Τιμητικές ή “Γιατί αυτός και όχι εγώ”

Στελέχη Ένοπλων Δυνάμεων - Στρατιώτες σε «σκηνάκια»
Φώτο Αρχείου / Πηγή: EUROKINISSI

Φτάσαμε στο πέρας της καραντίνας λοιπόν και σιγά σιγά λένε ότι οδεύουμε στην “κανονικότητα”. Την καραντίνα την περάσαμε με έναν σωρό ελλείψεις και έναν σωρό προσπάθειες και αγώνες για την κάλυψη των στοιχειωδών – γιατί μεγάλη, προφανώς, κουβέντα να πω εδώ – σύγχρονων αναγκών.

Ιούνης μήνας σχεδόν, μας δόθηκαν και οι δέκα μέρες άδειας εν τέλει μετά από άγχος και ώρες αναλύσεων αναμεταξύ μας στο αν θα τις πάρουμε, και κάπως έτσι μας ήρθαν και οι μεταθέσεις. Και κάπου εδώ ξεκινάει ένας άλλος αγώνας, σάπιος αυτή τη φορά, ο αγώνας των τιμητικών αδειών. Άλλος κουρεύει χόρτα στους 36 βαθμούς, άλλος βάφει κιόσκια και καναδέζες και άλλος πάλι τσαπίζει τον κήπο μπροστά από το διοικητήριο.

Τι κοινό έχουν όλοι αυτοί; Το μέτρημα. Μετράμε όλοι και όλοι υποθέτουμε πόσες τιμητικές αναλογούν στην αγγαρεία μας. Στον καπιταλισμό μαθαίνουμε τον ατομικό δρόμο, τον δρόμο του να μαζέψεις προσόντα εσύ και μόνο εσύ, για να βρεις μια καλή δουλειά. Μαθαίνεις να μην κάνεις πολλή φασαρία για να μη στοχοποιηθείς.

Και ένας από τους χιλιάδες τρόπους να το μάθεις είναι και ο στρατός. Ξαφνικά οι ίδιοι φαντάροι που κοιμούνται ο ένας δίπλα στον άλλο, που βάζουν λεφτά ο ένας στον άλλο στο τέλος του μήνα, είναι έτοιμοι να φάνε ο ένας τον άλλο. Οι θάλαμοι βρίθουν από σχόλια όπως “Γιατί ο Μ. πήρε 7 μέρες κι εγώ 3; Έπρεπε να του δώσουν κι αυτού 3!”, “Ο Κ. στάνταρ έχει βύσμα για να πήρε 10 στο 1ο γραφείο, γιατί εγώ πήρα μόνο 4!” Και ούτω καθεξής.

Που θέλω να καταλήξω; Στο ότι οι φαντάροι δεν πρέπει να διχαζόμαστε και να αναπαράγουμε τέτοιες λογικές. Δεν μας φταίνε οι ντόπιοι φαντάροι που παίρνουν τα “ΔΝ” (διανυκτερεύσεις). Δεν μας φταίει ο διπλανός μας που έτυχε και πήρε κάποιες παραπάνω μέρες. Εν έτη 2020 δε νοείται ένα “φανταρικό” που διεξάγεται με αυτούς τους όρους, με 8.62€ το μήνα, με το φαΐ να είναι τελευταίας ποιότητας, με τις τουαλέτες μόνιμα να βουλώνουν και την απολύμανση για τον κορονοϊό να την κάνουμε μόνοι μας.

Είναι η ίδια λογική που αύριο μεθαύριο θα μας ανακουφίζει η απόλυση του δίπλα στη δουλειά  γιατί δεν απολυθήκαμε εμείς, που θα μας δικαιώνει η μείωση μισθών στον δίπλα κλάδο κι ας συνεχίζουμε κι εμείς να πεινάμε, γιατί τώρα πεινάει και ο δίπλα και είμαστε πάλι ίσα κι όμοια.

Οι φαντάροι πρέπει να μένουμε ενωμένοι απέναντι σε ό,τι αντιμετωπίζουμε όπως και αύριο μεθαύριο είναι καθήκον μας να κάνουμε το ίδιο ως παιδιά της εργατικής τάξης στους χώρους δουλειάς μας. Να παλεύουμε κόντρα στην απόλυση του δίπλα μαζί με τον δίπλα. Να συμμαχούμε μαζί με τον δίπλα κλάδο γιατί τα προβλήματά μας έχουν κοινή ρίζα. Να συμμαχούμε με την εργατική τάξη της δίπλα χώρας κόντρα στους πολέμους που ελλοχεύουν να ξεσπάσουν και που οι μόνοι χαμένοι θα είναι οι λαοί.

Άλλωστε μόνο μαζί και ενωμένοι μπορούμε πραγματικά να διεκδικήσουμε και φυσικά να κερδίσουμε την ικανοποίηση των σύγχρονων (γιατί εδώ ταιριάζει) αναγκών μας.

Ένας φαντάρος της Μυτιλήνης

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...