Σαν σήμερα 12 Μαΐου – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο

54

Ο Πάπας Στέφανος Α΄ διαδέχεται τον Πάπα Λούκιο Α΄ ως ο 23ος Πάπας.

454

Γεννιέται ο Θεοδώριχος ο Μέγας, ή Θευδέριχος ο Μέγας (Þiudareiks, «βασιλιάς/δύναμη του λαού», Flavius Theodericus, πέθανε το 526) βασιλιάς των Οστρογότθων, κυβερνήτης της Ιταλίας (493-526), βασιλιάς των Βησιγότθων (511-526) και πατρίκιος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Ο Θεοδώριχος υπήρξε και θρυλικός ήρωας της γερμανικής ιστορίας.

Το παλάτι του Μέγα Θεοδώριχου στη Ραβέννα (Μωσαϊκό στη Βασιλική του Αγίου Απολλινάριου)

907

Παραιτείται ο αυτοκράτορας Αϊτί των Τανγκ, δίνοντας τέλος στη δυναστεία των Τανγκ μετά από σχεδόν 300 χρόνια κυριαρχίας.

1191

Ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος παντρεύεται τη Βερεγγαρία της Ναβάρρας, η οποία στέφεται βασίλισσα της Αγγλίας την ίδια ημέρα.

1364

Ιδρύεται στην Κρακοβία το Uniwersytet Jagielloński (UJ, ουγιότ Πανεπιστήμιο των Γιαγκελλόνων ), το παλαιότερο πανεπιστήμιο της Πολωνίας.

1551

Ιδρύεται στη Λίμα του Περού το Εθνικό Πανεπιστήμιο του Σαν Μάρκος, το παλαιότερο πανεπιστήμιο της Αμερικής.

1797

Πόλεμος του Πρώτου Συνασπισμού: Ο Ναπολέων Α΄ κατακτά τη Βενετία.

1820 

Γεννήθηκε η Βρετανίδα Florence Nightingale (Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ –πέθανε το 1910), Αγγλίδα νοσοκόμα, που καθιέρωσε το λειτούργημα της νοσοκόμας ως επάγγελμα

Η Nightingale έμεινε στην ιστορία με το προσωνύμιο «Η Κυρία με το Φανάρι» (λάμπα-λυχνάρι) -στην εποχή της και «Κυρία με το Σφυρί» – “Lady With the Hammer” γιατί περιστασιακά εισέβαλε ορμητικά σε χώρους προμήθειας για να πάρει υλικά για τους ασθενείς της

Υπήρξε πρωτοπόρος της σύγχρονης νοσηλευτικής, αλλά και με σημαντικό έργο κοινωνικής αναμόρφωσης και αξιοσημείωτη παρουσία στον τομέα της στατιστικής.

Florence Nightingale | Nightingale-mortality (στατιστικά της ίδιας)

1821 

Σημειώνεται η πρώτη μεγάλη μάχη της ελληνικής επανάστασης, η μάχη στο Βαλτέτσι. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης βρίσκεται προ των πυλών της Τριπόλεως.
Άρχισε στις 12 Μάη 1821, διήρκεσε 23 ώρες και τελείωσε με τη νίκη των Ελλήνων επαναστατών κατά των Τούρκων.
Ηταν η πρώτη μεγάλη και κατά μέτωπο μάχη της Επανάστασης και η έκβασή της έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανύψωση του ηθικού των σκλαβωμένων που πύκνωσαν τις γραμμές των επαναστατών.
Στη μάχη αυτή αναδείχτηκε η στρατηγική μεγαλοφυία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, αλλά και τα σπάνια ηγετικά του χαρίσματα.

Πριν τη μάχη αυτή είχαν προηγηθεί δυο γεγονότα που έφεραν απογοήτευση στους Ελληνες, η πτώση της Κορίνθου, του Αργους και του Ναυπλίου.
Αμέσως μετά ο Μουσταφάς κίνησε για το Βαλτέτσι, αποφασισμένος να χτυπήσει τους επαναστάτες και να λύσει την πολιορκία της Τρίπολης. Είχε μαζί του 13.000 άνδρες – Τούρκους, Βαρδουνιώτες (Τούρκοι του Πάρνωνα) και Αρβανίτες.
Στις 12 Μάη το πρωί ήταν μπροστά από το ελληνικό στρατόπεδο. Πρόσταξε αμέσως επίθεση 3.500 Αρβανιτών κατά των Μανιατών.
Η επίθεση ήταν άγρια αλλά οι Μανιάτες κράτησαν τις θέσεις τους. Η μάχη διήρκεσε δύο ώρες και οι Αρβανίτες υποχώρησαν.
Εν τω μεταξύ φάνηκε να ‘ρχεται απ’ το Χρυσοβίτσι ο Θ. Κολοκοτρώνης με 700 πολεμιστές και χωρίς να χάσει καιρό χτύπησε τους Αρβανίτες από τα πλευρά. Η μάχη ήταν σκληρή, γιατί οι Αρβανίτες κρατούσαν με πείσμα τις θέσεις τους.
Την ώρα εκείνη έφτασε ο Πλαπούτας από την Πιάνα με 800 άνδρες και πλαγιοκόπησε κι αυτός τους Αρβανίτες. Οι Τούρκοι, βλέποντας πώς εξελισσόταν η μάχη, κλονίστηκαν.

Ο Μουσταφάς διέταξε το πυροβολικό να χτυπήσει τις θέσεις των Ελλήνων, αλλά το αποτέλεσμα ήταν πενιχρό. Ελάχιστες οβίδες έφτασαν στις ελληνικές θέσεις και οι περισσότερες δεν έβρισκαν στόχο. Η μάχη σώμα με σώμα και ο κανονιοβολισμός κράτησαν ως το βράδυ. Την άλλη μέρα το πρωί ξανάρχισαν. Οι Ελληνες άρχισαν πρώτοι την επίθεση και ύστερα από σκληρό αγώνα είδαν τους Τούρκους να υποχωρούν, αφήνοντας πίσω τους πολλούς σκοτωμένους και τραυματίες.
Στο Βαλτέτσι οι Τούρκοι έχασαν 600 άνδρες και οι Ελληνες 150.

1829 

Γεννιέται ο Ζακυνθινός μουσουργός Παύλος Καρρέρ

1845

Γεννιέται ο Γάλλος συνθέτης Gabriel Fauré (Γκαμπριέλ Υρμπαίν Φωρέ, πέθανε 4 Νοεμβρίου 1924)

Υπήρξε οργανίστας, πιανίστας και δάσκαλος μουσικής της ύστερης Ρομαντικής εποχής.
Το έργο του, που περιλαμβάνει την περίφημη Παβάνα και το Ρέκβιεμ, επηρέασε σημαντικά πολλούς συνθέτες του 20ού αιώνα.

