Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση εντείνει την καταστολή χέρι – χέρι με την κλιμάκωση της αντιλαϊκής πολιτικής, ο υπουργός Μιχάλης Χρυσοχοΐδης έδωσε στη δημοσιότητα τη λεγόμενη Λευκή Βίβλο για την ασφάλεια.
Το τελευταίο διάστημα η κυβέρνηση έχει επιδοθεί σ’ ένα κρεσέντο αυταρχισμού, αυθαιρεσίας και καταστολής σε βάρος των εργαζομένων, της νεολαίας και του λαού. Πρόκειται για στρατηγική επιλογή καταπάτησης των δικαιωμάτων των εργαζομένων και των λαϊκών ελευθεριών. Η στρατηγική της καταστολής, και με τη λεγόμενη Λευκή Βίβλο, συνάδει με τις κατευθύνσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, όπου συνολικά, καταπατούνται τα δικαιώματα του λαού. Στη χώρα μας, όπως σε άλλες χώρες της ΕΕ, η αστική τάξη και η κυβέρνηση με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς της, θωρακίζεται και επιχειρεί να εκφοβίσει και τρομοκρατήσει το λαό. Στόχος η αντιμετώπιση των λαϊκών διαμαρτυριών μπροστά στους χειρισμούς της πανδημίας, την οικονομική κρίση και την ισοπέδωση των λαϊκών δικαιωμάτων.
Η κυβέρνηση αξιοποίησε την πανδημία ως πρόσχημα για να περάσει τις πιο βάρβαρες αντιλαϊκές πολιτικές για να διασφαλίσει την απρόσκοπτη κυριαρχία του κεφαλαίου. Αντί να λάβει μέτρα για την προστασία της υγείας και τη στήριξη της λαϊκής οικογένειας, οχυρώθηκε στο αφήγημα της προσωπικής ευθύνης και επιχειρεί να επιβάλλει σιγή κοιμητηρίου. Παράλληλα, δένονται σταθερά με τη βαθύτερη εμπλοκή στους πολεμικούς σχεδιασμούς των Η.Π.Α, του ΝΑΤΟ, της Ε.Ε και στα παζάρια των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας.
Με τις πολιτικές αυτές, που στις βασικές κατευθύνσεις τους, συμφωνούν η κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα αστικά κόμματα, θέλουν το λαό ενσωματωμένο. Η μεταξύ τους αντιπαράθεση γίνεται πάνω στη συνταγή της ενσωμάτωσης, όπου η κυβέρνηση κλιμακώνει τον αυταρχισμό και την καταστολή, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ασκεί κριτική στη δόση «του μαστίγιου και του καρότου». Παραλείπουν όμως, κυβέρνηση της Ν.Δ και ΣΥΡΙΖΑ, να αναφερθούν στο κατασταλτικό νομοθετικό πλέγμα, με το οποίο θωράκισαν την κυριαρχία του κεφαλαίου. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έβαλε τη θηλιά στο λαιμό του εργάτη, με το χτύπημα της απεργίας και της συνδικαλιστικής δράσης, για να τη σφίξει η σημερινή κυβέρνηση μαζί με την εργοδοσία, με τους νόμους για τις διαδηλώσεις. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, όπως και οι προηγούμενες, αναβάθμισαν τους μηχανισμούς καταστολής και φακελώματος, που χρησιμοποιεί τώρα η κυβέρνηση της Ν.Δ ενάντια στο λαό. Το αστυνομικό εξοπλιστικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ υλοποιεί η κυβέρνηση. Με τους ίδιους μεγάλους κοριούς και τα ίδια στελέχη λειτουργούν στο φακέλωμα. Η εφαρμογή ιδιώνυμων και τρομονόμων σε βάρος των εργαζομένων φέρει το κοινό τους αποτύπωμα. Τις ίδιες αύρες βγάζουν στις διαδηλώσεις. Με τα ίδια χημικά ψεκάζουν τους διαδηλωτές. Τα σπασμένα πλευρά των εργαζόμενων από τα γκλομπς των δυνάμεων καταστολής πονούν το ίδιο με όλες τις κυβερνήσεις. Οι μαθητές, οι φοιτητές, οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι δεν ξεχνούν την ένταση της καταστολής, όταν φούντωνε η λαϊκή αγανάκτηση για τα επαίσχυντα προνόμια στην πλουτοκρατία και τη συμμετοχή στα σχέδια των ιμπεριαλιστών, από τις κυβερνήσεις δεξιάς, αριστεράς και συνεργασίας.
Δεν υπάρχει καλή και κακή αστυνομία ή αστυνομία με κοινωνική αντίληψη, ανάλογα με την κυβέρνηση. Υπάρχει μια οργανωμένη δύναμη, ο μηχανισμός καταστολής του αστικού κράτους, με αποστολή την επιτήρηση και διατήρηση της επιβολής του κεφαλαίου πάνω στο λαό. Αυτή τη βασική θέση την παραβλέπουν κόμματα και αναλυτές, που επικεντρώνονται σε επιμέρους ζητήματα για τη λειτουργία της αστυνομίας σε μια αστική δημοκρατία όπως η χώρα μας. Αιτιολογούν λοιπόν, την ένταση της καταστολής, ως συνέπεια:
– Ιδεολογικών κυβερνητικών αντιλήψεων για το νόμο, την τάξη και την κοινωνική ειρήνη.
