Τώρα, δύο λουλούδια και δύο αχτίνες δεν κάνουνε τέσσερα – κάνουνε την ψυχή μας

τηλεκπαιδευση
Πηγή: EUROKINISSI

Πλησιάζουν Χριστούγεννα και στην οδυνηρή πραγματικότητα της διαβόητης «εξ αποστάσεως εκπαίδευσης»  τα  παιδικά χαμόγελα λιγοστεύουν. Ακόμα και εκείνο το «γεια σας κυρία» κατά την έναρξη  ή λήξη του μαθήματος είναι κάθε φορά πιο κουρασμένο, πιο θλιμμένο.

Ηλεκτρονικές τάξεις, ηλεκτρονικές παραδόσεις, ηλεκτρονικές εργασίες, ηλεκτρονικά χαμόγελα. Νιώθουμε πως «βλέπουμε» αλλά δε βλέπουμε κάθε μέρα τους μαθητές μας. «Μαζί» και ο καθένας μόνος του. Πώς γίνεται άραγε να αποσυνδέσεις τη μάθηση από τη χαρά, τη δημιουργία και την αυτοπραγμάτωση. Πώς γίνεται να μεταφέρεις την επικοινωνία με τη γλώσσα του σώματος να περάσεις το συναίσθημα μέσα από την οθόνη. Να σπάσει ο πάγος της εκπαιδευτικής μοναξιάς. Τι μπορεί να αντικαταστήσει την αίσθηση της πληρότητας  που νιώθουμε όταν είμαστε στην ζωντανή αίθουσα διδασκαλίας;

Μαθητές κι εκπαιδευτικός στην είσοδο του σχολείου κατά την έναρξη της σχολικής χρονιάς / Πηγή: Eurokinissi

Διδασκαλία σημαίνει ανταλλαγή γνώσεων μεταξύ δασκάλου και μαθητή. Το ανταλλάξιμο, δηλαδή η γνώση, περιλαμβάνει όχι μόνο πληροφορίες, αλλά και στάσεις, αξίες συμπεριφορές και κυρίως συναισθήματα και εμπειρίες. Εάν η μάθηση, η αληθινή μάθηση, είναι μια δωρεά που μεταμορφώνει τον άνθρωπο, φωτίζει το πνεύμα και εξευγενίζει την ψυχή του, το μάθημα δεν μπορεί να είναι αυτόματο προϊόν μιας μηχανής, αλλά δημιουργία που απαιτεί πρωτοβουλία επινοητικότητα, ενθουσιασμό, σεβασμό  και αγάπη, προς την ίδια τη μάθηση και κυρίως προς τον μαθητή.

Κανείς από όσους συμμετέχουμε και εκπονούμε αυτή τη διαδικασία δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως η τηλεκπαίδευση απέχει από κάθε έννοια της εκπαιδευτικής και παιδαγωγικής διαδικασίας. Η διαδικασία της μάθησης δεν μπορεί να επιτευχθεί με τη μοναχική παραμονή επί ώρες μπροστά σε μια οθόνη.

Η πίεση που ασκείται στους μαθητές είναι τεράστια. Τα παιδιά έχουν ανάγκη την αναγνώριση όταν σηκώνουν το χέρι. Θέλουν να μπορούν να αστειευτούν με τους συμμαθητές τους, να τρέξουν στο διάλειμμα, να εκτονώσουν την ενέργειά τους, να συναναστραφούν και να επικοινωνήσουν με τους φίλους τους, να μοιραστούν τη χαρά τους, να εκφράσουν τη λύπη, το παράπονο  και κυρίως να γελάσουν και να παίξουν.   

Πηγή: Eurokinissi

Άλλωστε όλα τα μονοπάτια οδηγούν στον ίδιο στόχο. Να εκφράσουμε στους άλλους αυτό που είμαστε. Έτσι μαθαίνουμε εκτός των άλλων και τον εαυτό μας.

Το μοίρασμα, η αλληλεπίδραση, η αλληλοβοήθεια είναι  μέρος της ψυχολογικής, κινητικής και κοινωνικής ανάπτυξης του παιδιού, είναι μέρος της ολοκλήρωσης της προσωπικότητας κάθε ατόμου. Η γνώση κατακτιέται με κρίση και κριτική σκέψη με συγκρίσεις και αναγωγές, με εποικοδομητικό διάλογο.

Οι μέτριοι μαθητές έχουν ανάγκη τη φυσική παρουσία του δάσκαλου, την ενθάρρυνση, τη συμπαράσταση και τη βοήθεια για να μπορέσουν να ξεπεράσουν οποιαδήποτε μαθησιακή δυσκολία και να αποκτήσουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους.

Περισσότερο δύσκολη είναι η κατάσταση στους μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες, με ειδικές ανάγκες  ή κοινωνικές δυσκολίες.

Απείρως δυσκολότερη η κατάσταση σε ένα μεγάλο μέρος μαθητών που αδυνατεί να συμμετάσχει στην σκληρή, ταξική, τηλεκπαίδευση, επειδή δε διαθέτει ίντερνετ ή ηλεκτρονική συσκευή. Αυτό συμβαίνει στα παιδιά οικονομικά ασθενών ή πολύτεκνων οικογενειών, στα παιδιά Ρομά, στα παιδιά των μειονοτήτων και των δομών φιλοξενίας προσφύγων.  

Πεύκη μαθητές καφενείο τηλεκπαίδευση

Την ψυχή μας και το δικαίωμα στη γνώση μας διαπραγματεύεται η Υπουργός Παιδείας όταν δηλώνει μιλώντας στην επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής πως η τηλεκπαίδευση θα συνεχίσει να χρησιμοποιείται και μετά το άνοιγμα των σχολείων και πως η πανδημία λειτούργησε ως «Χρυσή ευκαιρία» προκειμένου μαθητές και εκπαιδευτικοί να εξοικειωθούν με την τηλεκπαίδευση έτσι ώστε αυτή να μπορεί να  λειτουργήσει ως συμπληρωματική εκπαίδευση της δια ζώσης διδασκαλίας. Άραγε πόσες θέσεις εργασίας θέλει να εξοικονομήσει και κυρίως πόσο θέλει να υποβαθμίσει ακόμα την παιδεία αφήνοντας τους δρόμους ανοιχτούς μόνο για τους λίγους κι εκλεκτούς παίζοντας επικίνδυνα παιχνίδια στην πλάτη των μαθητών μας;


«ΑΛΛΟΤΕ διαβάζαμε τα μαθήματα μας, κάναμε την προσευχή μας
και λέγαμε πως δύο και δύο κάνουνε τέσσερα.
Τώρα, δύο λουλούδια και δύο αχτίνες δεν κάνουνε τέσσερα – κάνουνε την ψυχή μας.
Κι ένα τριαντάφυλλο και μια πεταλούδα δεν κάνουν δύο – κάνουν ένα Θεό.
Κι ένας Θεός κάνει όλα.
Λοιπόν, η ψυχή μας μαζί με την ψυχή του Θεού πόσα κάνει;
Ο δάσκαλος δεν ξέρει.
Εμείς το ξέρουμε πως κάνει: ένα.
Το διαβάσαμε σήμερα στο ανοιχτό βιβλίο του ήλιου, σήμερα που ξεχάσαμε όλα τα βιβλία»

Γιάννης Ρίτσος, Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού – απόσπασμα.

Ρούλα Καραγιάννη

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...