Pavane, Op. 50 – με πίνακες του “CLAUDE MONET”

1867

Πεθαίνει στο Βερολίνο, ο Γερμανός κλασικός αρχαιολόγος Friedrich Wilhelm Eduard Gerhard (Φρίντριχ Βίλχελμ Έντουαρντ Γκέρχαρντ -γεννήθηκε 29 Νοεμβρίου 1795)

Γεννήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1795 στο Πόζεν μεγάλωσε στο Μπρέσλαου και μετά το σχολείο γράφτηκε στο εκεί Πανεπιστήμιο στη θεολογική σχολή.
Στράφηκε προς στην κλασική φιλολογία, και το 1814 συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου.
Αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1814 και επέστρεψε στο Μπρέσλαου, όπου εμβάθυνε τις σπουδές του και αναγορεύτηκε καθηγητής Πανεπιστημίου το 1816. Διορίστηκε ως καθηγητής Γυμνασίου στο Πόζεν, αλλά παραιτήθηκε δύο χρόνια αργότερα λόγω ασθένειας των ματιών.
Το έτος 1820-21 περιόδευσε στην Ιταλία και εν συνεχεία του χορηγήθηκαν πόροι από το υπουργείο της Πρωσίας για να περιοδεύσει την Ιταλία και πάλι το 1822 – 1826, και ξανά το 1828 – 1832.
Στις περιοδείες του κατέγραψε τα αρχαιολογικά μνημεία της Ρώμης και την τοπολογία της πόλης. Ίδρυσε επίσης το Istituto di Corrispondenza Archeologica, το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο.
Ασχολήθηκε επίσης με την μελέτη της αρχαίας ελληνικής αγγειογραφίας.

Ο Γκέρχαρντ υπήρξε πολυγραφότατος.
Εκτός των άλλων σημαντικών συγγραμμάτων του διακρίνονται και τα εξής:

  • Antike Bildwerke, Stuttgart 1827-1844, mit 140 Kupferstichen und der Beilage Griechische Mysterienbilder, Stuttgart 1839
  • Auserlesene griechische Vasenbilder, Berlin 1839-1858, 4 Bde. mit 330 Kupferstichen
  • Etruskische Spiegel, Berlin 1843-1868, 4 Bde. mit 360 Tafeln; fortgesetzt von Adolf Klügmann und Gustav Körte, 1884 ff.

Βλ και |> Βιογραφία του από το λεξικό Meyers Konversationslexikon

1871

Πεθαίνει ο Γάλλος συνθέτης Daniel Francois Esprit Auber  (Ντανιέλ Φρανσουά Εσπρί Ωμπέρ, γεννήθηκε το 1782).
Νέος εργάστηκε ως υπάλληλος στο Λονδίνο, όπου τα τραγούδια του είχαν επιτυχία στους κοινωνικούς κύκλους της εποχής.

Centre de Musique Mediane pour Vikipedia

Επέστρεψε στο Παρίσι το 1804. Έγραψε συνολικά 45 Όπερες, με πιο γνωστές τις: «Η μουγκή του Πόρτιτσι», «Φρα Ντιάβολο», το «Μαύρο Ντόμινο» κ.α.
«Η μουγκή του Πόρτιτσι» θεωρείται η πρώτη γαλλική ρομαντική «Grand Opera» του 19ου αιώνα και είναι αξιοσημείωτο ότι η ηρωίδα είναι μουγκή.

Ο Ρίχαρντ Βάγκνερ τη θαύμαζε για τη δραματική της ένταση επειδή απεικόνιζε το επαναστατικό πνεύμα εναντίον της τυραννίας τόσο αληθινά και ζωηρά, ώστε η παράσταση στο Βέλγιο, το 1830, συνέβαλε στην Επανάσταση για τη Βελγική Ανεξαρτησία.

1884

Πεθαίνει ο Τσέχος μουσικοσυνθέτης του Ρομαντισμού Bedřich Smetana (Μπέντριχ Σμέτανα, γεννήθηκε το 1824) από τους ιδρυτές της τσεχοσλοβακικής μουσικής εθνικής σχολής.

Είναι γνωστός για το συμφωνικό ποίημά του Vltava (Μολδάβας), το δεύτερο από τα 6 της συλλογής Má vlast (“Η χώρα μου”), και για την όπερά του Η ανταλλαγμένη νύφη.
Έγραψε 8 όπερες, 6 συμφωνικά ποιήματα με τον γενικό τίτλο Η Πατρίδα μου, ένα τρίο με πιάνο, 2 κουαρτέτα για έγχορδα, πολλά έργα για πιάνο (πόλκες και τσέχικοι χοροί), χορικά και μελωδίες.

  • Braniboři v Čechách (“Οι Βρανδεβούργιοι στη Βοημία”)
  • Prodaná nevěsta (“Η πουλημένη μνηστή”)
  • Dalibor (“Νταλιμπόρ”)
  • Libuše (“Λιμπούσα”)
  • Dvě vdovy (“Οι δύο χήρες”)
  • Hubička (“Το φιλί”)
  • Tajemství (“Το μυστικό”)
  • Čertova stěna (“Ο τοίχος του διαβόλου”)

1902 

Ιδρύεται στον Πειραιά από το Νικόλαο και τον Ανδρέα Χατζηκυριάκο το πρώτο ελληνικό τσιμεντοποιείο που ονομάζεται «TITAN». Η πρώτη μονάδα παραγωγής εγκαθίσταται στην Ελευσίνα.

1910

Γεννιέται στο Κάιρο η Βρετανή βιοχημικός Dorothy Crowfoot Hodgkin (Ντόροθι Κρόουφουτ πέθανε στο  Σίπστον-ον-Στόουρ, Αγγλία, το 1994)
Τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1964 για την ανάλυση της δομής της βιταμίνης Β12.
Το 1987 της δόθηκε το βραβείο Ειρήνης Λένιν

1907

Γεννήθηκε η Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του θεάτρου, Katharine Houghton Hepburn (Κάθριν Χέπμπορν πέθανε 29 Ιουνίου 2003)

Ένας θρύλος της οθόνης, η Χέπμπορν, μέσα από την πολυετή καριέρα της (73 χρόνια) διατηρεί το ρεκόρ για τα περισσότερα Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου, τέσσερα τον αριθμό, από δώδεκα υποψηφιότητες (η Μέριλ Στριπ κατέχει το ρεκόρ των περισσότερων υποψηφιοτήτων με δεκαεννέα).