– Στρατιωτικοποίησης της αστυνομίας με την ένταξη ειδικών φρουρών.
– Αστοχίας του συστήματος προσλήψεων (ψυχολογικός έλεγχος για ροπή στη βία).
– Ελλειμματικής εκπαίδευσης- μετεκπαίδευσης των αστυνομικών.Ανεπάρκειας καθοδήγησης και ελέγχου στην αστυνομική δράση (κάμερες στις στολές).
– Ύπαρξης ακροδεξιών-ναζιστικών θηλάκων στην αστυνομία.
– Έλλειψης αξιόπιστου συστήματος πειθαρχικού ελέγχου (ανάθεση στο συνήγορο του πολίτη).
Χωρίς να παραβλέπουμε τη σημασία που μπορεί να έχουν αυτές και άλλες θέσεις για τη λειτουργία της αστυνομίας και την αντιλαϊκή της δράση, δεν πρέπει «να εστιάζουμε στα επιμέρους δέντρα και να χάνουμε το δάσος». Και το «δάσος» είναι, πως δεν μπορεί να υπάρξει αστυνομία, ως μηχανισμός του αστικού κράτους, απαλλαγμένη από το κατασταλτικό της έργο. Αυτό προκύπτει και από το ιστορικό των 200 χρόνων του ελληνικού κράτους, ανεξάρτητα από τις επιμέρους μορφές του (από δημοκρατία ως δικτατορία). Είτε πρόκειται για τους Βαυαρούς χωροφύλακες και τους σταυρωτήδες του 19ου αιώνα, είτε για τους πολισμάνους και τους ασφαλίτες του 20ου αιώνα, είτε για τους σύγχρονους αστυφύλακες των πανελληνίων εξετάσεων και τους ειδικούς φρουρούς, η αποστολή είναι η ίδια. Η διατήρηση της κυριαρχίας της άρχουσας τάξης, είτε πρόκειται για τους τσιφλικάδες, τους εφοπλιστές και τους χρυσοκάνθαρους είτε για τους βιομήχανους και τους τραπεζίτες. Οι φτωχοί αγρότες, οι κολλίγοι, οι εργάτες, οι μετανάστες, το λαϊκό κίνημα, είναι ο διαχρονικός στόχος της. Η καταστολή έχει εκδηλωθεί με δολοφονίες, βασανιστήρια, εξορίες, φυλακίσεις, βία και αυταρχισμό της αστυνομίας. Γι’ αυτό και η αστυνομία είναι ο κρατικός μηχανισμός που συγκεντρώνει τη μεγαλύτερη αποστροφή του λαϊκού κινήματος.
Σήμερα, ιδιαίτερα, η στρατηγική της άρχουσας τάξης είναι επιθετική. Ο ρόλος που διεκδικεί στην ευρύτερη περιοχή, οι ευκαιρίες για κέρδη που αναδείχτηκαν μέσα στην πανδημία, η μείωση του κόστους της εργασίας και το φόρτωμα των συνεπειών της οικονομικής κρίσης στους εργαζόμενους, επιβάλλουν την αμεσότερη υποταγή των εργαζομένων. Αυτή περνά πάνω από την αφαίρεση όλων των εργασιακών δικαιωμάτων και την ισοπέδωση των λαϊκών ελευθεριών. Απαιτεί την κλιμάκωση και την ένταση της καταστολής, τόσο από τους εργοδοτικούς μηχανισμούς, όσο και από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους. Πρόκειται για μια επίθεση ενάντια στον «εχθρό λαό» όπου εργαλειοποιείται στον απόλυτο βαθμό η αστυνομία και το προσωπικό της, στην κατεύθυνση της διαρκούς καταστολής και του αυταρχισμού. Γι’ αυτό τον πρώτο ρόλο στο επιχειρησιακό επίπεδο έχουν οι ειδικές κατασταλτικές μονάδες, όπως ΜΑΤ, ΟΔΟΣ, Ομάδες «ΔΡΑΣΗ», ΟΠΚΕ, Ομάδες «ΔΙ.ΑΣ», ενώ στο επικοινωνιακό επίπεδο αξιοποιείται από την κυβέρνηση το «συνδικαλιστικό» δυναμικό των κατασταλτικών μονάδων. Όλα αυτά βέβαια, βαθαίνουν το χάσμα του λαού με τους αστυνομικούς και επικαιροποιούν το μόνιμο λαϊκό αίτημα για κατάργηση των ειδικών κατασταλτικών μονάδων που έχουν αποκλειστική αποστολή την καταστολή των κοινωνικών αγώνων και την τρομοκράτηση του λαού.
