Οι σχέσεις Γερμανίας – Τουρκίας (Β)

EUROKINISSI

Η στάση της Γερμανίας μπροστά στις εξελίξεις στο Αιγαίο και τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο καθορίζεται  αυτή τη στιγμή μάλλον περισσότερο από τις οικονομικές σχέσεις με την γείτονα χώρα και τη γαλλογερμανική αντιπαράθεση, παρά από τις «αξίες» και τα «ιδανικά» της Ένωσης και των  «συμμάχων» και «φίλων», εντός αυτής.

Για όσους μελετούν τις εξελίξεις από την ταξική σκοπιά, πάνω στην πραγματικότητα και τον ρεαλισμό της καπιταλιστικής παραγωγής, των αναγκών των καπιταλιστών απλά, η γερμανική στάση στα ελληνοτουρκικά δεν είναι παράλογη. Το άρθρο αυτό απευθύνεται σε όλους όσους ακόμα αναμένουν τη στήριξη των εταίρων απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα- και ούτε καν προκλητικότητα, πλέον.

Ακόμα κι αν αυτή η στήριξη έρθει, θα έρθει με τους όρους και τα «θέλω» των καπιταλιστών, ντόπιων και ξένων. Και αυτό, βέβαια, σημαίνει ότι σε κάθε περίπτωση οι λαοί θα πρέπει να βρίσκονται με τα μάτια τους ορθάνοιχτα, σε επαγρύπνηση γιατί τα παζάρια και οι αντιθέσεις φανερά και κάτω από το τραπέζι ήταν, είναι και θα είναι πολλαπλά και με απρόβλεπτες συνέπειες.

Η Γερμανία είναι η ηγέτιδα δύναμη αυτή τη στιγμή στην ΕΕ και οικονομικό μεγαθήριο. Είναι βασικός εμπορικός εταίρος της Τουρκίας και πρώτη χώρα σε ξένες άμεσες επενδύσεις σε αυτήν και μόλις  δεύτερη χώρα,  πίσω από  τη Ρωσία σε εξαγωγές. Η Γερμανία αποτελεί τον πρώτο εξαγωγικό προορισμό των τουρκικών προϊόντων και βασικό προμηθευτή στρατιωτικού εξοπλισμού για την Τουρκία.  Οι δύο αυτές χώρες δένονται σημαντικά με τα κεφάλαια τους, όπως μπορεί να δει κανείς και στα παρακάτω γραφήματα.

Η Γερμανία συνεχίζει μια μακρά παράδοση, αναβαθμισμένων σχέσεων με την Τουρκία. Αυτοί η ιστορικοί δεσμοί έχουν συμβάλει και στη συγκρότηση σημαντικής παρουσίας πληθυσμού τουρκικής καταγωγής- περίπου τρία εκατομμύρια, στη γερμανική επικράτεια τις τελευταίες δεκαετίες.  Είναι ένα επιπλέον στοιχείο που δεν είναι αδιάφορο για το γερμανικό αστικό πολιτικό σύστημα και τις ανάγκες της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής. Αποτελεί και για την τουρκική αστική πολιτική μια πλευρά παρέμβασης και ευνοϊκό περιβάλλον για οικονομική δραστηριότητα.

Στη μεγάλη εικόνα πρέπει να εντάξουμε και τις σχέσεις Γαλλίας-Γερμανίας. Πέρα από την αντιπαράθεση για το ποια θα είναι η δημοσιονομική πολιτική της ΕΕ, τις καπιταλιστικές αντιθέσεις των χωρών του Νότου και του Βορρά, το μέλλον της ΕΕ και το ρόλο της Γερμανίας και της Γαλλίας αντίστοιχα στα ευρωπαϊκά πράγματα,  η στάση της ΕΕ  απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα αποτελεί μια ακόμη πλευρά των τριγμών που ενυπάρχουν μεταξύ των ευρωπαίων αστών. 

Οι σχέσεις και οι δεσμοί συνυπάρχουν με τις αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς

Όπως αναφέρθηκε ήδη, το γερμανικό κεφάλαιο δένεται με πολλούς τρόπους με την Τουρκία, αν και υπάρχει μια σχετική υποχώρηση την τελευταία πενταετία και η Τουρκία αποτελεί ακόμα διέξοδο για παρέμβαση στην Ανατολική Μεσόγειο για τη Γερμανία. Η Γαλλία από την άλλη, επιδιώκει να πρωταγωνιστήσει και αυτή στην περιοχή. Με τη διπλωματική και στρατιωτική της ισχύ θέλει να προστατεύσει τμήματα του γαλλικού κεφαλαίου που έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με τις τουρκικές επιδιώξεις, αυτήν  τη στιγμή. Η γερμανική αστική τάξη σίγουρα υπολογίζει στον ανασχετικό ρόλο της Τουρκίας απέναντι στην γεωπολιτική αναβάθμιση της Γαλλίας, η οποία μπορεί να ανατρέψει τους συσχετισμούς εντός της ΕΕ.

 Με αυτά τα δεδομένα, εξηγείται και η αδράνεια της Γερμανίας και η αποτυχία συγκρότησης ενιαίας στάσης της ΕΕ, πρακτικά, απέναντι στην Τουρκία.  Βέβαια, στο ρευστό έδαφος των αντιθέσεων των καπιταλιστών, ειδικά σε αυτήν την περίοδο αναδιάταξης και ανακατανομής της Ισχύος παγκόσμια, οι πολιτικές και διπλωματικές μετατοπίσεις μπορεί να είναι απότομες και ραγδαίες. Οι σημερινοί «σύμμαχοι» μπορούν να γίνουν εχθροί και το αντίστροφο,  από τη μια στιγμή στην άλλη, γιατί η στάση των κρατών καθορίζεται από τα συμφέροντα των καπιταλιστών, την πιο παρασιτική, επισφαλή και επικίνδυνη για τους λαούς, κοινωνική δύναμη.

Το μόνο σίγουρο είναι πως οι λαοί πρέπει να έχουν άλλα μέτρα και  άλλα σταθμά όταν διαλέγουν τους φίλους τους. Αυτά τα μέτρα και σταθμά είναι η πείρα από τους ιμπεριαλιστές «εταίρους», η «ασφάλεια» και η «ειρήνη» τους όλα αυτά τα χρόνια και η αντιλαϊκή πολιτική τους. Κριτήριο του λαού μας μπορεί να γίνει η ταξική αλληλεγγύη και η συμπόρευση στον κοινό αγώνα κόντρα στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς εχθρών και «φίλων»  που οδηγούν μόνο σε νέα δεινά και περιπέτειες τους εργαζόμενους. Με αυτό το κριτήριο, οι φίλοι μας είναι πολύ περισσότεροι και η δύναμή μας πολλαπλασιάζεται, γιατί είναι η δύναμη του λαϊκού παράγοντα,  ο καταλύτης των φιλολαϊκών εξελίξεων.

Πανούσης Αλέξης
Απόφοιτος του μεταπτυχιακού Γεωπολιτικής Ανάλυσης,
Γεωστρατηγικής Σύνθεσης και Σπουδών Άμυνας και Διεθνούς Ασφάλειας

Δείτε ακόμα...