Η Χέπμπορν κέρδισε βραβείο Έμμυ τo 1976 για το ρόλο της στην τηλεταινία Love Among the Ruins (Αγάπη Ανάμεσα στα Ερείπια).
Ήταν επίσης υποψήφια για τέσσερα ακόμα Emmy, δύο βραβεία Τόνι και εφτά Χρυσές Σφαίρες.

Το 1999 το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την αξιολόγησε πρώτη στη λίστα με τις καλύτερες γυναίκες ηθοποιούς όλων των εποχών

1918

Γεννιέται ο Τζούλιους Ρόζενμπεργκ, θύμα του Μακαρθισμού στις ΗΠΑ μαζί με τη γυναίκα του Εθελ.
Το 1953 καταδικάστηκαν για κατασκοπία υπέρ της Σοβιετικής Ενωσης και οδηγήθηκαν στο απόσπασμα, παρά τη διεθνή εκστρατεία για απονομή χάριτος.

Πώς «στήθηκε» η δίκη, ενώ οι αποφάσεις είχαν ληφθεί

Η «υπόθεση Ρόζενμπεργκ» ξεκινάει από τη στιγμή που η Σοβιετική Ενωση ανακοινώνει ότι κατασκεύασε ατομική βόμβα, καταργώντας το μονοπώλιο του ατομικού όπλου των ΗΠΑ. Επρόκειτο για γεγονός μεγάλης σημασίας, αφού οι ΗΠΑ έχαναν τη δυνατότητα να ασκούν «ατομική τρομοκρατία» στους λαούς όλου του κόσμου για να επιβάλλουν τις θέσεις τους. Ωστόσο, στην Αμερική ανακαλύπτονται παντού «κομμουνιστές» και «κατάσκοποι». Ο Μακάρθι, ο πρόεδρος της Επιτροπής της Γερουσίας για την έρευνα και τον εντοπισμό κομμουνιστών στον κρατικό μηχανισμό, «ξεσκονίζει» ολόκληρη τη χώρα.Πριν από τη δίκη, η απόφαση

Μ’ αυτήν την «υπόκρουση», διεξάγεται η δίκη του Τζούλιους Ρόζενμπεργκ, διπλωματούχου μηχανικού και της συζύγου του Εθελ. Η κοινή γνώμη ερεθίζεται συστηματικά από τα δημοσιεύματα των εφημερίδων, που είχαν βγάλει ήδη τα συμπεράσματα τους, αλλά και την καταδικαστική απόφαση για το ζεύγος Ρόζενμπεργκ. Είναι ένοχοι, λέγανε, για το γεγονός ότι η Σοβιετική Ενωση θα μπορούσε να απειλήσει τις ΗΠΑ με την ατομική βόμβα ότι στο άμεσο μέλλον, σε έναν αναπόφευκτα επικείμενο τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, εκατομμύρια Αμερικανοί θα πέσουν θύματα της σοβιετικής ατομικής βόμβας. Βεβαίωναν ότι οι Ρόζενμπεργκ είχαν συγκροτήσει, τάχα, ένα δίκτυο κατασκοπίας και πρόδωσαν στη Σοβιετική Ενωση το μυστικό της ατομικής βόμβας του Ναγκασάκι. Τους κατηγορούσαν ακόμη ότι, μετά την κατασκευή της βόμβας από τους Σοβιετικούς, οι ΗΠΑ ήταν υποχρεωμένες στον πόλεμο της Κορέας να χρησιμοποιούν μόνο συμβατικά όπλα. Αυτός ο αναγκαστικός περιορισμός, ισχυριζόταν ότι στοίχισε τη ζωή 50.000 Αμερικανών στρατιωτών, γεγονός για το οποίο ευθύνονταν οι Ρόζενμπεργκ! «Προετοιμασία» μαρτύρων

Στην πραγματικότητα, εξαιτίας της στρατηγικής του ήττας, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός ξεσπάει οργισμένος σε δύο αθώους ανθρώπους. Η κατηγορία ενάντια στους Ρόζενμπεργκ στηρίζεται σε ψέματα και σε πλαστογραφίες. Το δεξί χέρι του Μακάρθι, ο Ρόι Κον (ο οποίος το 1969 καταδικάστηκε για εξαγορά, εκβιασμό και απάτη), «προετοίμαζε» επί οκτώ μήνες συνέχεια τους κύριους μάρτυρες κατηγορίας, τους Ντέιβιντ και Ρουθ Γκρίνγκλας. Τους έθεσε προ του διλήμματος: `Η ομολογούν τη δική τους «συμμετοχή στην κατασκοπία» και επιβαρύνουν τους Ρόζενμπεργκ ή εκτελούνται οι ίδιοι στην ηλεκτρική καρέκλα. Ο Ντέιβιντ Γκρίνγκλας, αδελφός της Εθελ Ρόζενμπεργκ, κατέθεσε ότι, σαν τεχνικός συνεργάτης του Κέντρου Ατομικών Ερευνών του Λος Αλαμος, έτυχε να ακούει συζητήσεις επιστημόνων, στις οποίες αναφέρονταν μυστικά της ατομικής βόμβας. Στη συνέχεια, αυτές τις μυστικές πληροφορίες τις μετέδιδε στον γαμπρό του, Τζούλιους Ρόζενμπεργκ.

Σχετικά με το ζήτημα αυτό, ο καθηγητής Γιούρεϊ, ατομικός φυσικός, τιμημένος με το βραβείο Νόμπελ, στη διάρκεια της δίκης, σε ένα γράμμα του προς τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, τόνιζε: «Ενα πρόσωπο σαν τον Γκρίνγκλας δε θα ήταν, οπωσδήποτε, σε θέση να μεταδίδει φυσικά, μαθηματικά και χημικά μυστικά της ατομικής βόμβας».Ενα σκίτσο και ένα αλλιώτικο …τραπέζι

Το «κύριο αποδεικτικό στοιχείο» του κατηγορητηρίου είναι ένα «σκίτσο» της βόμβας του Ναγκασάκι, που το ετοίμασε ο Ντέιβιντ Γκρίνγκλας και το έδωσε, τάχα, στον Τζούλιους Ρόζενμπεργκ για να το διαβιβάσει στη Σοβιετική Ενωση. Σχετικά με το σκίτσο αυτό, ο Αμερικανός ατομικός φυσικός δρ. Μόρισον, του οποίου η συμμετοχή στην κατασκευή της ατομικής βόμβας ήταν σημαντική, εκφράστηκε με τα παρακάτω λόγια: «Το σκίτσο είναι μια πρωτόγονη καρικατούρα της ατομικής βόμβας».

