Παναθηναϊκός: Σώζεται τίποτα;

ΠΑΟ Κίτρινη Κάρτα
Πηγή : Eurokinissi

Ο Παναθηναϊκός πραγματοποιεί μια πολύ κακή σεζόν. Αυτό είναι το σύνηθες την τελευταία 5ετία. Είδαμε όμως μέσα στη μαυρίλα για δύο σεζόν τα αποτελέσματα να μην είναι καλά, αλλά να υπάρχει ελπίδα.

Το πώς φτάσαμε εδώ

Η ομάδα δεν έχει διοίκηση και δεν έχει και πλάνο. Τον Σεπτέμβρη του 2017 ο ιδιοκτήτης ανακοίνωσε πως θέλει να αποχωρήσει, πάγωσε τη χρηματοδότηση της ομάδας και ξεκίνησε το ψάξιμο για να βρει αγοραστή. Έτσι, εκείνη τη σεζόν, ο Παναθηναϊκός κατέλαβε τη χειρότερη θέση στην ιστορία του, κρατώντας προπονητή, προσωπικό και παίκτες με παρακάλια. Οι δεύτεροι, ήταν αυτοί που δεν έμειναν απλήρωτοι μόνο για εκείνη τη σεζόν.

Επειδή δεν βρέθηκε αγοραστής και επειδή όλοι σηκώθηκαν και έφυγαν, αποφασίστηκε η ενεργοποίηση των μηχανισμών της διοίκησης. Αντικαταστάτης του Μαρίνου Ουζουνίδη χρίστηκε ο Γιώργος Δώνης. Χωρίς πολλά κεφάλαια στη διάθεσή του και με περιορισμούς από την UEFA λόγω χρεών, ο καινούριος τεχνικός αναγκάστηκε να δημιουργήσει μια ομάδα από νέους Έλληνες παίκτες, προερχόμενους από την ακαδημία και πρόσθεσε και ελάχιστους ξένους κατά τη μεταγραφική περίοδο.

Είχε που είχε λίγα προβλήματα ο Παναθηναϊκός, ο ερασιτέχνης τον πέταξε έξω από το γήπεδο της Λεωφόρου λόγω χρεών και αναγκαστικά η έδρα μεταφέρθηκε στο «κρύο» ΟΑΚΑ. Ίσως το κρύο να μην χρειάζεται εισαγωγικά. Ο κόσμος δεν γέμισε ποτέ το γήπεδο.

Στα αγωνιστικά η καινούρια ομάδα μπήκε με φόρα στο πρωτάθλημα, φτάνοντας ακόμα και τέταρτη στον πρώτο γύρο, φέρνοντας χαρά σε όλους τους φίλους της ομάδας. Στον δεύτερο η φούσκα έσκασε και οι μαθητές – παίκτες κουράστηκαν (όπως είναι φυσικό). Η διοίκηση όμως έμεινε ικανοποιημένη με αυτή την πορεία και αποφάσισε να στηρίξει το εγχείρημα, με σκοπό την πώληση παικτών.

Στην αρχή της επόμενης σεζόν ο Παναθηναϊκός δεν «περπατούσε» και γι’ αυτό αναγκάστηκε να προχωρήσει σε απόλυση του τεχνικού διευθυντή. Από τον δεύτερο γύρο και μετά οι Πράσινοι πραγματοποίησαν μια σταθερά καλή πορεία που τους εξασφάλισε την είσοδο στα play off, στα οποία κατάφεραν να διατηρηθούν στην 4η θέση.

Όσο συνέβαιναν αυτά ήρθε νέος τεχνικός διευθυντής (ο ισπανός Xavi Roca), ο ιδιοκτήτης τα έσπασε με τον προπονητή, γιατί αυτός δεν ανέβασε την τιμή των παικτών όσο θα έπρεπε και του ανακοίνωσε πως τον διώχνει, η μισή ομάδα δεν ανανέωσε συμβόλαιο και ουσιαστικά το όλο πρότζεκτ διαλύθηκε. Με απόφαση όμως της διοίκησης.

Το καλοκαίρι που μας πέρασε χαλάρωσαν οι περιορισμοί κι έτσι ο τεχνικός διευθυντής με τον νέο προπονητή (Dani Poyatos) έφεραν όποιον έχει όνομα που να μοιάζει με ισπανικό και να είναι φθηνός στην ομάδα. Μετά το άσχημο ξεκίνημα και την απόλυση και των δύο, ήρθε άλλος ένας προπονητής να μας πει πως η φυσική κατάσταση των παικτών είναι χάλια.

Από την πλευρά του λαού

Η ιστορία έχει πολλές αναγνώσεις, το ίδιο και η ιστορία του Παναθηναϊκού. Υπήρξαν μεγάλες στιγμές, οι οποίες διαμόρφωσαν τη σύγχρονη ιστορία και συνήθως η ανάλυση για την τωρινή κατάσταση ξεκινάει το 2008 με το συλλαλητήριο. Αυτό προέκυψε επειδή η ομάδα δεν πρωταγωνιστούσε στις εγχώριες διοργανώσεις για μερικά χρόνια.

Όταν πρόκειται για μια κερκίδα με τόσες πολλές διασπάσεις, τότε έχουμε και πάρα πολλές αναγνώσεις. Οι λεγόμενοι «Τζιγγερικοί» που ακόμα υπάρχουν και οι «πολυμετοχικοί» που επίσης ακόμα υπάρχουν έχουν πολύ διαφορετικούς τρόπους να εξηγήσουν τα όσα συμβαίνουν.

