Με άξονα τις μπίζνες και τα παζάρια του κεφαλαίου για τα μερτικά στην Ανατολική Μεσόγειο, στο φόντο ευρύτερων ανακατατάξεων και όξυνσης των ανταγωνισμών, πραγματοποιήθηκε χθες στη Λευκωσία η 4η Διακυβερνητική Σύνοδος Ελλάδας – Κύπρου, με τη συμμετοχή των επικεφαλής και πολυάριθμων στελεχών των δύο κυβερνήσεων. Συνολικά 14 υπουργοί και υφυπουργοί από την Ελλάδα και 11 από την Κύπρο συζήτησαν ζητήματα Παιδείας, Υγείας, εξωτερικής πολιτικής, Πολιτικής Προστασίας, Δικαιοσύνης, ασφάλειας, εργασίας, Ναυτιλίας, Τουρισμού και άλλων τομέων.
Χαρακτηριστικά, στην κατ’ ιδίαν συνάντησή του με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Ν. Χριστοδουλίδη ο Κυρ. Μητσοτάκης είπε ότι το 2027 «θα είναι εξαιρετικά κρίσιμο για τις ευρωπαϊκές εξελίξεις», με βάση τα παζάρια για την κατάρτιση του ευρωενωσιακού προϋπολογισμού για την περίοδο 2028 – 2034, ενώ – όπως είπε – αναμένουν και τον καθορισμό ημερομηνίας για την τριμερή και αμέσως μετά μια διευρυμένη πενταμερή συνάντηση για το Κυπριακό.
Ενόψει και της ελληνικής προεδρίας στην ΕΕ στο β’ εξάμηνο του 2027, έθεσε ως στόχο την επίτευξη «ευρωπαϊκού consensus για φακέλους οι οποίοι είναι πολύ δύσκολοι», ενώ ζήτησε να κλείσει ο ευρωπαϊκός προϋπολογισμός στα Συμβούλια του Νοέμβρη και του Δεκέμβρη, προειδοποιώντας ότι διαφορετικά «θα μας δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα».
Αλλά και στις δηλώσεις του με το πέρας των εργασιών επανέφερε ως προτεραιότητα την πολιτική συμφωνία για το ύψος του προϋπολογισμού, καθώς από τα διαθέσιμα «οικονομικά μέσα» θα εξαρτηθεί η επίτευξη των στόχων για «την ανταγωνιστικότητα, την άμυνα, την κλιματική κρίση», που με τη μία ή την άλλη κατάληξη περνάει απαραίτητα μέσα από τις θυσίες χωρίς τέλος για τον λαό.
Για το Κυπριακό επανέλαβε τα περί «δίκαιης, βιώσιμης λύσης», την ώρα που στο τραπέζι βρίσκονται σχέδια διχοτόμησης και ΝΑΤΟποίησης της νήσου. Παράλληλα, παρουσίασε Ελλάδα και Κύπρο ως «δυνάμεις σταθερότητας και ευημερίας στην Ανατολική Μεσόγειο», προβάλλοντας τη «δημοσιονομική πορεία» τους, με τους λαούς να ματώνουν, και τις επενδυτικές προοπτικές σε Ναυτιλία, Τουρισμό και Εμπόριο.
Δεν έλειψαν και οι υποκριτικές δηλώσεις περί «ειρηνικής συνεργασίας με όλα τα κράτη της ευρύτερης περιοχής», στο πλαίσιο των συνεννοήσεων που προωθούνται για τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων και οι οποίες σε κάθε τους βήμα φουντώνουν τη φωτιά των ανταγωνισμών.
Στο ίδιο πλαίσιο ο Μητσοτάκης χαιρέτισε την επανέναρξη, την περασμένη βδομάδα, των ερευνών βυθού για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου (και Ισραήλ), αφού πρώτα η Γαλλία «ενημέρωσε» σχετικά την Αγκυρα με ρηματική διακοίνωση, δημιουργώντας επικίνδυνο προηγούμενο, καθώς η Τουρκία βήμα – βήμα κατοχυρώνει λόγο και ρόλο για ό,τι γίνεται στην Ανατ. Μεσόγειο.
Από την πλευρά του ο Ν. Χριστοδουλίδης μίλησε για «πρόοδο» στις εργασίες της διασύνδεσης, σε «συνεχή συντονισμό με την Ελλάδα, τη Γαλλία και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς», και επανέλαβε ότι οι δύο χώρες εδραιώνουν τον ρόλο τους ως «πυλώνες ασφαλείας και υπευθυνότητας» και «γέφυρα συνεργασίας» μεταξύ Ευρώπης και περιοχής. Για το Κυπριακό ανέφερε ότι αναμένεται ο καθορισμός ημερομηνίας από τον γγ του ΟΗΕ για τριμερή συνάντηση, με στόχο να ανακοινωθούν η σύγκληση διευρυμένης διάσκεψης και η επανέναρξη των συνομιλιών.
Η Διακυβερνητική κατέληξε σε Κοινό Ανακοινωθέν, όπου με τη γνωστή ευρωΝΑΤΟική ορολογία αναφέρεται ότι «σε ένα διεθνές περιβάλλον αυξημένης αβεβαιότητας και σύνθετων προκλήσεων, οι δύο ηγέτες επαναβεβαίωσαν τον στενό συντονισμό Κύπρου και Ελλάδας στην προώθηση της ασφάλειας και της σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο και στην ευρύτερη περιοχή. Υπογράμμισαν τον ρόλο των δύο χωρών ως πυλώνων σταθερότητας και συνεργασίας, λειτουργώντας ως γέφυρα μεταξύ της ΕΕ και της περιοχής, με σταθερή προσήλωση στις αρχές του διεθνούς δικαίου και της καλής γειτονίας» – με το περιεχόμενο βέβαια που δίνουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι και οι λυκοφιλίες τους σε αυτές τις έννοιες.
Για το Κυπριακό, χαιρετίζουν την κινητικότητα και την προοπτική συνάντησης με τον γγ του ΟΗΕ, ζητώντας επανέναρξη ουσιαστικών διαπραγματεύσεων από το σημείο όπου διακόπηκαν το 2017 στο Κραν Μοντανά.
Καθώς η φετινή Σύνοδος επικεντρώθηκε σε τρεις κύριους πυλώνες «συνεργασίας» – την «αξιοποίηση της κυπριακής εμπειρίας από την προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ ενόψει της ελληνικής προεδρίας», την Τεχνητή Νοημοσύνη και την Πολιτική Προστασία – έβαλαν προτάγματα όπως η «αξιοποίηση νέων τεχνολογιών για αποτελεσματικότερες δημόσιες υπηρεσίες και ανταγωνιστικότερες οικονομίες», καθώς και η ανάπτυξη πιλοτικού προγράμματος επανακατάρτισης εργαζομένων, με «καλύτερη αντιστοίχιση των προσόντων με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας», δηλαδή με τις σύγχρονες δυνατότητες της τεχνολογίας να γίνονται όχημα τσακίσματος των εργαζομένων.