Ως «αμοιβή» για την προδοσία τους, οι Ρόζενμπεργκ θα έπαιρναν από τους Σοβιετικούς ένα ειδικό τραπέζι, για να φωτογραφίζουν τεχνικά σχέδια. Η Ρουθ Γκρίνγκλας περιγράφει το τραπέζι αυτό με όλες τις λεπτομέρειές του. Εχει, λέει, από κάτω ένα βαθούλωμα, για να μπορεί, εκεί, να τοποθετείται η φωτογραφική συσκευή. Δύο χρόνια μετά τη δίκη, το τραπέζι αυτό ανακαλύφτηκε από ένα δημοσιογράφο και αποδείχτηκε ότι είχε αγοραστεί από τον Ρόζενμπεργκ, από ένα εμπορικό κατάστημα. Το τραπέζι δεν είχε κανένα βαθούλωμα, ήταν ένα κλασικό τραπέζι κουζίνας.Δικαστής σε διατεταγμένη υπηρεσία

Ο δικαστής Ιρβινγκ Κάουφμαν, όμως, έχει πάρει μια εντολή. Η εντολή τού δόθηκε στην Ουάσιγκτον στις 8 Φλεβάρη του 1951, ένα μήνα πριν από την έναρξη της δίκης, στη συνεδρίαση της Επιτροπής της Γερουσίας για την ατομική ενέργεια. Το πρακτικά της συνεδρίασης αναφέρουν ότι παρόντες ήταν ηγετικά στελέχη της Γερουσίας, της αμερικάνικης ομοσπονδιακής κυβέρνησης και ο εισαγγελέας, ο οποίος στη δίκη θα εκπροσωπούσε την κυβέρνηση. Οι γερουσιαστές απαιτούν από τον εισαγγελέα Ζάιπελ να καταφέρει, ώστε ο δικαστής να επιβάλει στους Ρόζενμπεργκ την ποινή του θανάτου. Κατά τη γνώμη των γερουσιαστών, η ποινή αυτή αποτελεί τη μοναδική δυνατότητα για να «λυγίσουν» οι Ρόζενμπεργκ.

Ετσι, οι Ρόζενμπεργκ καταδικάζονται σε θάνατο. Δεν υποκύπτουν, όμως, στον εκβιασμό! Ο δικαστής Κάουφμαν δικαιολογεί την καταδίκη: «Η Σοβιετική Ενωση δε θα ήταν ποτέ σε θέση να κατασκευάσει μόνη της την ατομική βόμβα. Κάποιος θα πρέπει να έχει προδώσει σ’ αυτήν το μυστικό. Και ποιος άλλος, εκτός από τους Ρόζενμπεργκ, μπορούσε να είναι οι προδότης; ». Απίστευτη λογική! Με αυτό το αιτιολογικό, στις 19 Ιούνη του 1953, ο Τζούλιους και η Εθελ Ρόζενμπεργκ δολοφονούνται στην ηλεκτρική καρέκλα.Ομολογία

Υστερα από 9 μήνες, στις 17 Μάρτη 1954, οι «Νιου Γιορκ Τάιμς» δημοσίευσαν περικοπές από μια διάλεξη του δρ. Τζέιμς Μπέκερλι, διευθυντή του Γραφείου Πληροφοριών της «Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας». Μπροστά σε ένα κοινό, που αποτελούνταν από ηγετικούς παράγοντες της αμερικανικής βιομηχανίας, ο δρ. Μπέκερλι είπε: «Είναι πια καιρός να πάψουμε να μιλάμε για κάποια δήθεν πυρηνικά μυστικά. Η ατομική και η υδρογονική βόμβα δεν έχουν παρθεί από κατασκόπους».

1926 

Πραξικόπημα στην Πολωνία υπό τον Στρατάρχη J. Piłsudski, που ανατρέπει την κυβέρνηση και εγκαθιστά άλλη. Η νέα κυβέρνηση ενέτεινε τον αυταρχισμό με πρόσχημα την «εξυγίανση» του δημόσιου βίου.

1926

Λήξη της 9ήμερης γενικής απεργίας από τα συνδικάτα του Ηνωμένου Βασιλείου.

1928 

Το Ελληνικό Κοινοβούλιο αρνείται να επικυρώσει το Ελληνο – σοβιετικό Τελωνειακό και Δασμολογικό Σύμφωνο.

1929

Παρά την απαγόρευση του εορτασμού της Πρωτομαγιάς από την κυβέρνηση Βενιζέλου και την άγρια καταστολή, πραγματοποιούνται πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις σε μια σειρά πόλεις.

Το πρωτοσέλιδο του Ριζοσπάστη

1930 

Ιδρύεται η Πυροσβεστική Υπηρεσία από την κυβέρνηση Βενιζέλου.

1933

Συνέρχεται στη Θεσσαλονίκη το Συνέδριο της Καπνεργατικής Ομοσπονδίας Ελλάδας (της ισχυρότερης ταξικής Ομοσπονδίας της Ελλάδας την εποχή εκείνη), παρά τη σχετική απαγόρευση από τις Αρχές.

1939

Γεννιέται ο πολιτικός, Μιλτιάδης Έβερτ, ο οποίος διετέλεσε δήμαρχος Αθηναίων και πρόεδρος της ΝΔ

1941

Παρουσίαση της Z3, πρώτης προγραμματίσιμης αυτόματης μηχανής από τον Κόνραντ Τσούζε στο Βερολίνο.

1943 

«Πέφτει» η Τύνιδα, σηματοδοτώντας την ολοκληρωτική ήττα των δυνάμεων του Άξονα στη Βόρεια Αφρική, που συνθηκολογούν την επόμενη αμέσως ημέρα. Πάνω από 230.000 Γερμανοί και Ιταλοί στρατιώτες παραδίδονται στους Συμμάχους.

1947 

«Εγκαινιάζεται» το στρατόπεδο Μακρονήσου

Από το ενημερωτικό σημείωμα, Εκδοση “Ραδιοφωνικών Νέων”  γράμμα αυτόπτη μάρτυρα στη γαλλική εφημερίδα “Ντεφάνς”, σχετικά με τα αιματηρά γεγονότα τον Φεβρουάριο – Μάρτιο 1948 στη χαράδρα της Μακρονήσου (Το σχέδιο είναι του Γιώργου Φαρσακίδη).

Φρικιαστικές λεπτομέρειες από τις ομαδικές σφαγές των δημοκρατικών φαντάρων και αξιωματικών στο Μακρονήσι

Στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μακρονησιού κρατούνται πάνω από 15.000 δημοκρατικοί στρατιώτες και αξιωματικοί.
Τα αιματηρά γεγονότα έλαβαν χώρα τη στιγμή, που η κυβέρνηση της Αθήνας διαστρεβλώνοντας επίτηδες την αλήθεια ανακοίνωσε ότι πρόκειται για «στάση των κρατουμένων». Να ποια είναι η αλήθεια.

