Σ. Αλιέντε: ” Η ιστορία είναι δική μας”

Σαλβαδόρ Αλιέντε- Χιλή

Του Γιάννη Αγγέλου, Συνταγματάρχη (ΜΧ) ε.α

H ιστορία είναι δική μας. Γράφεται από τους λαούς.
H πρόοδος της κοινωνίας δεν σταματά με εγκλήματα.

Σαλβαδόρ Αλιέντε

Ο Σαλβαδόρ Αλιέντε (Salvador Guillermo Allende Gossens), γεννήθηκε στο Βαλπαραΐσο στις 26 Ιουνίου 1908 και δολοφονήθηκε στο Σαντιάγο στις 11 Σεπτεμβρίου 1973.

Γονείς του ο Σαλβαντόρ Αλιέντε Κάστρο, δικηγόρος και μέλος του Ριζοσπαστικού Κόμματος, και η Λάουρα Γκόσενς Ουρίμπε, συμβολαιογράφος.

Αναλυτικά, οι ημερομηνίες-σταθμός στη ζωή του Σαλβαδόρ Αλιέντε:

1908: Στις 26 Ιουνίου γεννιέται στο Βαλπαράισο. Γονείς του ο Σαλβαντόρ Αλιέντε Κάστρο, δικηγόρος και μέλος του Ριζοσπαστικού Κόμματος, και η Λάουρα Γκόσενς Ουρίμπε, συμβολαιογράφος.

1920 – 1925: Επισκέπτεται συχνά με την οικογένειά του άλλες πόλεις όπως η Τάκνα, το Ικίκε, το Σαντιάγο και τη Βαλδίβια, αλλά οι Αλιέντε παραμένουν εγκατεστημένοι στο Βαλπαράισο. Εκεί γράφεται στο Λύκειο Εδουάρδο ντε Μπάρα όπου αριστεύει στις σπουδές του, ενώ παράλληλα ασχολείται και με τα σπορ. Γνωρίζει τον Χουάν Ντεμάρκι, παλιό ιταλό αναρχικό που επηρεάζει την ιδεολογική του πορεία εξοικειώνοντάς τον με τα μαρξιστικά κείμενα.

1925: Εκπληρώνει εθελοντικά τα στρατιωτικά του καθήκοντα στο Τάγμα Καταδρομών της Βίνια ντελ Μαρ και ζητά μετάθεση για στο Τάγμα Σκοπευτών της Τάκνα.

1926: Γίνεται δεκτός από το Πανεπιστήμιο της Χιλής στο Σαντιάγο για να σπουδάσει Ιατρική.

1927: Ως Πρόεδρος των φοιτητών της Ιατρικής, οργανώνει μια ομάδα για τη μελέτη και ανάλυση της μαρξιστικής θεωρίας.

1929: Ακολουθώντας την οικογενειακή παράδοση, μυείται στη Μασονία. Μαζί με τους συμφοιτητές του σχηματίζουν την Προοδευτική Ομάδα.

1930: Γίνεται Αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας Φοιτητών Χιλής. Συμμετέχει ενεργά στον αγώνα ενάντια στο δικτατορικό καθεστώς του Κάρλος Ιμπάνιεθ.

1931: Ορίζεται ως εκπρόσωπος των φοιτητών στο Πανεπιστημιακού Συμβουλίου. Συχνά αποβάλλεται από το Πανεπιστήμιο αλλά πάντοτε ξαναγίνεται δεκτός χάρη στις άριστες επιδόσεις του. Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς ανατρέπεται ο Ιμπάνιεθ.

1932: Τελειώνει τις σπουδές του και μετακομίζει στο Βαλπαράισο για να βρίσκεται κοντά στον άρρωστο πατέρα του. Ενώ γράφει τη διατριβή του με θέμα τη σχέση Πνευματικής Υγείας και Εγκληματικότητας πραγματοποιεί παράλληλα την πρακτική του ως γιατρός. Τον Ιούνιο ο Ιμπάνιεθ ανατρέπεται και εγκαθιδρύεται Σοσιαλιστική Δημοκρατία με αρχηγό τον Μαρμαντούκε Γκρόβε. Μετά την ανατροπή της εφήμερης σοσιαλιστικής κυβέρνησης, οι προοδευτικοί διώκονται και πάλι. Ο Αλιέντε φυλακίζεται. Ενώ βρίσκεται στη φυλακή, πεθαίνει ο πατέρας του και ο νεαρός γιατρός ορκίζεται πάνω στον τάφο του ότι θα αφιερώσει τη ζωή του στον αγώνα για την ελευθερία της Χιλής.

