«Wind of change» στην υπηρεσία του ιμπεριαλισμού…

Scorpions
Πηγή φώτο: Twitter

Κάποιοι στα ΜΜΕ προβάλλουν την αλλαγή που έκαναν οι Scorpions στο πολύ γνωστό τραγούδι τους «wind of change» και συγκεκριμένα στη φράση ‘Ακολούθησε το ρεύμα της Μόσχας’ αφαιρώντας τη λέξη Μόσχα κάνοντας αναφορά-στήριξης για την Ουκρανία.

Ε! Καλά!!! Καμιά έκπληξη.

Το συγκεκριμένο τραγούδι των Scorpions -του πολύ καλού μουσικά συγκροτήματος- γράφτηκε τότε για την στήριξη της λεγόμενης ‘Περεστρόϊκα’ – της καπιταλιστικής αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ. Τραγούδι που έγινε ‘ύμνος’ από τους πανταχού υμνητές της ανατροπής του σοσιαλισμού, στήριξης του καπιταλισμού.

Έτσι και σήμερα, το τραγούδι υπηρετεί τον ιμπεριαλισμό διαλέγοντας μάλιστα τον πόλο ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ ενάντια στην σημερινή καπιταλιστική Ρωσία.

Κοινός παρονομαστής; H στήριξη του καπιταλισμού και η προσαρμογή του στίχου με την ιμπεριαλιστική επέμβαση της Ρωσίας στην Ουκρανία και η διαπάλη των δυο ιμπεριαλιστικών πόλων ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ με Ρωσία-Κίνα, είναι πολιτική θέση. Δικαίωμά τους όσον αφορά το συγκρότημα, καλά κάνουν αν έτσι θέλουν.

Ο καθένας είναι ελεύθερος να εκφράζεται σύμφωνα με το κοινωνικοπολιτικό του υπόβαθρο, όπως αυτός κρίνει. H πνευματική, καλλιτεχνική δημιουργία είναι δικαίωμα έκφρασης κάθε δημιουργού, και πρέπει να υπάρχει γιατί έτσι και αλλιώς είναι αντανάκλαση τού ίδιου κοινωνικού γίγνεσθαι, εκφράζουν αντιλήψεις, πρακτικές της ίδιας της κοινωνίας. Επιβεβαιώνει ότι δεν υπάρχει ουδετερότητα στην τέχνη. Το «από ποιόν για ποιόν», ισχύει σε όλο το ιδεολογικό εποικοδόμημα μιας κοινωνίας, επιδρά αντικειμενικά και στο τομέα του πολιτισμού.

Είναι ένα συγκρότημα που αγαπάμε μουσικά, μας έχουν χαρίσει υπέροχα rock τραγούδια, τα έχουμε χορέψει, έχουμε ερωτευτεί, θυμώσει με αυτά, και συνεχίζουμε να τα ακούμε. Γιατί είναι και αυτά μέρος της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

Όπως διαβάζουμε Σαίξπηρ, ακούμε Μπετόβεν, με μια μικρή υποσημείωση, ότι αυτοί στην εποχή τους ήταν με την κοινωνική πρόοδο προς τα μπρος – όταν η αστική τάξη ήταν προοδευτική δύναμη ενάντια στην φεουδαρχία και τα υπολείμματά της- ήταν με το νέο της εποχής τους και όχι του παλιού. Ακούμε Λίστ, Βάγκνερ, Τσαϊκόφσκι, Σοστακόβιτς, Προκόφιεφ, Ραβέλ, Παλόμα Φέιθ, Τζόναθαν Ρόϊ, Κόβακς, και όλον αυτόν τον υπέροχο πολιτιστικό πλούτο της μουσικής.

Διαβάζουμε και όλα εκείνα τα διαμάντια της λογοτεχνίας, της μουσικής, ανεξάρτητα από την κοινωνικο-πολιτική θέση των δημιουργών τους. Γιατί όλα αυτά είναι η συσσωρευμένη διαλεκτικά εξελισσόμενη κοινωνική γνώση, που οφείλουμε όλοι να γνωρίζουμε, να την αναζητάμε. Να μαθαίνουμε, οφείλουμε να ξέρουμε την κοινωνία που ζούμε.

Όμως δεν κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά μας. Παίρνουμε θέση, γιατί η ίδια η κοινωνία έχει θέση στην εξέλιξη, σε όλους αυτούς που ζουν σε αυτή.

Μαζί με τον σεβασμό στην πολιτιστική κληρονομιά, οφείλουμε να αναζητούμε, στηρίζουμε και τη νέα πολιτιστική δημιουργία: αυτήν που ταυτίζεται με την εποχή της, το νέο που δημιουργείται στην κοινωνία. Το από ποιόν για ποιόν στην εποχή μας, είναι η τέχνη για το λαό, για τους αγώνες του ενάντια στην καταπίεση, την φτώχεια, τους καημούς του, τους έρωτα του, αλλά και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, την απελευθέρωση του από την καπιταλιστική σκλαβιά, και όλη τη γερασμένη σαπίλα που κουβαλά.

Ετικέτες: ,

Δείτε ακόμα...