Πώς άρχισαν οι δολοφονίες

Την Κυριακή 29/2/48, μόλις ξημέρωσε, ύστερα από το πρωινό προσκλητήριο, οι αρχές του στρατοπέδου διέταξαν τους κρατούμενους να συγκεντρωθούν σε μια χαράδρα με αμφιθεατρικό σχήμα, όπου συνήθως γινόταν η λειτουργία.
Όταν έφτασαν εκεί οι κρατούμενοι, είδαν ότι δεν υπήρχε κανένας παπάς, παρά μόνο τοποθετημένες φρουρές γύρω γύρω. Οι αστυνομικοί πήραν διαταγή να συλλάβουν 2 στρατιώτες τους οποίους κάλεσαν να βγουν έξω.. Οι στρατιώτες αρνήθηκαν να υπακούσουν, υποπτευόμενοι ότι θα τους εκτελούσαν.  Τη στιγμή που οι στρατιώτες πήγαν στον ανθυπολοχαγό Καρδαρά να διαμαρτυρηθούν, οι άντρες της φρουράς φώναξαν: «Αφήστε τον Ανθυπολοχαγό ελεύθερο» .

Τα πρώτα θύμα

Οι κρατούμενοι αποσύρθηκαν και όταν ο Καρδαράς απομακρύνθηκε λίγο διέταξε «πυρ». Ο Καρδαράς ήταν στην Κατοχή στη Γενική Ασφάλεια που οργάνωσαν οι Γερμανοί. Οι άνδρες της φρουράς άρχισαν τότε να ρίχνουν πάνω στη συγκέντρωση, πάνω σε 4.500 ανθρώπους από πολύ κοντινή απόσταση. Σκοτώθηκαν 6 και τραυματίστηκαν 11 στρατιώτες. Οι άλλοι κρατούμενοι μπροστά σε αυτό το φριχτό θέαμα, ξεγύμνωσαν τα στήθια τους και φώναζαν «χτυπάτε εδώ».
Η δολοφονική επίθεση σταμάτησε ύστερα από επέμβαση του ταγματάρχη Χαραμπή.
Αυτή είναι η πρώτη φάση της δολοφονικής επίθεσης. Την άλλη μέρα ο συνταγματάρχης Μπαϊρακτάρης που πήγε στους κρατούμενους, έβαλε τους φρουρούς να φωνάξουν με χωνιά «μην γίνεσθαι συνυπεύθυνοι με τους Κομμουνιστές. Εκείνοι που θέλουν να περάσουν στον κυβερνητικό στρατό, να συγκεντρωθούν στο προαύλιο του 7ου λόχου. Εκείνοι που δεν θα συμμορφωθούν, θα τιμωρηθούν αμειλίκτως».
Τέσσερις μόνο κρατούμενοι κατευθύνθηκαν στο κτίριο του 7ου λόχου.

Οι Ηρωες ψάλλουν τον Εθνικό  Ύμνο

Ύστερα από ένα τέταρτο οι φρουροί επετέθηκαν ενάντια στους κρατούμενους μέσα στις σκηνές, τις κουζίνες και όπου αλλού τους έβρισκαν και τους σώριαζαν στη γη.
Τη στιγμή εκείνη οι κρατούμενοι πατριώτες στάθηκαν για λίγο και έψαλαν τον Εθνικό Ύμνο.
Οι κρατούμενοι μετά προχώρησαν προς τη θάλασσα, απ’ όπου εμφανίστηκε ένα περιπολικό σκάφος, που άρχισε να βάλει ενάντιά τους. Οι φρουροί διέταξαν τους κρατούμενους να καθίσουν κάτω και τότε ρίχτηκαν πάνω τους με τα ρόπαλα. Τρεις αεροπόρους κρατούμενους τους σκότωσαν με τον πιο άγριο τρόπο και έριξαν τα πτώματά τους στη θάλασσα. Οι δήμιοι διέδωσαν ότι πνίχτηκαν μόνοι τους.
Ποιος ήταν ο ακριβής αριθμός των σκοτωμένων, κανένας δεν μπορεί να ξέρει. Στην ανακοίνωσή τους οι μοναρχοφασίστες είπαν, ότι σκοτώθηκαν 42.
Είναι όμως βέβαιο ότι, την επομένη από τη δύναμη της 4ης Μεραρχίας έλειπαν 242 άντρες. Αρπάχτηκαν 700 και μεταφέρθηκαν σε άγνωστο μέρος. 40 κρατούμενοι άνοιξαν τις φλέβες τους για να αποφύγουν τα απάνθρωπα βασανιστήρια.

Τι στοιχίζει η άρνηση μετάνοιας

Ζητούν από τους κρατούμενους να υπογράψουν δηλώσεις μετανοίας. Αν δεν υπογράψεις δήλωση, δεν αφήνεσαι ελεύθερος και αν ακόμη λήξει η ποινή σου. Δεν πας στο νοσοκομείο έστω κι αν έχεις 40 πυρετό. Αν δεν υπογράψεις σε στέλνουν στο στρατοδικείο κι από κει στο εκτελεστικό απόσπασμα.
Να η αλήθεια για τα γεγονότα της Μακρονήσου, για το σύγχρονο δράμα των Ελλήνων πατριωτών.

Δείτε και |> ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ: Η μεγάλη σφαγή τον Μάρτη του 1948

1955 

Στην Ελλάδα, υπογράφεται η σύμβαση για την εκτέλεση των έργων της Πτολεμαΐδας και την ανέγερση θερμοηλεκτρικού εργοστασίου.

1962

Η Γαλλία και τα γαλλόφωνα κράτη της Δυτικής Αφρικής υπογράφουν συμφωνία για την ίδρυση Δυτικοαφρικανικής Νομισματικής Ενωσης.

1963

Γεννιέται ο Παναγιώτης Φασούλας, Έλληνας καλαθοσφαιριστής και πολιτικός

1963

Πεθαίνει ο  Ουμβέρτος Αργυρός, Έλληνας ζωγράφος

1965

Ξεκινά στην Αθήνα η Α’ Εβδομάδα Σύγχρονης Σκέψης (12-20/5/1965).
Σε αυτή μετέχουν, μεταξύ άλλων, ο Γιάννης Ιμβριώτης, ο Νίκος Κιτσίκης, ο Ηλίας Ηλιού, ο Ροζέ Γκαροντί, ο Σαμ Λίλι, κ.α.