1933: Μετά από πολλές προσπάθειες παίρνει το πτυχίο του και διορίζεται σε θέση ανατόμου-παθολόγου. Στις 19 Απριλίου συμμετέχει στην ίδρυση του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Χιλής μαζί με τους Εουχένιο μάτε Ουρτάδο, Μαρμαντούκε Γκρόβε, Εουχένιο Γκονθάλεθ και Όσκαρ Σκνάκε, μεταξύ άλλων. Μαζί με τον Χοσέ Βιθκάρα γράφουν ένα βιβλίο για την δομή του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

1935: Γίνεται Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Χιλής και καθιερώνει το Ιατρικό Δελτίο στο Βαλπαράισο. Τον Ιούλιο συλλαμβάνεται και κρατείται μέχρι τον Δεκέμβριο στο λιμάνι της Καλδέρα.

1936: Τον Μάρτιο συμμετέχει στην ίδρυση του Λαϊκού Μετώπου και εκτελεί χρέη Προέδρου του Κόμματος στην περιφέρεια του Βαλπαράισο, ενώ εκλέγεται και Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας του κόμματος.

1938: Το Λαϊκό Μέτωπο υποστηρίζει τον Πέδρο Αγκίρε Σέρδα για την Προεδρία. Ο Αλιέντε είναι υπεύθυνος της προεκλογικής εκστρατείας στο Βαλπαράισο.

1939: Τη νύχτα του καταστροφικού σεισμού (25 Ιανουαρίου) γνωρίζεται με την καθηγήτρια ιστορίας Ορτένσια Μπούσι Σότο. Τον Σεπτέμβριο αποχωρεί από το κοινοβούλιο για να αναλάβει χρέη Υπουργού Υγείας με την κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου. Γράφει το βιβλίο ‘Η ιατρικο-κοινωνική πραγματικότητα της Χιλής’.

1941: Ταξιδεύει στο Περού ως προσκεκλημένος του APRA (Λαϊκή Συμμαχία για την Επανάσταση στην Λατινική Αμερική). Συμμετέχει στην ετήσια συνάντηση του Αμερικάνικου Συνδέσμου Ιατρικής των ΗΠΑ.

1942: Γίνεται Γενικός Γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος Χιλής.

1945: Γίνεται Γερουσιαστής των Βαλδίβια, Γιανκίουε, Τσίλοε, Άυσεν και Μαγκαλάνες.

1947: Το Σοσιαλιστικό Κόμμα διασπάται. Ο Αλιέντε προσχωρεί στο Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Στη Γερουσία καταψηφίζει τον διαβόητο νόμο για την υποτιθέμενη “άμυνα της Δημοκρατίας”, που ήταν ευρύτερα γνωστός και ως “Καταραμένος Νόμος”.

1948: Επισκέπτεται το στρατόπεδο συγκέντρωσης της Πισάγα.

1949: Γίνεται Πρόεδρος στο Ιατρικό Κολέγιο της Χιλής.

1951: Εν όψει της υποστήριξης του Κάρλος Ιμπάνιεθ από το Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, ο Αλιέντε αποχωρεί και επιστρέφει στο Σοσιαλιστικό Κόμμα Χιλής. Μαζί με το Κομμουνιστικό Κόμμα προωθεί τη δημιουργία του Μετώπου του Λαού.

1952: Το Μέτωπο του Λαού τον προτείνει υποψήφιο για την Προεδρία και συγκεντρώνει 52.000 ψήφους. Παρουσιάζει στη Γερουσία μαζί με τον Ελίας Λαφέρτε το σχέδιο νόμου για την κρατικοποίηση των ορυχείων χαλκού.

1953: Γίνεται Γερουσιαστής των Ταραπάκα και Αντοφαγάστα.

