Στα θρανία μας γράφεται η αλήθεια…

Σχολική Αίθουσα - Σχολείο - Μαθητές - Δημοτικό

Το σχολικό έτος 2020-2021 τα σχολεία μας παρέμειναν κλειστά κάνοντας τηλεκπαίδευση στην οποία δεν είχαν πρόσβαση όλοι οι μαθητές και την οποία στήριξαν γονείς κι εκπαιδευτικοί χωρίς την παραμικρή χρηματοδότηση από το κράτος. Υπενθυμίζουμε πως τα κρούσματα ήταν περίπου 2.000 με 3.000 καθημερινά. Οι αγώνες των εκπαιδευτικών, των συλλόγων γονέων και των μαθητών για ανοιχτά σχολεία με ασφαλή μέτρα απευθύνονταν εις ώτα μη ακουόντων.

Ήρθε ο Σεπτέμβρης της νέας σχολικής χρονιάς επιστρέψαμε στη δια ζώσης διδασκαλία και δε χώραγε ο νους μας πως για δεύτερη χρονιά τα σχολεία όχι απλώς θα ανοίξουν με υπερόπλα την μάσκα, τα διαφορετικά διαλείμματα, την αποφυγή της ανάμειξης τμημάτων( που όμως επιτρέπεται την ώρα της δεύτερης ξένης γλώσσας καθώς και τις ώρες του ολοήμερου), αλλά επιπλέον στη φαρσοκωμωδία ήρθε να πάρει θέση και το νέο πρωτόκολλο-ντροπή του 50%+1.

Βεβαίως το νέο σποτάκι του υπουργείου έλεγε πως «Το σχολείο φέτος ξεκίνησε αναβαθμισμένο με νέες καινοτομίες για να στηρίξουμε ό,τι πολυτιμότερο έχουμε: Μαθητές, Εκπαιδευτικούς, Στελέχη Εκπαίδευσης», διαλαλώντας ως εκσυγχρονισμό ένα νέο νομοσχέδιο που ουσιαστικά θέλει ένα φθηνό για το κράτος σχολείο, ακριβό για τους γονείς αλλά κυρίως κερδοφόρο για το κεφάλαιο.

Θυμάμαι πως στάθηκα στη φράση «ό,τι πολυτιμότερο, έχουμε» και σκέφτηκα πως «ήρθαν πολλές φορές ντυμένοι φίλοι οι εχθροί μου». Ήταν φανερό πως άλλη μια δύσκολη χρονιά ξεκινούσε. Κανείς όμως δεν περίμενε πως θα ήταν χειρότερη από την προηγούμενη.

Με τα σχολεία ανοιχτά λοιπόν αλλά,

  • με κανένα μέτρο για την ασφαλή λειτουργία τους,
  • χωρίς να ικανοποιηθεί ούτε ένα αίτημα των εκπαιδευτικών και των συλλόγων γονέων για αραίωση των τμημάτων και για δωρεάν rapid test σε όλους τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς,
  • χωρίς προσλήψεις εκπαιδευτικών που θα κάλυπταν τα κενά όσων νοσούσαν,
  • χωρίς καν την κάλυψη των εκπαιδευτικών κενών στο βασικό πρόγραμμα αλλά και στα τμήματα ΖΕΠ, ενισχυτικής διδασκαλίας και τμημάτων ένταξης,
  • χωρίς την κάλυψη των αναγκών από προσωπικό καθαριότητας, αφού οι διαθέσιμες πιστώσεις του κράτους υπολείπονται ακόμη και του αριθμού των σχολικών μονάδων του Δήμου,
  • χωρίς την στήριξη που ως εκπαιδευτικοί είχαμε ανάγκη για να καλύψουμε τεράστια γνωστικά κενά που έχουν δημιουργηθεί στους μαθητές αλλά και τα ψυχολογικά και κοινωνικά προβλήματα που είχε σαν αποτέλεσμα η εγκληματική διαχείριση της πανδημίας,
  • χωρίς χρηματοδότηση των σχολικών επιτροπών για τα λειτουργικά έξοδα των σχολείων για τη θέρμανση και για όλες τις έκτακτες ανάγκες, αλλά με επιμονή στην εφαρμογή της «αξιολόγησης» και με το μπαλάκι της τηλεκπαίδευσης να πετιέται με άνεση και ευκολία κατά περίσταση. Αλήθεια με τα 200 ευρώ Voucher για αγορά τεχνολογικού εξοπλισμού μας εμπαίζουν ή ρίχνουν στάχτη στα μάτια του λαού, όταν από τον μειωμένο κατά 40% μισθό μας έχουμε πληρώσει ήδη τον εξοπλισμό της τηλεκπαίδευσης.

Αναμφίβολα τα νέα προβλήματα της πανδημίας δεν υπερκάλυψαν τα ήδη υπάρχοντα. Έτσι, μετά την κατάρρευση του σχολείου από το σεισμό, πέρυσι τον Μάρτιο στην Ελασσόνα, είδαμε να στήνονται γέφυρες με θρανία στην Καλλιθέα για να απεγκλωβιστούν μαθητές από το πλημμυρισμένο κοντέινερ που λειτουργούσε ως αίθουσα διδασκαλίας, ενώ ταυτόχρονα αυξάνονταν οι καταγγελίες από σχολικές μονάδες για σοβάδες που πέφτουν, υπενθυμίζοντας την ακαταλληλότητα των σχολικών κτηρίων. Ένα μεγάλο ποσοστό των σχολικών μονάδων είναι πάνω από 50 ετών, για να μην αναφερθούμε στο γεγονός ότι μόνο ένα 20-25% των σχολικών μονάδων είναι εξοπλισμένο με εργαστήρια φυσικών επιστημών. Τα τελευταία χρόνια μετά την καπιταλιστική κρίση, πραγματοποιήθηκε μείωση των δαπανών για την Παιδεία, της τάξεως των 1,8 δισ.