1995

Πεθαίνει η Μία Μαρτίνι, Ιταλίδα τραγουδίστρια

1969 

Γίνεται στο Στρατοδικείο της Αθήνας η δίκη 16 στελεχών του ΚΚΕ (12-15/5/1969). Καταδικάζονται οι Γρηγόρης Φαράκος, Γιώργης Μωραΐτης, Νικόλαος Πολίτης, Γιάννης Νικολόπουλος, Μιχάλης Τσιμέκης, Λάζαρος Κυρίτσης, Δημήτρης Κωστόπουλος, Ευάγγελος Παυλόπουλος, Παντελής Κυρίτσης, Βασίλης Δούρος, Νέστορας Χατζούδης, Διονύσης Παγουλάτος, Φλωρεντία Πέρου, Σοφία Γράτσια, Επαμεινώνδας Μπάλας, Βασίλης Γουζέλος.

1970 

Μεγάλη συγκέντρωση αλληλεγγύης στη Γαλλία προς τον δοκιμαζόμενο από τη Χούντα ελληνικό λαό. Στη συγκέντρωση, μίλησε μεταξύ άλλων, και ο αναπληρωτής ΓΓ της ΚΕ του ΚΚ Γαλλίας.

1982 

Στο ιερό προσκύνημα της Φατίμα στην Πορτογαλία, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ΙΙ δέχεται τη δεύτερη απόπειρα δολοφονίας του. Οι δυνάμεις ασφαλείας συλλαμβάνουν έναν Iσπανό ιερέα, λίγο πριν επιτεθεί με την ξιφολόγχη του εναντίον του Ποντίφικα.

1991 

Στο Νεπάλ, διεξάγονται οι πρώτες δημοκρατικές εκλογές μετά από 32 χρόνια.

1992 

Πέθανε ο ποιητής και στιχουργός, Νίκος Γκάτσος

Νίκος Γκάτσος: Του στίχου του το … χρυσάφι

 «Τι ζητάς Αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά/ δε μου δίνεις σημασία κι η καρδιά μου πώς βαστά/ Σ’ αγαπήσανε στον κόσμο βασιλιάδες, ποιητές/ κι ένα κλωναράκι δυόσμο δεν τούς χάρισες ποτές/ Είσαι σκληρή σαν του θανάτου τη γροθιά/ μα ήρθαν καιροί που σε πιστέψανε βαθιά/ Κάθε γενιά δική της θέλει να γενείς/ Ομορφονιά, που δεν σε κέρδισε κανείς…»
(απόσπασμα από την «Αθανασία» – στίχοι: Νίκος Γκάτσος , μουσική: Μάνος Χατζιδάκις).

Με τους στίχους του μπορεί να τραγούδησε το ανέφικτο, το άπιαστο της αθανασίας, όμως εκείνη του χάρισε κάτι περισσότερο από ένα …κλωναράκι δυόσμο. Ο Νίκος Γκάτσος , που φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννησή του και σε λίγες μέρες δεκαεννιά χρόνια από το θάνατό του – «έφυγε» από τη ζωή στις 12 Μάη 1992 – υπήρξε ένας αληθινός, λαϊκός (με την ουσιαστική έννοια του όρου) ποιητής – στιχουργός, του οποίου τα έργα σφράγισαν τον ελληνικό μουσικό – και όχι μόνο – πολιτισμό και κατέχουν εδώ και δεκαετίες μόνιμη θέση στην καρδιά του λαού μας.

Ο Νίκος Γκάτσος γεννήθηκε το 1911 στα Χάνια Φραγκόβρυσης (κάτω Ασέα) της Αρκαδίας, όπου τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο, ενώ στην Τρίπολη όπου πήγε γυμνάσιο γνώρισε τα λογοτεχνικά βιβλία, αλλά και τις μεθόδους αυτοδιδασκαλίας ξένων γλωσσών. Στη συνέχεια, φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ηδη, είχε μάθει καλά αγγλικά και γαλλικά και είχε μελετήσει τον Παλαμά, τον Σολωμό, το δημοτικό τραγούδι, όπως και τις νεωτεριστικές τάσεις στην ευρωπαϊκή ποίηση. Στην Αθήνα, άρχισε να έρχεται σε επαφή με τους λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής, πρωτοδημοσίευσε ποιήματά του, μικρά σε έκταση και με κλασικό ύφος, στα περιοδικά «Νέα Εστία» (1931) και «Ρυθμός» (1933), αλλά και κριτικά του σημειώματα.

Από την «Αμοργό» στον Λόρκα και το θέατρο

Το 1943 ο Ν. Γκάτσος εξέδωσε το βιβλίο του «Αμοργός» με το ομώνυμο ποίημα, που έμελλε να σημαδέψει τη σύγχρονη ελληνική ποίηση. Αυτό ήταν και το μοναδικό βιβλίο του. Το έργο, που αποτελείται από 20 μόνο σελίδες, εκφράζει τις διαθέσεις της νεότερης ποίησης και θεωρείται κορυφαίο ποιητικό έργο του ελληνικού υπερρεαλισμού. Από τότε ο ποιητής δημοσίευσε μόνον τρία ακόμη ποιήματα: το «Ελεγείο» (1946), «Ο Ιππότης και ο Θάνατος» (1947) και το «Τραγούδι του παλιού καιρού» (1963, αφιερωμένο στον Γ. Σεφέρη). Εγραψε επίσης πολλές μελέτες και σχόλια για την ποίηση.

Διαθέτοντας μεγάλη εκφραστική δεινότητα, ο Νίκος Γκάτσος ασχολήθηκε πολύ με τη μετάφραση έργων, κυρίως για λογαριασμό του Εθνικού Θεάτρου, του Θεάτρου Τέχνης και του Λαϊκού Θεάτρου. Πολλές μεταφράσεις του θα παραμείνουν έκτοτε κλασικές με πρώτη αυτή του «Ματωμένου Γάμου». Μετέφρασε πολλούς συγγραφείς και συγκεκριμένα, από τα ισπανικά τους Λόρκα, Λόπε ντε Βέγα, κ.ά., από τα γαλλικά τον Ζενέ, από τα αγγλικά τους Τ. Ουίλιαμς, Ο’ Νιλ, Στρίντμπεργκ κ.ά. Οχτώ χρόνια μετά τη δολοφονία του Φ. Γκ. Λόρκα από τους φασίστες το 1936, ο Νίκος Γκάτσος το 1944 μεταφράζει το ποίημα «Νυχτερινό Τραγούδι» του μεγάλου Ισπανού ποιητή, κάνοντας το ελληνικό κοινό να δει την Ισπανία με τα μάτια του Λόρκα. Οπως και μέσα από άλλες μεταφράσεις έργων του: «Το σπίτι της Μπερνάντα Αλμπα» (1945), «Ματωμένος Γάμος» (1948) κ.ά.