1954: Ταξιδεύει στη Γαλλία, την Ισπανία, τη Σοβιετική Ένωση και τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Γίνεται Αντιπρόεδρος της Γερουσίας.

1957: Το Σοσιαλιστικό Κόμμα Χιλής και το Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα ενώνονται, σχηματίζοντας μαζί με το Κομμουνιστικό Κόμμα το Μέτωπο Λαϊκής Δράσης, από το οποίο και προτείνεται ως Πρόεδρος.

1958: Χάνει τις εκλογές από τον Χόρχε Αλεσάντρι.

1959: Υποστηρίζει την άνοδο στην εξουσία του Ρόμουλο Μπετάνκουρ στη Βενεζουέλα. Επισκέπτεται την Αβάνα για να γνωρίσει από κοντά την εξέλιξη της κουβανέζικης επανάστασης. Συναντά τον Τσε Γκεβάρα και τον Φιντέλ Κάστρο και συζητούν διεξοδικά.

1960: Υποστηρίζει τη δραματική απεργία των ανθρακωρύχων, που διακόπτουν τις εργασίες τους για περισσότερο από τρεις μήνες. Περιοδεύει στο νότιο κομμάτι της χώρας, μετά τους καταστροφικούς σεισμούς του Μαΐου. Προτείνει διάφορα σχέδια νόμου για τη βοήθεια των πληγέντων.

1961: Γίνεται Γερουσιαστής του Βαλπαράισο και της Ακονκάγουα. Ταξιδεύει στην Ουρουγουάη και καταδικάζει τον προπαγανδιστικό χαρακτήρα της Συμμαχίας για την Πρόοδο.

1963: Προτείνεται για δεύτερη φορά για την ανάληψη της Προεδρίας της Δημοκρατίας από το Μέτωπο του Λαού.

1964: Η υποψηφιότητά του αμφισβητείται από τον Εδουάρδο Φρέι Μοντάλμπα. Ο Αλιέντε συγκεντρώνει σχεδόν ένα εκατομμύριο ψήφους.

1965: Πραγματοποιεί ταξίδια σε Ευρώπη και Λατινική Αμερική. Ανακηρύσσεται ως το πιο αξιόλογο κοινοβουλευτικό πρόσωπο από τους πολιτικούς συντάκτες.

1966: Γίνεται Πρόεδρος της Γερουσίας.

Σαλβατόρ Αλιέντε και Φιντέλ Κάστρο

1967: Ηγείται της αντιπροσωπείας που υποστηρίζει την Σύσκεψη Τριών Ηπείρων στην Αβάνα. Γίνεται Πρόεδρος της Λατινοαμερικάνικης Οργάνωσης Υγείας. Επισκέπτεται τη Σοβιετική Ένωση για τον εορτασμό της 50ης επετείου της Οκτωβριανής Επανάστασης.

1968: Επισκέπτεται την Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Βιετνάμ (όπου συναντά τον Χο Τσι Μιν), την Καμπότζη και το Λάος. Μετά τον θάνατο του Τσε Γκεβάρα πηγαίνει στην Ταϊτή και επισκέπτεται τέσσερα αντάρτικα.

1969: Γίνεται Γερουσιαστής των Τσιλόε, Αϊσέν, Μαγκαλάνες. Συμμετέχει στην ίδρυση της Λαϊκής Ενότητας μαζί με κομμουνιστές, σοσιαλιστές, ακροαριστερούς, το MAPU, την Padena και την Ανεξάρτητη Λαϊκή Δράση.

1970: Στις 22 Ιανουαρίου η Λαϊκή Ενότητα τον προτείνει για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Στις 4 Σεπτεμβρίου επικρατεί στις γενικές εκλογές με σχετική πλειοψηφία. Στις 22 Οκτωβρίου ο Αρχηγός του Στρατού Στρατηγός Ρενέ Σνάιντερ πέφτει θύμα ανθρωποκτονίας και υποκύπτει στα τραύματά του 3 μέρες αργότερα. Στις 24 Οκτωβρίου το Κογκρέσο ανακηρύσσει τον Αλιέντε Πρόεδρο και στις 3 Νοεμβρίου αναλαμβάνει επίσημα τα καθήκοντά του. Στις 31 Δεκεμβρίου περιοδεύει στη χώρα μέχρι τα ορυχεία της Λότα.

