«Έρχεται μες στο σπίτι μου
το τσίρκο κάθε βράδυ
κι αρχίζει στο σκοτάδι
παράσταση ξανά,
κουτσοί οι ξυλοπόδαροι
τρυπάνε το ταβάνι
κανένας δεν τους φτάνει
σαν τα ψηλά βουνά»
Με αυτούς τους στίχους του Δημήτρη Λέντζου, που έντυσε με μουσική ο Μανώλης Ανδρουλιδάκης και ερμήνευσε ο Γιάννης Κότσιρας, επιχειρώ να αποτυπώσω όλη αυτή την ιλαροτραγωδία που παίζεται στις οθόνες της πολιτικής ζωής το τόπου καθ΄ όλη τη διάρκεια της Πανδημίας. Το κωμειδύλλιο που στήνει καθημερινά η κυβέρνηση με δηλώσεις στελεχών της και φυσικά μέσα από τα κωμικοτραγικά δελτία ειδήσεων θα μπορούσε να στηθεί μόνο από θίασο κομπάρσων που βρίσκονται σε πλήρη σύγχυση και αποδιοργάνωση.
Κι όλα αυτά θα έβγαζαν γέλιο αν δεν αφορούσαν τον λαό, που σαν σύγχρονος Σίσυφος σηκώνει αιματηρά το βράχο της πανδημίας ως την κορυφή του βουνού και ξανά από την αρχή, σε μια ατέρμονη προσπάθεια χωρίς αποτέλεσμα.
Μολονότι η πανδημία συνεχίζει να καλπάζει, το μόνο «ευφάνταστο» και «πρωτοποριακό» μέτρο που πήρε η κυβέρνηση είναι το εξής ένα και ατελέσφορο Lockdown. Ωστόσο όμως το «άνοιξε-κλείσε» χρησιμοποιείται και αξιοποιείται ως οξεία επίθεση στα εργατικά-λαϊκά δικαιώματα.
Το σύστημα υγείας, ανίσχυρο να ανταποκριθεί στις ανάγκες της πανδημίας, κατακρεουργημένο από τις ελλείψεις προσωπικού και εξοπλισμού, γίνεται εργασιακό κάτεργο για τους γιατρούς και τους νοσηλευτές. Παράλληλα μετατρέπεται σε σύστημα μια νόσου, αφήνοντας εκτεθειμένους σε κίνδυνο και τους νοσούντες από τον ιό και τους νοσούντες από άλλες ασθένειες. Ταυτόχρονα κοινές κλίνες με έναν αναπνευστήρα βαφτίζονται νέες ΜΕΘ χωρίς να γίνει το πιο απλό που θα μπορούσε να βοηθήσει, την επίταξη των ιδιωτικών κλινικών. Παράλληλα, εσκεμμένα αξιοποιείται η πανδημία με σφοδρή επίθεση στα εργατικά-λαϊκά δικαιώματα.
Χιλιάδες εργαζόμενοι βρίσκονται στην ανεργία ή έχουν δεχθεί ισχυρό πλήγμα στο εισόδημά τους ή βρίσκονται σε αναστολή ή σε άλλα προγράμματα ενίσχυσης των επιχειρηματικών κερδών.
Η κατάσταση στην παιδεία με τα πανεπιστήμια και τα σχολεία κλειστά παρουσιάζει περίτρανα πως όχι μόνο η υγεία, αλλά και η παιδεία αποτελεί «κόστος» για την κυβέρνηση που δεν θέλει να ξοδέψει ούτε ένα ευρώ από τα «λεφτόδεντρα» που «μαδάει» για να ενισχύσει ακόμα περισσότερο τους επιχειρηματικούς ομίλους.
Εν τέλει, ο μοναδικός τρόπος για να καλύψει όλα τούτα τα εξόφθαλμα κενά είναι η βία και η καταστολή. Στις γειτονιές, στα πανεπιστήμια, στις πορείες διαμαρτυρίας, παρελαύνουν Αύρες ΜΑΤ και ΔΕΛΤΑ και χτυπούν, τρομοκρατούν, απειλούν και βρίζουν πολίτες, οικογένειες, εργαζομένους και νέους. Συλλαμβάνουν αδιακρίτως με λύσσα και παραπέμπουν σε δίκες με αβάσιμες κατηγορίες, όπως η περίπτωση της 18χρονης που κατήγγειλε πως δέχτηκε σωματική και σεξουαλική βία από αστυνομικούς στα κρατητήρια.
Η αστυνομοκρατία δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από κανένα παρωχημένο και επαναλαμβανόμενο σκηνικό παραπληροφόρησης και συγκάλυψης. Μαινόμενοι προσπαθούν να καταστείλουν οποιαδήποτε φωνή που αγωνίζεται και αντιστέκεται. Χτυπούν στο ψαχνό και συκοφαντούν τους λαϊκούς αγώνες, τους εργαζόμενους, τους υγειονομικούς, τους φοιτητές, τη νεολαία.
Όμως, σε τούτο το κακοστημένο τσίρκο υπάρχει ελπίδα!
«Η ζωή εφτάψυχη βγαίνει σαν αρτίστα στη φωτισμένη πίστα με μάτια αστραφτερά».
Φουσκώνει το κύμα αντίδρασης από σωματεία και εργασιακούς κλάδους.
Ως εδώ! Σπάμε το φόβο στην πράξη!
Με εκατοντάδες εξορμήσεις πραγματοποιείται κατά τη διάρκεια του τριήμερου η πολύμορφη δραστηριότητα των Οργανώσεων της ΚΝΕ σε όλη την Ελλάδα με σύνθημα:
«Δώστε λεφτά για Υγεία και Παιδεία – Όχι στην καταστολή και την τρομοκρατία»
Την Τετάρτη, 17 Μάρτη στα μεγάλα συλλαλητήρια της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης καλούν σε συμμετοχή δεκάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις με αιτήματα:
Επίταξη ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ του ιδιωτικού τομέα της Υγείας, χωρίς αποζημίωση.
Μέτρα προστασίας των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, στα σχολεία και στα πανεπιστήμια.
Οργανωμένος έλεγχος σε ΒΙΠΕ και μεγάλες βιομηχανικές μονάδες, όπου απασχολούνται χιλιάδες εργαζόμενοι. Οργανωμένος έλεγχος στα σούπερ μάρκετ.
Στήριξη του εισοδήματος και των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Προστασία των ανέργων, ένταση του αγώνα ενάντια σε κυβέρνηση και επιχειρηματικούς ομίλους, που επιχειρούν να τσακίσουν μισθούς και συντάξεις, ασφαλιστικά, εργασιακά και δημοκρατικά δικαιώματα.
Καμία περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού με πρόσχημα τον κορονοϊό. Να μπει τέρμα στην αστυνομοκρατία και στην κρατική καταστολή.
Υπάρχει ελπίδα! Οργανωμένα, αγωνιστικά, ταξικά να απαντήσουμε στη νέα επίθεση!
Ρούλα Καραγιάννη