Κορυφαίος στιχουργός

Ανεκτίμητη υπήρξε η προσφορά του Νίκου Γκάτσου στο ελληνικό τραγούδι, στο οποίο αφιερώθηκε σαν στιχουργός σε μεγάλο βαθμό μετά την «Αμοργό». Οι στίχοι του – ζώσα ποίηση γραμμένη για τη ζωή με τους αγώνες και τις προσδοκίες της, για τον άνθρωπο και τα όνειρά του, για την ομορφιά και για τον έρωτα, ενέπνευσαν τους σημαντικότερους συνθέτες μας, όπως οι Μ. Χατζιδάκις, Μ. Θεοδωράκης, Στ. Ξαρχάκος, Δ. Μούτσης, Λ. Κηλαηδόνης, Χ. Χάλαρης κ.ά., δημιουργώντας κορυφαία έργα («Αθανασία», «Της γης το χρυσάφι», «Ρεμπέτικο», «Αρχιπέλαγος», «Πήρες το μεγάλο δρόμο», «Πορνογραφία», «Λαϊκή Αγορά», «Στο Σείριο υπάρχουνε παιδιά», «Η μικρή Ραλλού», «Μια γλώσσα μια πατρίδα», «Αν θυμηθείς τ’ όνειρό μου», «Η νύχτα», «Αντικατοπτρισμοί» κ.ά.). Στους 350 υπολογίζονται οι στίχοι του Ν. Γκάτσου που γράφτηκαν ή βρήκαν το δρόμο για τη δισκογραφία – αφετηρία το «Χάρτινο το φεγγαράκι», που πρωτοδισκογραφήθηκε το 1958 με την Νάνα Μούσχουρη – όπως «Στο Λαύριο γίνεται χορός», «Ασπρο περιστέρι», «Μίλησέ μου», «Ο Γιάννης ο φονιάς», «Σε πότισα ροδόσταμο», «Σπίτι μου», «Θα ‘ρθει άσπρη μέρα και για μας», «Με τι καρδιά», «Ο Μαύρος ήλιος», «Το δίχτυ», «Μάνα μου η Ελλάς» κ.λπ.

«Συνομιλητές» για μισόν αιώνα

Ιδιαίτερη σχέση και συνεργασία ανέπτυξε ο ποιητής με τον Μάνο Χατζιδάκι, ο οποίος υπήρξε ο στενότερος φίλος, μαθητής και «συνομιλητής» του για πενήντα σχεδόν χρόνια. Οταν πρωτογνωρίστηκαν, ο Χατζιδάκις ήταν δεκαεφτά χρόνων και ο Γκάτσος είκοσι οκτώ και αυτή η γνωριμία τους έμελλε να αποτελέσει σταθμό στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού. Οι δυο τους δούλεψαν μαζί πάρα πολλές φορές, ολοκληρώνοντας από κοινού κύκλους τραγουδιών μοναδικής αξίας και αισθητικής. Με πρώτο το «Ματωμένο Γάμο» (1948), από το ομώνυμο θεατρικό του Λόρκα που ο Γκάτσος μετέφρασε, όπου περιλαμβάνεται και το εμβληματικό «Χάρτινο το φεγγαράκι» που τραγούδησε η Μελίνα Μερκούρη στο «Λεωφορείον ο πόθος» στην ομώνυμη παράσταση του Θεάτρου Τέχνης το ’49. Καρποί της συνεργασίας των δύο δημιουργών, μεταξύ άλλων, είναι οι κύκλοι τραγουδιών «Ελλάς η χώρα των ονείρων» (1960), «Αμέρικα – Αμέρικα» (1963) από την ομώνυμη ταινία του Ελία Καζάν, «Μυθολογία» (1965), η περίφημη «Αθανασία» (1976), «Τα Παράλογα» (1976), έργο στο οποίο το δίδυμο συνεργάστηκε με τους Μίκη Θεοδωράκη, Μελίνα Μερκούρη, Μαρία Φαραντούρη και Διονύση Σαββόπουλο, «Σκοτεινή Μητέρα» (1986) που ο συνθέτης έγραψε ειδικά για τη φωνή της Μαρίας Φαραντούρη, «Αντικατοπτρισμοί» (1993), τα γνωστά «Reflections» του 1970 που οι ελληνικοί τους στίχοι γράφτηκαν το διάστημα 1989-1990 κ.ά. Αξίζει να σημειωθεί ότι η μελοποίηση της «Αμοργού», που ο Χατζιδάκις ξεκίνησε να δουλεύει μόλις το 1972 ενόσω βρισκόταν στη Ν. Υόρκη, έμεινε ανολοκλήρωτη. «Δεν ξέρω να σας πω τι θα ήταν η ποίηση χωρίς την “Αμοργό”» έλεγε ο Μάνος Χατζιδάκις για το έργο, το οποίο το θεωρούσε ως «το πιο ολοκληρωμένο ποιητικό κείμενο στην εποχή που βγήκε». Για τον ίδιο, η «Αμοργός» υπήρξε η μουσική του «Ιθάκη», καθώς, παρά τη μακρόχρονη σχέση του με το ποίημα και τις επανειλημμένες εξαγγελίες ολοκλήρωσής του, ο Χατζιδάκις στην πράξη αφιερώθηκε αποκλειστικά στη σύνθεσή του μόνο δύο χρονικές περιόδους, το 1972 και το 1986. Μετά το θάνατό του, η βασισμένη στο ομώνυμο ποίημα – καντάτα του Μάνου Χατζιδάκι κυκλοφόρησε σε CD από το «Σείριο», σε ενορχήστρωση – αναπροσαρμογή του Νίκου Κυπουργού.