Παράλληλα ο Αλιέντε εφάρμοσε νέα εξωτερική πολιτική, ξεκινώντας τη συνεργασία πρώτα με τη Κίνα και στη συνέχεια με την Κούβα. Η πολιτική του αυτή τον έφερε σε αντιπαράθεση με τα συμφέροντα των ΗΠΑ, με συνέπεια οι σχέσεις των δύο χωρών να ψυχραθούν.

Ο τότε ένοικος του λευκού οίκου Νίξον είπε χαρακτηριστικά: “Τώρα με τον Κάστρο στην Κούβα και τον Αλιέντε στη Χιλή έχουμε στην Λατινική Αμερική ένα κόκκινο σάντουιτς και μοιραία όλη θα γίνει κόκκινη”. Δύο χρόνια αργότερα από την εκλογή του άρχισε να καλπάζει ο πληθωρισμός και να πλήττεται βεβαίως η μεσαία τάξη.

1971: Τον Μάρτιο, στις δημοτικές εκλογές, η Λαϊκή Ενότητα συγκεντρώνει την απόλυτη πλειοψηφία με 50,86%. Στις 11 Ιουλίου δημοσιεύει το νόμο κρατικοποίησης των ορυχείων χαλκού με ομόφωνη συμφωνία από το Κογκρέσο.

Επειδή ο Αλιέντε είχε στο πρόγραμμα του να κρατικοποιήσει τα μεταλλεία χαλκού, τα οποία ανήκαν σε Αμερικάνους ιδιώτες, έπρεπε να ανατραπεί. Έτσι, ο Νίξον ορκίζεται να ανατρέψει τον Αλιέντε.

Το έργο αυτό το αναθέτει στην C.I.A. και οργανωτής του πραξικοπήματος επιλέγεται ο Χένρυ Κίσινγκερ.

Οι μυστικές υπηρεσίες των Η.Π.Α. προσπαθούν να δωροδοκήσουν τον στρατό της Χιλής, αλλά ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων Ρενέ Σνάιντερ ήταν πιστός στο σύνταγμα και η πρώτη απόπειρα πραξικοπήματος απέτυχε. Ο Σνάιντερ βρέθηκε δολοφονημένος λίγες μέρες μετά.

Έπειτα από αυτό ο Λευκός Οίκος διέταξε τον οικονομικό στραγγαλισμό της χώρας. Η δεύτερη απόπειρα δωροδοκίας στέφθηκε με επιτυχία. Οι φορτηγατζήδες που μετέφεραν τα τρόφιμα σταμάτησαν να κάνουν την δουλειά τους.

Το κόστος αυτής της απεργίας ήταν 200 εκατομμύρια δολάρια για το κράτος της Χιλής, ενώ η C.I.A. είχε ξοδέψει τα διπλάσια. Παρ’ όλα τα δεινά που περνούσε η χώρα, η δημοτικότητα του Αγιέντε συνεχώς αυξανόταν.

1972: Στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών καταδικάζει την επιθετικότητα που υφίσταται η Χιλή από άλλα κράτη, και καταχειροκροτείται. Επισκέπτεται τη Σοβιετική Ένωση, το Μεξικό, την Κολομβία και την Κούβα.

1973: Στις εκλογές του Μαρτίου η Λαϊκή Ενότητα συγκεντρώνει το 45% των ψήφων και αυξάνει την κοινοβουλευτική της εκπροσώπηση. Η αντιπολίτευση αποδυναμώνεται αλλά οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις μαζί με την δεξιά κάνουν πόλεμο στο έργο της κυβέρνησης και βοηθούν να εξαπλωθεί η τρομοκρατία στη χώρα. Τον Ιούνιο του 1973 οργανώνεται ένα δεύτερο πραξικόπημα, που κατεστάλη από τη νόμιμη ηγεσία του στρατού και τον στρατηγό Πρατς. Μετά την καταστολή ο στρατηγός Πρατς συμβούλεψε τον Αλιέντε να δώσει όπλα στο λαό ανοίγοντας τα οπλοστάσια. Ο στρατηγός Πρατς είχε αντιληφθεί πως ειρηνικές επαναστάσεις δεν υπάρχουν.

