Άρθρο του Σκαπανέα
«Αν τα μέτρα αρθούν θα ακολουθήσει παρόμοια εικόνα με την Ιταλία», επαναλαμβάνει ο επικεφαλής του υπουργείου υγείας κάνοντας τον καθημερινό απολογισμό: τόσα κρούσματα, τόσοι νοσηλεύονται, τόσοι στις μονάδες εντατικής θεραπείας, τόσοι πέθαναν.
Η εικόνα από τη γειτονική χώρα, αποκαρδιωτική. Χιλιάδες νεκροί και οι ζωντανοί στα νοσοκομεία στη ζυγαριά, ποιος θα μπει στην εντατική και ποιος όχι, ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει. Για να μην γίνουμε Ιταλία λοιπόν, εδώ στην Ελλάδα μένουμε σπίτι, ξεχάσαμε ότι ξέραμε, βγαίνουμε έξω με σφραγίδα και ταυτότητα και μόνο αν είναι ανάγκη, τηρούμε τα μέτρα υγιεινής, κρατάμε τις αποστάσεις.
Όμως αυτά τα αναγκαία μέτρα σταματούν έξω από τις πύλες πολλών εργοστασίων. Εκεί που οι εργάτες δεν μένουν σπίτι, δεν μπορούν να μείνουν σπίτι γιατί η παραγωγή συνεχίζεται, βάρδιες στοιβάζονται στα πούλμαν, στέκουν ο ένας δίπλα στον άλλο, δεν μπορούν να κρατούν αποστάσεις πάνω από τις μηχανές, δεν φορούν μάσκες, γάντια, φόρμες για να προστατευτούν. Μπορούν μόνο να τρέμουν να μην αρρωστήσουν και μετά μην μεταδώσουν τον ιό οι ίδιοι στα παιδιά τους, στους παππούδες, που φροντίζουν.
Αυτή όμως είναι μια παρόμοια εικόνα με την Ιταλία, και πιο συγκεκριμένα με τη Βόρεια Ιταλία. Εκεί που συγκεντρώθηκε σχεδόν το 1/4 όλων των κρουσμάτων και σχεδόν το 1/3 των θανάτων σε ολόκληρη τη χώρα. Εκεί όπου παρά τα περιοριστικά μέτρα, η λειτουργία των μεγάλων βιομηχανικών μονάδων και επιχειρήσεων συνεχιζόταν κανονικά, χωρίς μέτρα υγιεινής και ασφάλειας και μάλιστα σε συνθήκες μεγάλου συνωστισμού… Στη Βόρεια Ιταλία, μία από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές περιοχές στην Ευρώπη, μεγάλο επιχειρηματικό κόμβο. Εκεί βέβαια μπορεί να υπάρχει μεγάλος συνωστισμός κερδών για τους βιομηχάνους και τους μεγαλοεπιχειρηματίες αλλά από αυτό τον συνωστισμό κινδυνεύουν μόνον οι εργάτες.
Εκεί που έλεγαν στους εργάτες ότι δεν μπορούν να κηδέψουν ένα αγαπημένο τους πρόσωπο από την πανδημία, μπορούν όμως να συνωστίζονται στη γραμμή παραγωγής με τον συνάδελφό τους χωρίς μάσκες, γάντια, μπορούν να στριμώχνονται στο μετρό για να πάνε στο εργοστάσιο. Και μετά άρχισαν να μετρούν μόνο νεκρούς.
Για να μην ακολουθήσουν κι άλλες παρόμοιες εικόνες με αυτές της Ιταλίας, για να μην αρχίσουμε και δω στην Ελλάδα να μετράμε μόνο νεκρούς, χρειάζεται τώρα, πριν να είναι αργά, να παρθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας της ζωής των εργαζομένων, όλα τα μέτρα υγιεινής και ασφάλειας στα εργοστάσια, στους τόπους δουλειάς.
Ποιος θα τα επιβάλλει αυτά τα μέτρα; Η κυβέρνηση ή μήπως η μεγάλη εργοδοσία; Ο προσωπάρχης ή ο προϊστάμενος; Κανείς απ’ απ’ αυτούς. Οι ίδιοι οι εργάτες μπορούν να τα επιβάλλουν στήνοντας επιτροπές αγώνα, που θα απαιτήσουν και τελικά θα επιβάλλουν μέτρα προστασίας μέσα στα εργοστάσια, στους τόπους δουλειάς. Τα ίδια τα εργατικά σωματεία μπορούν να τα επιβάλλουν.
Γιατί τώρα δίπλα στο φόβο μη χαθεί το μεροκάματο προστέθηκε και ο φόβος για την ίδια τη ζωή. Γιατί τώρα η αγωνία του κάθε εργάτη είναι ίδια με την αγωνία του συναδέλφου του. Να προστατευτούν και να προστατέψουν τον εαυτό τους, την οικογένειά τους.
Καμιά Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου δεν θα γράψει μέτρα προστασίας για τους εργάτες στα εργοστάσια, στα σούπερ μάρκετ, στους χώρους δουλειάς. Κανένα νέο φιρμάνι της εργοδοσίας δεν θα πει στους εργάτες τι να προσέχουν, δεν θα τους εφοδιάσει με τα κατάλληλα προστατευτικά μέσα γιατί η δική τους αγωνία είναι μη τυχόν και διαταραχτούν τα κέρδη της επιχείρησης.
Η επιτροπή αγώνα στο κάθε εργοστάσιο, στον κάθε χώρο δουλειάς μπορεί να τα διεκδικήσει και να τα κερδίσει! Κι αυτή θα είναι μια μεγάλη συνεισφορά των εργαζομένων όχι μόνο στον εαυτό τους, στην οικογένεια τους, αλλά μια μεγάλη συνεισφορά στην προφύλαξη της δημόσιας υγείας.
Για να μη γίνουμε Ιταλία λοιπόν, ξεπερνάμε το φόβο, στεκόμαστε δίπλα στο συνάδελφο και μαζί διεκδικούμε μέτρα για τη ζωή μας, για τη ζωή των παιδιών μας.
Για να μη γίνουμε Ιταλία λοιπόν, χρειαζόμαστε και γιατρούς, υγειονομικούς δηλαδή προσλήψεις, εξοπλισμό, κρεβάτια εντατικές ότι υπάρχει και δεν υπάρχει να διατεθεί, δηλαδή επίταξη του ιδιωτικού τομέα. Κι όταν λέμε επίταξη, εννοούμε επίταξη.
Για να μη γίνουμε Ιταλία λοιπόν, μένουμε δυνατοί, δεν μένουμε σιωπηλοί.
Σκαπανέας