Αλλες συνεργασίες

Από τη συνεργασία του Ν. Γκάτσου με τον Μίκη Θεοδωράκη γεννήθηκαν κύκλοι τραγουδιών, όπως τα «Εξι φεγγάρια της θάλασσας» (1965) που ο συνθέτης έκανε δώρο στην «ιέρειά» του, Μαρία Φαραντούρη, και «Αρχιπέλαγος» (1962), «Πολιτεία Β’» (1964) κ.ά. και τραγούδια όπως «Αν θυμηθείς τ’ όνειρό μου», «Μυρτιά», «Σε πότισα ροδόσταμο», «Είχα φυτέψει μια καρδιά», «Στράτα τη στράτα», «Κοιμήσου παλικάρι», «Φέρτε μου τη θάλασσα», «Στης νύχτας το μπαλκόνι», «Φεγγάρι μου θαλασσινό» κ.ά. Καρποί της δημιουργικής συνάντησης του Σταύρου Ξαρχάκου με τον Ν. Γκάτσο είναι κύκλοι, όπως το «Ενα μεσημέρι»(1966) – περιλαμβάνονται τα τραγούδια «Ασπρη μέρα», «Η νύχτα», «Μάτια βουρκωμένα», «Στου Οθωνα τα χρόνια» – η «Συλλογή» με μοναδικό ερμηνευτή τον Νίκο Ξυλούρη (μεταξύ άλλων τα τραγούδια «Παλικάρι στα Σφακιά», «Η κόρη του πασά», «Γεια και χαρά σου Βενετιά»), τα «Κατά Μάρκον», το «Ρεμπέτικο» (1983), όπου περιλαμβάνονται τα τραγούδια που ο Νίκος Γκάτσος έγραψε για την ομώνυμη ταινία του Κώστα Φέρρη και τα οποία αποτέλεσαν ορόσημο στην έντεχνη ελληνική μουσική, καθώς πέτυχαν τη σύζευξη του λαϊκού τραγουδιού με τις ρεμπέτικες καταβολές του. Το 1975 κυκλοφορούν οι «Δροσουλίτες», καρπός της συνεργασίας του Ν. Γκάτσου με τον Χριστόδουλο Χάλαρη. Ο Ν. Γκάτσος , οδηγούμενος από τη δημοτικοφανή, γεμάτη ένταση και συναίσθημα μουσική του συνθέτη, έγραψε σε μια γλώσσα ξεχασμένη στους αιώνες: Εχοντας δανειστεί γλωσσικά, θεματολογικά και υφολογικά στοιχεία από το έπος του Διγενή και τα ακριτικά τραγούδια, από μοιρολόγια που ανάγονται στους βυζαντινούς χρόνους, το δημοτικό τραγούδι και τη λαϊκή μας παράδοση.

Χρυσές σελίδες στα μουσικά πράγματα της χώρας μας έγραψε η συνεργασία Ν. Γκάτσου – Δήμου Μούτση στη δεκαετία του ’60 με τραγούδια όπως «Βρέχει ο Θεός», «Πού να βρω ταχυδρόμο», «Απονη καρδιά», «Αύριο πάλι», ο κύκλος «Ενα χαμόγελο» (1969), «Ελευσίνα» κ.ά. Το 1979 οι δύο δημιουργοί καταθέτουν το δίσκο «Δρομολόγιο» με ερμηνευτή τον Μητσιά και με τραγούδια, όπως το «Σαν τον Τσε Γκεβάρα», «Αγιον Ορος», «Μακρινή της αγάπης ώρα», «1922» («Ανατολή – Ανατολή»), «Ποιος έχει δάκρυα να μου δώσει», «Ελλάδα – Ελλάδα» – μια καταγραφή της σύγχρονης Ελλάδας μέσα από τα μάτια του Γκάτσου – αλλά και τους «Ρήτορες»: «Πότε θα βγει να σκούξει κάποιος; Αυτός ο κόσμος είναι σάπιος»…

1997

Ο Πρόεδρος της Ρωσίας, Μπόρις Γιέλτσιν, και ο ηγέτης της Τσετσενίας, Ασλάν Μασχάντοφ, υπογράφουν την ανεφάρμοστη, όπως αποδείχτηκε, συμφωνία για τον τερματισμό των συγκρούσεων.

2001 

Πεθαίνει ο Σοβιετικός αεροναυπηγός Αλεξέι Τουπόλεφ, δημιουργός, μεταξύ άλλων, του πρώτου υπερηχητικού επιβατικού αεροπλάνου Tu-144.

2002 

Ο πρώην Πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζίμι Κάρτερ πραγματοποιεί 5ήμερη επίσκεψη στην Κούβα και γίνεται ο πρώτος Πρόεδρος, νυν ή πρώην, που επισκέπτεται το νησί του Φιντέλ Κάστρο από την επανάσταση του 1959.

2003

Πέθανε ο Βαγγέλης Περπινιάδης, γιος του Στελλάκη Περπινιάδη, από τον οποίο επηρεάστηκε.
Γεννήθηκε στην Κοκκινιά την 1 Σεπτμβρίου 1929. Παιδί ήθελε να γίνει παπάς κάτι που πραγματοποίησε αλλά στη συνέχεια το εγκατέλειψε για να αφοσιωθεί στη μεγάλη του αγάπη, το τραγούδι. Στα μέσα της δεκαετίας του ’40 πραγματοποιεί τις πρώτες του ερασιτεχνικές εμφανίσεις σε διάφορες ταβέρνες. Η πρώτη του εμφάνιση στο πάλκο έγινε το 1948 ενώ η πρώτη του δισκογραφική παρουσία το 1956 με το τραγούδι «Κλάψτε με φίλοι κλάψτε με».
Μεγάλη επιτυχία έκανε στις δεκαετίες ’60-’70 γράφοντας και ερμηνεύοντας τραγούδια όπως: «Θέλεις να πεθάνω», «Αμα θες να κλάψεις κλάψε», «Τα νέα της Αλεξάνδρας», «Γιατί γλυκιά μου κλαις».

Εκτός από τα τραγούδια που έγραψε και ερμήνευσε ο ίδιος, τραγούδησε συνθέσεις γνωστών μεγάλων συνθετών του ρεμπέτικου και του λαϊκού τραγουδιού, όπως των Βαμβακάρη, Τσιτσάνη, Μπαγιαντέρα, Παπαϊωάννου, Περιστέρη, Χιώτη, Μανισαλή, Βίρβου, Ροβερτάκη, Δημόπουλου και άλλων γνωστών δημιουργών.
Ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο της ζωής και του τραγουδιού για τον Βαγγέλη Περπινιάδη ήταν οι εμφανίσεις του στα πανηγύρια, γεγονός που τον κράτησε πολύ ψηλά στη συνείδηση του κόσμου. Επί 50 χρόνια τραγουδούσε και διασκέδαζε τον λαό στα πανηγύρια της Αττικής και της υπόλοιπης Ελλάδας. Παράλληλα, έκανε τον γύρο του κόσμου και τραγούδησε για τον Ελληνισμό, σε Αμερική, Αυστραλία, Καναδά και Ευρώπη.
Πέθανε στις 12 Μαΐου 2003 χτυπημένος από τον καρκίνο σε ηλικία 74 χρόνων.

2015

Πεθαίνει η Λίλη Παπαγιάννη, Ελληνίδα ηθοποιός

2016

Πεθαίνει ο πολυβραβευμένος Ιάπωνας σκηνοθέτης Γιούκιο Νιναγκάβα (γεννήθηκε το 1935) γνωστός ιδιαίτερα για τις σκηνοθεσίες του των σαιξπηρικών έργων και των αρχαίων ελληνικών τραγωδιών.

Έχει σκηνοθετήσει το έργο Άμλετ σε οκτώ διαφορετικές εκδοχές και το Οιδίπους Τύραννος σε τρεις εκδοχές.
Θεωρείται κορυφαία μορφή του ιαπωνικού, αλλά και του παγκόσμιου θεάτρου

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...