Οι θέσεις αυτές επιβεβαιώνονται και από τη λεγόμενη «Λευκή Βίβλο για την ασφάλεια» που παρουσίασε ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη και προδιαγράφει την κατεύθυνση της καταστολής τον 21ο αιώνα. Με ιδιαίτερο κυνισμό παρουσιάζεται η νέα φιλοσοφία για τους μηχανισμούς καταστολής στην υπηρεσία της διασφάλισης της κυριαρχίας της άρχουσας τάξης. Η αστυνομία αναβαθμίζει την κατασταλτική της λειτουργία και αναλαμβάνει πρωταρχικό ρόλο στην ενσωμάτωση της εργατικής τάξης, του λαού και ιδιαίτερα της νεολαίας. Ο λαός αντιμετωπίζεται ως «εσωτερικός εχθρός» στο βαθμό που δεν ενσωματώνεται. Η διατήρηση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής επιδιώκεται να γίνει θεμελιακή αξία για την κοινωνία. Είναι αποκαλυπτική η αναφορά ότι η αστυνομία του 21ου αιώνα θα δράσει σε εποχές αύξησης των κοινωνικών εντάσεων που χαρακτηρίζονται «από την πόλωση των κοινωνιών, από την αντιπαράθεση των ταυτοτήτων και την ανάπτυξη πολυπληθών κινημάτων διαμαρτυρίας και διεκδίκησης δικαιωμάτων».
Η κατάσταση αυτή είναι γεγονός, ότι προκαλεί την αγανάκτηση του λαού, που διαρκώς διογκώνεται μπροστά στην ανέχεια και την ανασφάλεια που γεννούν η οικονομική κρίση και η διαχείριση της πανδημίας σε βάρος των αναγκών του. Το οργανωμένο λαϊκό κίνημα που, διαχρονικά και σταθερά, στέκεται απέναντι στην καταστολή και στην καταπάτηση των λαϊκών δικαιωμάτων, παλεύοντας μέσα από τα σωματεία των εργαζομένων, τους φοιτητικούς συλλόγους, τις οργανώσεις των γυναικών και των συνταξιούχων, έχει και την εμπειρία και την αγωνιστική συνέπεια. Να πρωτοστατήσει στους συλλογικούς αγώνες του λαού για την αντιμετώπιση της καταστολής. Οι αγώνες αυτοί δεν πρέπει να μπαίνουν σε λογικές μείωσης των απαιτήσεων, να ζητά ο λαός από την κυβέρνηση να λειτουργεί στο πλαίσιο των αντιδραστικών νόμων και να περιορίζει τους αγώνες του σ’ αυτό, όπως προτείνουν οι θιασώτες του «καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο». Οι νόμοι τους αναπαράγουν και διευρύνουν την κυριαρχία της πλουτοκρατίας. Όσο σαπίζει ο καπιταλισμός τόσο πιο αποτρόπαιο θα γίνεται το πρόσωπό του. Αντίθετα, πρέπει να αναδειχτεί η απάνθρωπη δομή του καταπιεστικού συστήματος που λειτουργεί για τη διατήρηση της κυριαρχίας του κεφαλαίου σε βάρος των εργαζόμενων. Να γίνει αντιληπτό, πως όλες οι κυβερνήσεις, η σημερινή και οι προηγούμενες, με τις αντιλαϊκές πολιτικές τους, υπηρετούν το κεφάλαιο, που είναι αντίθετο στην ικανοποίηση των αναγκών του λαού. Να αναδειχτεί ο ρόλος του αστικού κράτος και των μηχανισμών καταστολής στη διαιώνιση της λαϊκής καταπίεσης. Είναι η καλύτερη απάντηση για να μην περάσουν ο εκφοβισμός και η τρομοκρατία.
Η αστυνομία είναι κατασταλτικός μηχανισμός του κράτους, δεν αλλάζει ούτε μετασχηματίζεται. Απευθυνόμαστε όμως και στους ίδιους τους αστυνομικούς. Δεν ταυτίζουμε όλους τους απλούς αστυνομικούς, που προέρχονται από φτωχά αγροτικά και λαϊκά στρώματα, με το βάρβαρο κατασταλτικό μηχανισμό που υπηρετούν. Η πάλη για την κατάργηση των αντιδραστικών νόμων που περιορίζουν τα λαϊκά δικαιώματα αφορούν και τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Κανένας αστυνομικός να μη σηκώσει το γκλομπ και να μην ρίξει χημικά ενάντια στο λαό που αγωνίζεται για το δίκιο του. Να καταργηθούν οι ΜΑΤ, η ΟΔΟΣ, η ΔΡΑΣΗ, ΟΠΚΕ και όλες οι ειδικές κατασταλτικές μονάδες.
Δίνουμε τον αγώνα ενάντια στην καταστολή και τον αυταρχισμό, διεκδικώντας τα δίκαια αιτήματα του λαού μας με συγκροτημένη απειθαρχία και ξεκάθαρο στόχο. Να αναδειχτεί η ανάγκη για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, με το λαό νοικοκύρη στον τόπο μας και τη δική του εξουσία.
Γιώργος Παλιούρας
υποστράτηγος ΕΛ.ΑΣ ε.α