Ο Αλιέντε όμως, όντας πιστός στις αξίες του, του απάντησε: “Όχι. Αυτή η επανάσταση θα γίνει χωρίς σταγόνα αίμα. Βασίζεται σε ειρηνικές αξίες και όχι στην βία”. Ήταν η αρχή του λάθους. Το λάθος ολοκληρώθηκε με την απόφασή του να αντικαταστήσει την ηγεσία του Στρατού. Στη θέση του έμπιστού του Πρατς, τοποθετεί τον Αουγούστο Πινοσέτ, άνθρωπο των Αμερικανών και της CIA. Την Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου 1973, γίνεται συγχρονισμένη επίθεση από ξηρά και αέρα στο προεδρικό μέγαρο. Η δημοκρατία καταλύεται και στην εξουσία ανεβαίνει ο Πινοσέτ.

Ο Σαλβαδόρ Αλιέντε πεθαίνει ηρωικά υπηρετώντας τα καθήκοντά του και μη προδίδοντας το λαό του, στο Παλάθιο ντε λα Μονέδα.

Οι πραξικοπηματίες δήλωσαν πως αυτοκτόνησε.

Το 2011 με δικαστική απόφαση αποφασίστηκε το άνοιγμα της πόθεσης και η περαιτέρω διερεύνηση της σορού από διεθνή ομάδα ειδικών. Η ομάδα των ειδικών οδηγήθηκε στο συμπέρασμα ότι ο πρώην Πρόεδρος αυτοπυροβολήθηκε με αυτόματο τυφέκιο ΑΚ-47. Τον Δεκέμβριο του 2011 ο αρμόδιος για την έρευνα δικαστής επιβεβαίωσε τα ευρήματα των εμπειρογνωμόνων και έκρινε τον θάνατο του Αλιέντε ως αυτοκτονία. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2012, την 39η επέτειο του θανάτου του Αλιέντε, εφετείο της Χιλής επικύρωσε ομόφωνα την απόφαση του δικαστηρίου, κλείνοντας και επίσημα την υπόθεση.

Η τελευταία ομιλία του Σλαβαδόρ Αλιέντε

11 Σεπτεμβρίου 1970, 09.10 π.μ.

Ίσως αυτή είναι η τελευταία μου ευκαιρία να σας μιλήσω. Η Αεροπορία βομβάρδισε τους πύργους αναμετάδοσης του Ράδιο Πορτάλες και του Ράδιο Κορπορασιόν. Τα λόγια μου δεν εκφράζουν πικρία αλλά απογοήτευση. Ας αποτελέσουν την ηθική καταδίκη για αυτούς που καταπάτησαν τον όρκο τους. Είναι στρατιώτες της Χιλής. Ηγήτορες. Ο Ναύαρχος Μερίνο, αυτοδιορισμένος Διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων και ο κύριος Μεντόζα, αυτοδιορισμένος Γενικός Διευθυντής της Αστυνομίας, ένας κόλακας ο οποίος μέχρι χθες υποκρινόταν πίστη και αφοσίωση στην κυβέρνηση.

Αντιμετωπίζοντας αυτά τα γεγονότα, δηλώνω στους εργάτες: Δεν θα παραιτηθώ!

Είναι μια ιστορική στιγμή και θα πληρώσω με τη ζωή μου για την αφοσίωση του λαού μου. Είμαι βέβαιος, πως οι σπόροι που φυτεύτηκαν στις άξιες συνειδήσεις εκατομμυρίων Χιλιανών, θα καρπίσουν.

Αυτοί έχουν την εξουσία, αυτοί είναι οι κατακτητές. Όμως ούτε το έγκλημα, ούτε η βία μπορούν να διακόψουν την κοινωνική εξέλιξη.

Η Ιστορία είναι δική μας, η Ιστορία γράφεται απ’ τους λαούς.

Εργάτες της πατρίδας μου, επιθυμώ να σας ευχαριστήσω για την διαρκή σας αφοσίωση, για την εμπιστοσύνη σας σε έναν άνθρωπο που απλώς εξέφρασε την μακρόχρονη αναμονή σας για δικαιοσύνη. Που υποσχέθηκε να τηρεί το Σύνταγμα και τους Νόμους και έτσι έπραξε.

