Δυναμικό διεθνιστικό μήνυμα αλληλεγγύης στον ηρωικό κουβανικό λαό και εναντίωσης στην επιθετικότητα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού έστειλε η μαζική εκδήλωση – συζήτηση με τίτλο «Κάτω τα χέρια από το Νησί της Επανάστασης. Η Κούβα δεν είναι μόνη!» που πραγματοποιήθηκε σήμερα, στο πλαίσιο της 35ης Αντιιμπεριαλιστικής Κατασκήνωσης της ΚΝΕ.
Την εκδήλωση άνοιξε με έναν σύντομο χαιρετισμό, η Κατερίνα Καραμπίλα, μέλος της αποστολής της μπριγάδας της ΚΝΕ για την Κούβα που θα αναχωρήσει τον Αύγουστο, σημειώνοντας ότι «η Οργάνωση μας πιστή στον προλεταριακό διεθνισμό δεν έχει σταματήσει να δείχνει την αλληλεγγύη της στον Κουβανικό λαό».
Την κεντρική ομιλία έκανε ο Νίκος Σερετάκης, μέλος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ, ο οποίος αναφέρθηκε αρχικά στο χρονικό της σοσιαλιστικής επανάστασης της Κούβας, στις κατακτήσεις της, στην αλληλεγγύη που γνώρισε από την ΕΣΣΔ και μια σειρά σοσιαλιστικές χώρες, αλλά και αυτήν που πρόσφερε σε λαούς και κινήματα.
Συγκεκριμένα, ο Ν. Σερετάκης επεσήμανε: «Ο ένοπλος αγώνας δεν ήρθε από το πουθενά. Ακούμπησε στο συμπέρασμα που έβγαζαν οι δυνάμεις που πρωτοστατούσαν στην αντιδικτατορική πάλη, στην ωρίμανση της ιδέας στις τάξεις των δυνάμεων που καθοδηγούσαν το αντιδικτατορικό κίνημα, το Κίνημα της 26ης Ιούλη, με επικεφαλής τον Φρανκ Πάις, το Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα Κούβας (το Κομμουνιστικό Κόμμα), και το Επαναστατικό Διευθυντήριο, που απαρτιζόταν από επαναστάτες φοιτητές, ότι η ανατροπή της δικτατορίας απαιτεί την οργάνωση της ένοπλης πάλης και εξέγερσης. Αυτές ήταν και οι δυνάμεις που στη συνέχεια συνενώθηκαν στις Ενωμένες Επαναστατικές Δυνάμεις και στη συγκρότηση του ενιαίου ΚΚ Κούβας το 1965.
Προετοιμάστηκε από συστηματική παράνομη πολιτική δουλειά οργάνωσης και διαφώτισης. Η επαναστατική κατάσταση προκλήθηκε εξαιτίας των μεγάλων αδιεξόδων της αστικής τάξης να κυβερνήσει τη χώρα, που όξυναν τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα των λαϊκών στρωμάτων. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, με τη δράση των επαναστατικών δυνάμεων ωρίμασε και η εργατική – λαϊκή συνείδηση χάρη και στις μεγάλες απεργίες των εργατών γης το 1955-56, στην απεργία του Σαντιάγκο το 1957, στην γενική απεργία το 1958, στην γενική απεργία και εξέγερση της 1ης Γενάρη του 1959 που επιστέγασε τη νίκη της Επανάστασης.
