Βαδίζουμε στο Δρόμο της Ειρήνης

Ψάχνοντας πριν λίγες μέρες στο αρχείο μου, βρήκα δυο περιοδικά ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ, αριθμ. τευχών 16 και 17. Δυο περιοδικά του 1980, τότε που πιστεύαμε πως με τη γροθιά υψωμένη, με τη δυνατή φωνή και τα νιάτα μας, θα φτιάχναμε έναν κόσμο πλασμένο «στο μπόι των ονείρων μας, στο μπόι των ανθρώπων», όπως έλεγε ο Νίκος Μπελογιάννης.

Εκείνα τα χρόνια της δικής μας αθωότητας. Που ο κόσμος όλος είχε τα ίδια προβλήματα με σήμερα, χωρίς διαδίκτυο, με λιγότερη πληροφόρηση, αλλά με μεγαλύτερο πάθος.

Τα χρόνια πέρασαν αδυσώπητα, άφησαν τα σημάδια τους πάνω μας. Η καθημερινότητα, σαν ερπύστρια, ερχόταν να οικοδομήσει την πραγματικότητα.  Σκληρή, κυνική απαιτητική. Όμως, δεν μπόρεσαν να αγγίξουν τα όνειρά μας. Για να δανειστώ τους στίχους του Άλκη Αλκαίου:

«Τον κόσμο εμείς θα φέρουμε στα μέτρα μας

Πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του»

Κι αυτοί οι στίχοι, είναι η ψυχή μας. Για ένα κόσμο, όπως πραγματικά πρέπει να είναι, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, μακριά από πολέμους, από το αδηφάγο κυνήγι των εξοπλισμών, στην υπηρεσία των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.

Σήμερα συμπληρώνονται 59 χρόνια από την ημέρα που κράτος και παρακράτος προχώρησαν σε δολοφονική επίθεση κατά του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη, στη Θεσσαλονίκη. 

Σήμερα, 59 χρόνια μετά, βαδίζουμε στα βήματα του Γρηγόρη Λαμπράκη.

Βαδίζουμε με υψωμένη τη γροθιά, σε στεντόρεια φωνή, τώρα που ο πόλεμος είναι στη γειτονιά μας, στην πόρτα μας.

Βαδίζουμε στο Δρόμο της Ειρήνης, για την Ειρήνη των λαών, για τους μεγάλους Δρόμους της Ειρήνης, όπου υπάρχουν άνθρωποι.

Γιάννης Αγγέλου
Σχης (ΜΧ) εα
ΜΒΑ, Ms’c

Δείτε ακόμα...