Αυτή την καθοριστική στιγμή, με αυτά τα τελευταία μου λόγια, σας καλώ να διδαχθείτε από αυτό το μάθημα: Το ξένο κεφάλαιο, η ιμπεριαλιστική εξουσία, μαζί με την ντόπια αντίδραση, καλλιέργησαν το κατάλληλο κλίμα που επέτρεψε στις Ένοπλες Δυνάμεις να διαρρήξουν την παράδοση που δίδαξε ο Στρατηγός Σνάιντερ και συνέχισε ο Διοικητής Αράγια, θύματα κι οι δυο του ίδιου τμήματος της κοινωνίας που σήμερα περιμένει την ξένη χείρα βοηθείας να το οδηγήσει στην εξουσία και στην υπεράσπιση του πλούτου και των προνομίων του.

Απευθύνομαι ξεχωριστά, στις ταπεινές γυναίκες της πατρίδας μας, στους αγρότες που μας πίστεψαν. Στους εργάτες που δούλεψαν παραπάνω, στις μητέρες που αισθάνθηκαν το ενδιαφέρον μας για τα παιδιά τους. Στους επαγγελματίες πατριώτες, αυτούς που παρανομούσαν με την υποστήριξη των επαγγελματικών ενώσεων, των ταξικών ενώσεων, για να επωφεληθούν από τα προνόμια που παρέχει η καπιταλιστική κοινωνία.

Απευθύνομαι στους νέους της Χιλής, σ’ αυτούς που τραγουδούσαν, που μετέφεραν την χαρά τους και το αγωνιστικό πνεύμα. Μιλάω στους ανθρώπους, στους εργάτες, στους αγρότες, στους διανοούμενους. Σ’ αυτούς που πρόκειται να διωχθούν, γιατί ο φασισμός εδώ και λίγες ώρες είναι παρών, με τρομοκρατικές επιθέσεις, ανατινάζοντας γέφυρες, κόβοντας τις σιδηροδρομικές γραμμές, καταστρέφοντας αγωγούς πετρελαίου και αερίου, μπροστά στα μάτια αυτών που είχαν το καθήκον να επέμβουν, αλλά αποδείχθηκαν συνεργοί σιωπώντας. Η ιστορία θα τους κρίνει.

Ο Ραδιοσταθμός του Ράδιο Μαγκαλιάες θα σιγήσει, η ήρεμη φωνή μου δεν θα φτάνει στ’ αυτιά σας. Δεν πειράζει, Θα εξακολουθείτε να μ’ ακούτε. Θα εξακολουθώ να βρίσκομαι κοντά σας, τουλάχιστον η ανάμνησή μου. Θα με θυμάστε ως έναν άξιο άνδρα, αφοσιωμένο στο έθνος του.

Ο λαός πρέπει να αμυνθεί, όχι να θυσιασθεί.

Να αρνηθεί την υποταγή, την ταπείνωση, την απώλεια των ηθικών αξιών.

Εργάτες της πατρίδας μου. Πιστεύω στην Χιλή και το πεπρωμένο της. Ότι θα ξεπεράσουμε αυτές τις πικρές, γκρίζες ώρες της προδοσίας. Ότι όπως γνωρίζετε, αργά ή γρήγορα οι μεγάλες λεωφόροι θα ξανανοίξουν και ο ελεύθερος άνθρωπος θα τις διαβεί για να χτίσει μια καλύτερη κοινωνία

Ζήτω η Χιλή!
Ζήτω ο Λαός!
Ζήτω οι εργάτες!

Αυτά είναι τα τελευταία μου λόγια. Είμαι σίγουρος πως η θυσία μου δεν είναι μάταια. Έχω την βεβαιότητα, πως θα αποτελέσει τουλάχιστον ένα ηθικό μάθημα για την καταδίκη των κακούργων, των προδοτών, των επίορκων.

Γιάννης Αγγέλου,
Συνταγματάρχης (ΜΧ) ε.α

Ετικέτες: ,

Δείτε ακόμα...