Η Κουβανική Επανάσταση στηρίχθηκε αποφασιστικά από την ΕΣΣΔ και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες. Στη μεγάλη διαδήλωση της 16ης του Απρίλη του 1961, στις κηδείες των σκοτωμένων από τις αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ σε 3 πόλεις της Κούβας με δεκάδες νεκρούς, ο Φιντέλ Κάστρο διακηρύσσει τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα της Επανάστασης. Η σοσιαλιστική επανάσταση χάρισε πρωτοφανείς κατακτήσεις στο λαό της Κούβας. Εξαλείφθηκαν ο αναλφαβητισμός, η ανεργία, η φτώχεια, οι ρατσιστικές διακρίσεις. Δημιουργήθηκε ένα καθολικό σύστημα δημόσιας υγείας, που αποτελεί αντικείμενου θαυμασμού ακόμη και σήμερα παρά τις ελλείψεις και τα πλήγματα από την κλιμάκωση του αποκλεισμού. Έχει μακράν το μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής στην περιοχή. Έχει ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας μικρότερο από Καναδά και ΗΠΑ! (…) Η αλληλεγγύη είναι η τρυφερότητα των λαών, είχε πει κάποτε ο Τσε. Και αυτή την τρυφερότητα χάρισε με ανιδιοτέλεια απλόχερα σε λαούς και κινήματα η κουβανική επανάσταση, δίνοντας και αίμα παιδιών της. Από την Αλγερία, το Κογκό και την Αιθιοπία, μέχρι την Αγκόλα και την Ναμίμπια οι Κουβανοί βρέθηκαν στο πλάι των λαών και των κινημάτων τους που αγωνίζονταν για την ανεξαρτησία τους, ενάντια στην καταπίεση και την εκμετάλλευση».
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στις σοβαρές επιπτώσεις που βιώνει εδώ και χρόνια ο κουβανικός λαός από την επιθετικότητα που εξαπολύουν διαχρονικά οι ΗΠΑ, αλλά και η ΕΕ, όπως εξοντωτικός οικονομικός αποκλεισμός, δολοφονίες, πειρατικές επιθέσεις σε σοβιετικά και κουβανικά καράβια, ενώ ενδεικτική είναι και η στρατιωτική απόβαση στον Κόλπο των Χοίρων, η οποία κατέληξε σε φιάσκο από την περήφανη απάντηση που έδωσε ο κουβανικός λαός.
«Η στρατηγική των ΗΠΑ και της ΕΕ, εναλλάσσουν μαστίγιο και καρότο αλλά ποτέ δεν παρεκκλίνουν από το στόχο τους: τη δημιουργία προϋποθέσεων για την υπονόμευση και τελικά την ανατροπή του σοσιαλισμού. Μιλάνε ανοικτά για “αλλαγή καθεστώτος”, με συνδυασμό εξωτερικής πίεσης και εσωτερικής υπονόμευσης», ανέφερε χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας, όμως, πως «αυτός ο υπέροχος λαός αντιστέκεται. Πάνω από 6.230.000 Κουβανοί συνυπέγραψαν την έκκληση για την υπεράσπιση της πατρίδας τους! Και παρά την έλλειψη μέσων μεταφοράς, πέντε εκατομμύρια Κουβανοί βγήκαν στους δρόμους την Πρωτομαγιά του 2026 καταγγέλλοντας τις απειλές των ΗΠΑ».
Αναφερόμενος στο «δόγμα Ντονρόε», την «αναβίωση της στρατηγικής του ‘’ζωτικού χώρου’’», ο Ν. Σερετάκης ανέδειξε πως «εξελίσσεται μια μεθοδευμένη και συστηματική προσπάθεια να αξιοποιηθεί στα υπονομευτικά σχέδια του ιμπεριαλισμού η υπαρκτή πλέον κοινωνική διαστρωμάτωση στην Κούβα, που διαμορφώθηκε ως αποτέλεσμα προηγούμενων οικονομικών μέτρων που πάρθηκαν ως λύση ανάγκης για την οικονομία. Η πολιτική των ΗΠΑ έχει ως επίκεντρο την ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας. Ακόμα και η “χαλάρωση” των μέτρων ενάντια στον εφοδιασμό με καύσιμα γίνεται με προϋπόθεση ότι ο αγοραστής θα προέρχεται από τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας.
Από αυτή την άποψη είναι δικαιολογημένη η επιφυλακτικότητα, ακόμη και η ανησυχία των φίλων της Κούβας και της Κουβανικής επανάστασης, για τα πρόσφατα 176 μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνησή της. Τα μέτρα αποτελούν συνέχεια προηγούμενων αλλαγών που ξεκίνησαν από το 6ο Συνέδριο του ΚΚ Κούβας, και έχουν ως κεντρικό άξονα την προώθηση των ξένων επενδύσεων ιδιωτικού κεφαλαίου σε όλους τους κλάδους της οικονομίας σε συνδυασμό με την γενίκευση των μηχανισμών και νόμων της αγοράς ως μέσου κατανομής. Η περαιτέρω ενίσχυση των εμπορευματικών σχέσεων, η υποβάθμιση της κοινωνικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, του κεντρικού επιστημονικού σχεδιασμού και του εργατικού ελέγχου, που είναι βασικές νομοτέλειες της σοσιαλιστικής κοινωνίας, εγκυμονούν πραγματικούς κινδύνους».