Με όλα αυτά στη ράχη μας πορευτήκαμε υποδυόμενοι κι άλλους ρόλους. Πέρα από τον ρόλου του εκπαιδευτικού, του υδραυλικού, του ψυχολόγου, του κοινωνικού λειτουργού, του μαραγκού, γίναμε και ελεγκτές- διανομείς self test, αστυνομικοί, τηλεφωνητές και κυρίως γιατροί και νοσηλευτές-υπεύθυνοι covid. Καταρρεύσαμε πολλές φορές από την σωματική και ψυχολογική κόπωση καθώς το να διδάσκουμε 6 ώρες καθημερινά με μάσκα, το να πάρουμε ανάσα πολλές φορές φάνταζε άθλος. Αντέχαμε αναζητώντας το φως στην άκρη του τούνελ, τα χαμόγελα των μαθητών μας κάτω από τις μάσκες τους. Μάθαμε να τα διακρίνουμε.

Μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων και καθώς τα κρούσματα φτάνουν μέχρι και τις 40.000 καθημερινά τα σχολεία ανοίγουν με το Υπουργείο Παιδείας να ανακαλύπτει ξαφνικά ότι οι μαθητές πρέπει να βρίσκονται στο φυσικό τους περιβάλλον, λες και πέρυσι δεν το είχαν ανάγκη. Η υπουργός ανερυθρίαστα ανακοινώνει πως η κατάσταση στα σχολεία εξελίσσεται ομαλά και λειτουργούν ως κέντρα ανίχνευσης του ιού. Όμως γνωρίζουμε καλά πως η πραγματικότητα πόρρω απέχει.

Και τις μάσκες μας φοράμε και την ατομική μας ευθύνη αναλάβαμε και παρόλα αυτά ο ιός συνεχίζει να θερίζει στα σχολεία μας. Μαζί με το κρύο από τα ανοιχτά παράθυρα σφυρίζει σαν ανεμοθύελλα η κρατική αδιαφορία. Καθημερινά απουσιάζει μεγάλος αριθμός των μαθητών μας. Είτε γιατί κάποιοι νοσούν είτε γιατί κάποιοι φοβούνται την έξαρση των κρουσμάτων, είτε γιατί κάποιοι αδυνατούν να έχουν το rapid test της ημέρας μετά από επαφή με κρούσμα. Δεν αντέχει άλλο κάθε οικογένεια να πληρώνει 2 rapid test την εβδομάδα μιας και τα κρούσματα είναι κυλιόμενα. Υπενθυμίζω πως οι μαθητές κάθε τμήματος στο οποίο παρουσιάζεται το κρούσμα πρέπει να εισέλθουν στο σχολείο την πρώτη και πέμπτη μέρα δηλώνοντας αρνητικοί με rapid test. Οι δομές που τα παρέχουν δωρεάν, δεν επαρκούν να καλύψουν τις αυξημένες ανάγκες και πολλές φορές βρίσκονται σε άλλο δήμο και εξυπηρετούν μόνο πρωινές ώρες κατά τις οποίες οι γονείς πρέπει να βρίσκονται στην εργασία τους.

Σε όλα αυτά έρχεται ο νόμος Χατζηδάκη να κόψει και τι γονικές άδειες σε κάθε γονέα που νοσεί το παιδί του περικόπτοντας την αμοιβή του στο 50% για μέρες που απουσιάζει από την εργασία του. Σε περίπτωση που νοσήσει το παιδί ενός εκπαιδευτικού, ο ίδιος δε δικαιούται άδεια για να το φροντίσει.

Το μόνιμο επιχείρημα όλων των κυβερνήσεων είναι ότι λεφτά δεν υπάρχουν. Ας σκεφτούμε όμως πόσα λεφτά δίνονται κάθε χρόνο για ΝΑΤΟϊκές δαπάνες, άσχετες με την άμυνα της χώρας, πόσα λεφτά δίνονται μέσα από φοροαπαλλαγές στο μεγάλο κεφάλαιο.

Εμείς επικοινωνούμε με τα προβλήματα καθημερινά,

εμείς πονάμε τους μαθητές και τα σχολεία μας,

εμείς διεκδικούμε αυτό που ανήκει στα παιδιά μας, στα παιδιά του λαού,

εμείς θέλουμε τα σχολεία μας προσαρμοσμένα στις ανάγκες και τις δυνατότητες της εποχής μας,

εμάς λοιπόν, θα βρουν απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική που συνθλίβει τη μόρφωση των μαθητών μας και όλες τις πτυχές της ζωής μας στις μυλόπετρες του κέρδους των μεγάλων επιχειρήσεων.

Γιατί κάθε τι ανθρώπινο, όπως έλεγε ο Μαρξ, δεν μου είναι ξένο.

Ρούλα Καραγιάννη

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...