δηλαδή, απόκρυψη του ρόλου των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ που δίνει αέρα στα πανιά της αναθεωρητικής στρατηγικής της τουρκικής αστικής τάξης και αναγωγή τους σε προστάτες των κυριαρχικών δικαιωμάτων και συμφερόντων της χώρας μας. Η απόπειρα αυτή, όπως αναδεικνύεται από τα ενημερωτικά μέσα του ΚΚΕ και τις δημόσιες παρεμβάσεις του, διαψεύδεται μονίμως από την πραγματικότητα.

Β) Απόκρυψη του βασικού παράγοντα αλλαγής συσχετισμών, άρα και συμφωνιών και ενδεχομένως συνόρων, που δεν είναι άλλος από την ανισόμετρη καπιταλιστική ανάπτυξη. Αυτή οδηγεί σε ανακατατάξεις κρατών στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα και μάλιστα σε μία περίοδο που φθίνει η πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ, υπέρ της Κίνας.

Γ) Υπερπροβολή των επαφών και συμφωνιών της ελληνικής κυβέρνησης με διάφορα κράτη και σχήματα, ως παράγοντα δήθεν ισχυροποίησης της διεθνούς θέσης της χώρας και απομόνωσης της Τουρκίας. Η υπερπροβολή αυτή συνοδεύεται από υποτίμηση των τουρκικών επαφών και συμφωνιών, που συνάπτονται, μεταξύ άλλων, και με κράτη με τα οποία διατηρεί στενή σχέση η Ελλάδα.

Βεβαίως, μία συμφωνία αμοιβαίας αμυντικής συνεργασίας, όπως αυτή μεταξύ Ελλάδας – Ισραήλ, δεν έχει την ίδια βαρύτητα με την πρόσφατη προσπάθεια αποκατάστασης διπλωματικών επαφών Τουρκίας – Ισραήλ. Ωστόσο, οι εξελίξεις τρέχουν και σε μία απότομη όξυνση των ανταγωνισμών οι συμμαχίες αναδιατάσσονται ραγδαία. Οι συμμαχίες άλλωστε μεταξύ καπιταλιστών βασίζονται στο κέρδος και σίγουρα τα οφέλη που μπορεί να εξασφαλίσει η συμμαχία με μία χώρα που ανήκει στο κλαμπ του G20 είναι πολύ περισσότερα.

Η «απομονωμένη Τουρκία»

Οι πλούσιες εξελίξεις του Δεκέμβρη δείχνουν ότι η τουρκική αστική τάξη όχι απλά απομονωμένη δεν είναι, όπως λέει η κυβέρνηση, αλλά διαμορφώνει όρους υλοποίησης του σχεδίου της σε όλα τα επίπεδα.

Ενισχύει την οικονομική της σχέση με την Κίνα, ιδιαίτερα στα πεδία των μεταφορών και των δικτύων 5G. Ετσι, συνδυάζει τον στόχο της να μετατραπεί σε ενεργειακό, εμπορικό κόμβο της περιοχής από και προς την Ευρώπη (ανταγωνιστικά προς την Ελλάδα), με αυτόν της Κίνας, να υλοποιήσει την πρωτοβουλία BRI (Belt and Road Initiative), βρίσκοντας έξοδο στη Μεσόγειο και την ΕΕ1.

Προσπαθεί να αποκαταστήσει σχέσεις με το Ισραήλ, την ώρα που επιφανείς παράγοντες της χώρας προτείνουν την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών και την κατασκευή αγωγών φυσικού αερίου, που μέσω Τουρκίας θα φτάνουν στην ΕΕ, πλήττοντας το σχέδιο για τον αγωγό East Med2. Ταυτόχρονα, το Ισραήλ προσπαθεί επίσης να αποκαταστήσει σχέσεις με αραβικά κράτη, όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, με τη «Συμφωνία Αβραάμ». Αυτή η προσπάθεια προχωρά με την ενεργό εμπλοκή των ΗΠΑ και συνδέεται με το μπλοκάρισμα της κινεζικής διείσδυσης και με την εκστρατεία αποκλεισμού του Ιράν.

Πραγματοποιήθηκε συνάντηση του προέδρου του τουρκικού Κοινοβουλίου με τον Πρόεδρο της Β. Μακεδονίας, με σκοπό την αναβάθμιση των σχέσεων των δύο κρατών, αξιοποιώντας τη ΝΑΤΟική ιδιότητα, για την οποία τόσο σκληρά δούλεψε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ως μεσάζοντας, με τη Συμφωνία των Πρεσπών, και θα έλυνε υποτίθεται τα διμερή προβλήματα.