Ο Ν. Σερετάκης επισήμανε την αλληλεγγύη που εκφράζουν διαχρονικά το ΚΚΕ και η ΚΝΕ στον κουβανικό λαό, ενώ ανέδειξε και την ανάγκη αυτή η αλληλεγγύη να δυναμώσει: «Η κριτική εξέταση των αλλαγών που προωθούνται στην Κούβα δεν μειώνει στο παραμικρό την υποχρέωση των κομμουνιστών να στέκονται στο πλευρό, να εκφράζουν την αμέριστη αλληλεγγύη τους στον ηρωικό Κουβανικό λαό και να απαιτούν τον τερματισμό του πολύχρονου, βάρβαρου αποκλεισμού του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, να στηρίζουν την Κουβανική Επανάσταση.
Μάλιστα γίνεται πιο απαιτητική, λαμβάνοντας υπόψη τον προσανατολισμό της κυβέρνησης αλλά και των άλλων αστικών κομμάτων, που ευθυγραμμίζονται πλήρως με τα γενικότερα τα σχέδια των ΗΠΑ για την γεωστρατηγική αναβάθμιση της ελληνικής αστικής τάξης. Προϋποθέτει συστηματική διαφώτιση για την ουσία και τις συνέπειες του αμερικανικού αποκλεισμού αλλά και αποκάλυψη της στάσης της ΕΕ απέναντι στην Κούβα και όσων συστηματικά εξωραΐζουν την πολιτική της. Ενισχύεται από την γενικότερη πάλη για την απεμπλοκή της χώρας μας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.
Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ έχουν σταθεί διαχρονικά με συνέπεια στο πλάι του κουβανικού λαού. Εξέφρασαν αδιάκοπα την αλληλεγγύη τους, ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες. Να θυμίσουμε ότι το 1993, ενώ η ανασυγκρότηση της ΚΝΕ μόλις είχε αρχίσει και η Κούβα βίωνε την πολύ σκληρή ειδική περίοδο, η ΚΝΕ στέλνει μπριγάδα στην Κούβα εν μέσω ειδικής περιόδου. Έχουν καταγραφεί στην ιστορία οι μεγάλες κινητοποιήσεις που οργάνωσαν όταν η ΕΕ το 2003 με την Ελλάδα στην προεδρία, επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, πήρε πολύ σκληρά μέτρα κατά της Κούβας, οι καμπάνιες για την επιστροφή του μικρού Ελιάν Γκονζάλες στην Κούβα, για την απελευθέρωση των 5 Κουβανών ηρώων που κρατιόντουσαν φυλακισμένοι στις ΗΠΑ γιατί υπερασπίστηκαν την πατρίδα τους.
Η διεθνιστική αλληλεγγύη των κομμουνιστών ξεχωρίζει ακριβώς διότι εκφράζεται από τη σκοπιά υπεράσπισης των εργατικών – λαϊκών συμφερόντων και του σοσιαλιστικού δρόμου ανάπτυξης».
Κλείνοντας την ομιλία του, ο Ν. Σερετάκης υπογράμμισε πως «οι εξελίξεις και στην Κούβα τρέχουν και ξέρουμε πως είτε έτσι, είτε αλλιώς, θα βρεθούνε εκείνοι που θα επιδιώξουν να τις εκμεταλλευτούν για να καλλιεργήσουν στη νεολαία τη μοιρολατρία, το “τίποτα δεν γίνεται”, πως η Επανάσταση, οι αγώνες των λαών δεν έχουν αποτέλεσμα. Ψεύδονται! Και θα μας βρούνε απέναντι, δείχνοντας το τι μπορεί να πετύχει ένας λαός όταν επιλέγει το δρόμο της ανατροπής της καπιταλιστικής βαρβαρότητας! Οι επαναστάσεις δεν σβήνουν! Συντροφεύουν την καθημερινή πάλη μας για να νικήσει το δίκιο, είναι ο δικός μας ήλιος!».