Σε αυτή την ομάδα ο κάθε παράγοντας που ανακατεύτηκε με τα διοικητικά έγινε θρησκευτικός ηγέτης και οι οπαδοί του έγιναν πιστοί. Αυτοί διαμόρφωσαν τον τρόπο που η ομάδα λειτουργεί και η κερκίδα την αντιμετωπίζει τα τελευταία 12 χρόνια. Από τη μονοκρατορία των Βαρδινογιάννηδων, πέρασαν όλα σε αυτή τη θρησκευτική προσήλωση.

Οι μάχες μεταξύ των «ισχυρών ανδρών» που θα έπρεπε να περιορίζονται στα τραπέζια του διοικητικού συμβουλίου, πέρασαν στα ΜΜΕ. Δεν είναι κακό κάποιος παράγοντας να παρουσιάζει τα πλάνα του για το μέλλον της ομάδας, ίσα ίσα είναι καλό να τα θέτει στο δημόσιο διάλογο για να μπορούν και οι οπαδοί να ξέρουν. Αντίθετα το ξεκατίνιασμα σε ιδιωτικό επίπεδο εντός διοικητικών συμβουλίων είναι κάτι που κάνει κακό σε μια ομάδα και το φορτισμένο κλίμα θα περάσει αργά ή γρήγορα και στα αποδυτήρια και στις κερκίδες, όταν γίνεται δημόσια, είναι προφανές πως τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα. Από τότε όμως δεν άλλαξαν και πολλά. Ακόμα η κερκίδα παραμένει χωρισμένη σε οπαδούς παραγόντων, παλιών ή και πιθανών.

Προσπάθειες άσκησης πίεσης από τον κόσμο έγιναν πολλές. Το κακό είναι πως δεν ακούστηκαν ποτέ. Αδιαμφισβήτητα, οι μόνοι που πονούν για τον Παναθηναϊκό και θα το κάνουν για πάντα είναι οι οπαδοί του. Όσο λοιπόν κι αν ακούστηκαν και χιλιοακούστηκαν οι εταιρείες λαϊκής βάσης ή διάφορες άλλες ωραίες ιδέες, ο κόσμος δεν ρωτήθηκε ποτέ και για τίποτα.

Κι όχι μόνο αυτό. Ο κόσμος φλομώθηκε στα ψέματα. Παίκτες άγνωστοι παρουσιάστηκαν ως παικταράδες, αποτυχημένοι ερχόταν ως φοβεροί και τρομεροί, επειδή αποτύχαιναν σε μεγάλους συλλόγους. Ο κόσμος εφόσον δεν μπορούσε να μελετήσει τα χαρακτηριστικά των παικτών, μια και δεν είμαστε όλοι σκάουτερς, πίστευε όλα αυτά τα πράγματα. Αυτό οδήγησε μέσα στην τρέλα και την καχυποψία που όχι άδικα επικρατεί στη χώρα μας, να στρέψουν τον κόσμο απέναντι σε διαιτητές, στην ΕΠΟ, στη Λίγκα και άλλους παράγοντες. Ποτέ βέβαια δεν έφταιξε η ηγεσία του ΠΑΟ.

Οι οπαδοί λοιπόν φτάνουν στο σήμερα, μετά από τη χειρότερη δεκαετία στην ιστορία της ομάδας, χωρίς να έχει περάσει ούτε μία φορά σε νοκ άουτ φάση ευρωπαϊκής διοργάνωσης, έχοντας κατακτήσει μόνο 1 τρόπαιο και μετά από 3 χρόνια χωρίς ουσιαστική διοίκηση να πουν ΦΤΑΝΕΙ.

Το λάθος στην νοοτροπία

Η διοίκηση του Παναθηναϊκού λειτουργεί σαν έναν αθάνατο αυτοκτονικό. Γίνονται οι χειρότερες επιλογές, βιαστικά, χωρίς ποδοσφαιρική λογική και συντηρείται ο Παναθηναϊκός, με τις πληγές του να μην τον αφήνουν να ζήσει κανονικά.

Δεν γίνεται να μάθει ένας άνθρωπος να μάθει να περπατάει σωστά αν όταν προσπαθεί κάποιος του βάζει μια τρικλοποδιά. Έτσι και ο Παναθηναϊκός δεν γίνεται να σταματήσει την κατρακύλα αν δεν αρχίσει να λειτουργεί ποδοσφαιρικά και όχι οικονομικά. Πάνω που η φουρνιά είχε αρχίσει να γίνεται ομάδα, με χαρακτηριστικά, με συνέπεια και πάνω απ’ όλα με χημεία και συνεννόηση, αποφάσισαν πως δεν τους νοιάζει και πως θέλουν απλά και μόνο να αυξήσουν την χρηματιστηριακή αξία των παικτών για να τους πουλήσουν.

Το αποτέλεσμα ποιο ήταν; Να μην πουλήσουν τίποτα και να ξαναγυρίσουν 3 χρόνια πίσω. Να βάλουν τα χέρια τους και να βγάλουν τα μάτια τους δηλαδή.

Το φωτεινό παράδειγμα

Το πώς λύνονται όλα τα προβλήματα μαζί, το δείχνει η Borussia Dortmund των αρχών της δεκαετίας του 2010. Μία ομάδα με νέους παίκτες από την ακαδημία, που απόκτησαν 2-3 χρόνια εμπειρίας παίζοντας μαζί στην Bundesliga, με έναν ικανότατο προπονητή (Γιούργκεν Κλοπ) και πάνω απ’ όλα σταθερότητα. Έτσι και ο Παναθηναϊκός θα ξαναπάει εκεί που ανήκει και θα ανέβει η αξία των παικτών ώστε να πουληθούν και ο σύλλογος θα πουληθεί πιο εύκολα σε καινούριο ιδιοκτήτη.

Ευθύμιος Κώτσης

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...