Είναι δηλωμένη η πρόθεση μεγαλύτερης διείσδυσης στα Βαλκάνια, όπως και της ομαλοποίησης των σχέσεων με τη Γαλλία, ενώ ταυτόχρονα υλοποιούνται απρόσκοπτα τα συμβόλαια κατασκευής γερμανικών πολεμικών μέσων από τουρκικές βιομηχανίες.

Παρατείνεται η στρατιωτική εμπλοκή της Τουρκίας στη Λιβύη, στον Καύκασο και αλλού, την ώρα που τα ερευνητικά της πλοία και γεωτρύπανα ξαναβγαίνουν στο Αιγαίο.

Οι λαοί στις μυλόπετρες του ανταγωνισμού ΝΑΤΟ – ΕΕ – Ρωσίας – Κίνας

Όλα τα παραπάνω είναι ενταγμένα στον μεγάλο ανταγωνισμό των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ από τη μία πλευρά και των Ρωσίας – Κίνας από την άλλη. Το κουβάρι των διακρατικών σχέσεων και ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών είναι τόσο μπλεγμένο, που πολύ δύσκολα μπορεί να πει κανείς με σιγουριά «σε ποιο στρατόπεδο ανήκει η κάθε χώρα». Οι ίδιες χώρες που συνάπτουν σχέσεις με τον έναν πόλο και δρουν ως «γεωπολιτικός μεντεσές» για την προσέλκυση κι άλλων κρατών, ταυτόχρονα έχουν συμφωνίες με τον πόλο – ανταγωνιστή. Η Κίνα διατηρεί μεν στρατηγική συνεργασία με το Ιράν και ενισχυμένες σχέσεις με το Ιράκ, έχει δε αναβαθμισμένες εμπορικές συμφωνίες και με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, όπως επίσης και με το Ισραήλ στον τεχνολογικό τομέα. Οι χώρες αυτές και δεκάδες άλλες δύναται να αποτελέσουν κομμάτι του master plan της Κίνας, το οποίο προσπαθούν οι ΗΠΑ να αναχαιτίσουν πάση θυσία. Η Κίνα έχει εκφράσει πρόθεση εμπλοκής στην ανοικοδόμηση της Συρίας, προσπάθεια που θα οξύνει τις εντάσεις με το ευρωΝΑΤΟικό στρατόπεδο.

Τα τελευταία χρόνια, έχει αυξημένη σημασία η συνεισφορά των κινεζικών επενδύσεων στο ΑΕΠ αρκετών χωρών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, μεταξύ αυτών και της Ελλάδας. Ταυτόχρονα, παρά τις προσπάθειες των ΗΠΑ να πετύχουν την «ενεργειακή διαφοροποίηση» της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο, προχωρούν, έστω και βασανιστικά, τα ρωσικά σχέδια επέκτασης του δικτύου της «Gazprom» στην ευρωπαϊκή ήπειρο, αναγκάζοντας τις ΗΠΑ να απαντήσουν με απειλή κυρώσεων κι άλλων μέτρων.

Η ειρήνη, τα κυριαρχικά δικαιώματα και η ασφάλεια της χώρας μας, των χωρών στον Καύκασο, στη Μέση Ανατολή και στα Βαλκάνια, συνεχώς απειλούνται από τις προσπάθειες του ενός πόλου να υπονομεύσει και να εκτοπίσει τον άλλο, προς όφελος των μονοπωλιακών τους ομίλων στις αγορές. Τα παραπάνω γεγονότα, λαμβάνοντας υπόψη και την έκθεση του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ που στοχοποιεί την Κίνα και τη Ρωσία ως στρατηγικούς τους αντιπάλους, είναι ιδιαίτερα ανησυχητικά και προμηνύουν αρνητικές εξελίξεις. Είναι σοβαρή η ευθύνη των ελληνικών κυβερνήσεων για τη βαθιά εμπλοκή της χώρας μας σε αυτά τα σχέδια.

Παραπομπές

1. Το τουρκικό εμπορικό τρένο China Export Train, κινεζικής κατασκευής, πραγματοποίησε το Δεκέμβρη δρομολόγιο από την Τουρκία στην Κίνα σε μόλις 12 μέρες.

2. Βλέπε το δημοσίευμα της 12/12 και της 16/12/2020 του «Ριζοσπάστη».

Χρήστος ΧΑΛΚΙΑΔΑΚΗΣ
Μεταπτυχιακός φοιτητής Γεωπολιτικής στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του ΕΚΠΑ

Αναδημοσίευση από το «Δισέλιδο του Ριζοσπάστη για τους ένστολους» Παρασκευή 1 Γενάρη – Κυριακή 3 Γενάρη

Δείτε ακόμα...