Του Σκαπανέα
Οι σοκαριστηκές εικόνες από τα νοσοκομεία στη γειτονική Ιταλία, την Ισπανία, τη Γαλλία αλλά και σε άλλες χώρες της ΕΕ μαζί βέβαια με τον καθημερινό απολογισμό των θυμάτων από την πανδημία του κορονοϊού, αποκαλύπτουν με τραγικό τρόπο την κατάρρευση των δημόσιων συστημάτων υγείας.
Τι άλλο από κατάρρευση είναι ασθενείς ο ένας πάνω στον άλλο, στοιβαγμένοι σε πατώματα να εκλιπαρούν για να έναν αναπνευστήρα; Τι άλλο από κατάρρευση είναι γιατροί να πρέπει να επιλέξουν ποιος θα μπει και ποιος όχι στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας; Τι άλλο από κατάρρευση είναι γιατροί και νοσηλευτές να προσπαθούν να προστατευτούν με αυτοσχέδιες μάσκες, γάντια κουζίνας, αδιάβροχα; Τι άλλο από κατάρρευση είναι η ομολογία ότι τα νοσοκομεία έχουν μπλοκαριστεί, έχουν ήδη φτάσει σε πλήρη λειτουργία και δεν μπορούν να δεχτούν άλλους ασθενείς;
Κι αν στη χώρα μας δεν έχουμε ζήσει τόσο τραγικές καταστάσεις δεν σημαίνει ότι το ελληνικό δημόσιο σύστημα υγείας είναι σε καλύτερη κατάσταση. Απεναντίας ακριβώς επειδή το δημόσιο σύστημα υγείας βρίσκεται εδώ και χρόνια στα όρια του, η κυβέρνηση τη ΝΔ πήρε έγκαιρα περιοριστικά μέτρα για να κερδίσει χρόνο, όπως ομολογούν τα αρμόδια στελέχη της. Αντί η κυβέρνηση να πάρει μέτρα για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα, δηλαδή να κάνει τις απαραίτητες προσλήψεις υγειονομικού προσωπικού, να εφοδιάσει τους γιατρούς και τους νοσηλευτές με τα απαραίτητα προστατευτικά μέσα, να προχωρήσει στην επίταξη του ιδιωτικού τομέα υγείας, τι κάνει; Απλά μεταθέτει το πρόβλημα λίγο πιο πέρα.
Μαζί με τα δημόσια συστήματα υγείας καταρρέει και η θεωρία ότι ο καπιταλισμός είναι παντοδύναμος. Ισχυρά καπιταλιστικά κράτη στέκουν ανίκανα να αντιμετωπίσουν την πανδημία του κορονοϊού, όχι γιατί η εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας δεν το επιτρέπει, αλλά γιατί το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα, έχει υποτάξει ακόμα και το βασικό αγαθό της υγείας, στο κέρδος. Αυτό είναι το βασικό εμπόδιο που σήμερα στον 21ο αιώνα χιλιάδες άνθρωποι στερούνται ακόμα και ένα κρεβάτι σε ένα δημόσιο νοσοκομείο, οι γιατροί τους αναζητούν ακόμα και μια μάσκα για να προστατευτούν και να μπορέσουν να τους περιθάλψουν. Αυτό είναι το βασικό εμπόδιο που κορυφαίοι επιστήμονες αντί να ενώσουν τις γνώσεις, τις δυνάμεις τους για να παρασκευάσουν το πολυπόθητο εμβόλιο για τον κορονοϊό, ανταγωνίζονται μεταξύ τους γιατί ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα μονοπώλια του φαρμάκου που χρηματοδοτούν τις έρευνες, είναι μεγάλος.
Η θεωρία της παντοδυναμίας του καπιταλισμού καταρρέει όχι μόνο μπροστά στην αβεβαιότητα μιας παγκόσμιας πανδημίας, αλλά κυρίως μπροστά στη βεβαιότητα ότι μεγαλώνει ο κίνδυνος μιας νέας οικονομικής κρίσης. Κι ενώ το σύστημα δεν έχει καλά καλά ξεπεράσει την κρίση του 2011, κι ενώ ακόμα πασχίζει να πετύχει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, μια νέα κρίση είναι προ των πυλών, όπως εκτιμούν και τα δικά του επιτελεία. Η πανδημία βέβαια του κορονοϊού δεν είναι η αιτία της κρίσης, είναι απλά ο καταλύτης.
Σήμερα ο λαός μας, οι λαοί της Ευρώπης έχουν χειροπιαστές αποδείξεις και για την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία δεν είναι ένωση λαών αλλά ένωση καπιταλιστικών κρατών. Η Ευρωπαϊκή Ένωση της δήθεν προστασίας και ασφάλειας, της αλληλεγγύης έχει πια αποκαλυφθεί. Για ποια ασφάλεια μπορεί να μιλήσει κανείς όταν η υγεία των λαών θυσιάζεται μπροστά στα κέρδη των μονοπωλίων στο χώρο υγείας με αποτέλεσμα την υποβάθμιση, την εμπορευματοποίηση της δημόσιας υγείας; Για ποια αλληλεγγύη όταν η Γερμανία και η Γαλλία απαγορεύουν τις εξαγωγές υγειονομικού υλικού σε άλλες χώρες και καθένας ακολουθεί τη λογική ο σώζων εαυτώ σωθήτω;
Όσοι τόσα χρόνια μιλούσαν για απομόνωση του λαού, έξω από την ΕΕ, τώρα μπροστά στην πραγματική απομόνωση που ζουν οι λαοί στη μάχη που δίνουν για την επιβίωση τους, έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους. Γιατί σήμερα ο ιταλικός λαός, ο ισπανικός λαός, ο γαλλικός λαός, ο κάθε λαός μόνος του δίνει τη μάχη να επιβιώσει απ’ αυτή την πανδημία.
Τώρα πια ο καθένας μπορεί να δει καθαρά. Η αποδέσμευση από την ΕΕ, η αποδέσμευση από αυτό το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα, με τον ίδιο να κάνει κουμάντο στην οικονομία, στην κοινωνία, είναι η μοναδική επιλογή για να έχουμε την υγεία μας, τα δικαιώματα μας, τη ζωή μας.
Σκαπανέας
