Άρθρο του Νίκου Έξαρχου, προέδρου Εργατικού Κέντρου Ιωαννίνων
“Ο λύκος στην αντάρα χαίρεται”, λέει η λαϊκή παροιμία, και επιβεβαιώνεται από τα νέα αντεργατικά μέτρα, που περιλαμβάνονται στις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου της Κυβέρνησης, που ψήφισε εν μέσω κορονοϊού, ενισχύοντας το ήδη τεράστιο οπλοστάσιο, που έχει δημιουργηθεί διαχρονικά, για τη στήριξη των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων.
Με τα μέτρα αυτά δίνεται ένα ακόμα ισχυρό κτύπημα στα εργασιακά δικαιώματα, όπως π.χ. η απελευθέρωση των απολύσεων, η παραπέρα “ευελιξία” στις εργασιακές σχέσεις, η απελευθέρωση του ωραρίου κ.ο.κ. Έτσι έχουμε στα μεγάλα πτηνοσφαγεία, οι εργαζόμενοι να μη γνωρίζουν πότε θα πάνε και πότε θα γυρίσουν. Στα σούπερ μάρκετ, με την επέκταση του ωραρίου, έγιναν αναγκαστικές βάρδιες με υπερωρίες, αντί να προσληφθεί επιπλέον προσωπικό ή να γίνουν πλήρους ωραρίου οι συνάδελφοι μερικής απασχόλησης. Στις μεγάλες εταιρείες εμφιάλωσης νερού, εντατικοποιείται η εργασία, για να υπάρξει το απαραίτητο στοκάρισμα του προϊόντος, ενώ δίνονται τώρα οι κανονικές άδειες, και έπεται συνέχεια με την αξιοποίηση και των νέων αντεργατικών μέτρων. Τις σχολικές καθαρίστριες, τις παίρνει ο Δήμος Ιωαννίνων, χωρίς να δικαιούνται άδειες, ούτε καν οι ευπαθείς ομάδες.
Ακόμα, η Κυβέρνηση έδωσε την ευκαιρία στη μεγαλοεργοδοσία, να επιβάλει ελεύθερα και χωρίς περιορισμούς μειώσεις στους μισθούς κατά 50%, για τουλάχιστον έξι μήνες, δηλαδή μισθούς που αντιστοιχούν σε δέκα μέρες δουλειά το μήνα. Οι επιχειρήσεις όμως αυτές ταυτόχρονα απολαμβάνουν όλες τις ευνοϊκές ρυθμίσεις, γιατί θεωρείται ότι κρατούν τις θέσεις εργασίας. Με λίγα λόγια, “και ο σκύλος χορτάτος και η πίτα ολόκληρη”.
Ταυτόχρονα, από τα ψίχουλα που ανακοίνωσε η Κυβέρνηση, εξαιρούνται πολλοί εργαζόμενοι, όπως οι οικοδόμοι που σταματούν την εργασία τους γιατί δεν μπορούν να προμηθευτούν οικοδομικά υλικά, οι εργαζόμενοι στον Τουρισμό, κυρίως νέοι σε ηλικία που δουλεύουν με συμβάσεις μιας μέρας, οι εργαζόμενοι με “μπλοκάκι”, αλλά και οι μακροχρόνιοι άνεργοι, οι αυτοαπασχολούμενοι επιστήμονες, οι αγρότες και κτηνοτρόφοι.
Μπρος τα κάλλη της κερδοφορίας του κεφαλαίου, τύφλα να ‘χουν τα μέτρα προστασίας της υγείας του λαού και της στήριξης του λαϊκού εισοδήματος. Γι΄αυτό η Κυβέρνηση δίνει δωράκια στους επιχειρηματικούς ομίλους, αποζημιώσεις στις ιδιωτικές εταιρείες που εκμεταλλεύονται τους αυτοκινητόδρομους για την απώλεια εσόδων τους, σε καναλάρχες, ακόμα και στους ιδιώτες κλινικάρχες, αντί να τους επιτάξει. Δίνει 4 δις κάθε χρόνο για ΝΑΤΟΙΚΕΣ δαπάνες. Διατηρεί και στέλνει ένοπλες δυνάμεις εκτός συνόρων και ετοιμάζεται να αποστείλει και εργαζόμενους του Δημοσίου στις πολεμικές επιχειρήσεις στο Μάλι και την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία.
Επίσης, η Κυβέρνηση, για να συγκαλύψει τις δικές της ευθύνες, όπως και των προηγούμενων αστικών Κυβερνήσεων, για τις ελάχιστες θέσεις ΜΕΘ που υπάρχουν, τις τραγικές ελλείψεις σε προσωπικό και εξοπλισμό, ακόμα και σε μέσα προστασίας, για τα αποδεκατισμένα από προσωπικό και εξοπλισμό Κέντρα Υγείας, πλασάρει το γνωστό επιχείρημα της “ατομικής ευθύνης”. Η ατομική ευθύνη όμως, καταλήγει άδειο πουκάμισο, όταν δεν στηρίζεται σε έναν ολοκληρωμένο κεντρικό σχεδιασμό. Γιατί μόνο με κρατική ευθύνη μπορούν να λυθούν τα άμεσα και επείγοντα ζητήματα που αφορούν στην αντιμετώπιση της πανδημίας.
Παράλληλα, το γεγονός ότι ανταγωνίζονται τα κράτη και τα μονοπώλια για το ποιος θα βρει πρώτος το εμβόλιο, ποιος θα προμηθευτεί πρώτος και σε βάρος άλλου τα απαραίτητα υγειονομικά υλικά, μας βοηθάει να σκεφτούμε ότι αυτό που ζούμε δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο, αλλά το αποτέλεσμα της λειτουργίας του νόμου της αγοράς “προσφοράς και ζήτησης”, της ανάπτυξης που κίνητρο έχει το κέρδος και όχι την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών.
Μέσα σ΄αυτούς τους αδυσώπητους ανταγωνισμούς κρατών και μονοπωλίων υπάρχει ελπίδα. Για παράδειγμα, βλέπουμε μια μικρή χώρα, την ΚΟΥΒΑ, με πληθυσμό περίπου όσο και της Ελλάδας, που αντιμετωπίζει την υγεία ως κοινωνικό δικαίωμα και αγαθό, να έχει καταφέρει να οικοδομήσει ένα ολοκληρωμένο σύστημα υγείας παρά τα 60 χρόνια εγκληματικό αποκλεισμό απο τις ΗΠΑ. Να δείχνει την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη της σε άλλους λαούς που της ζητάνε βοήθεια για την αντιμετώπιση της πανδημίας Covid 19, στέλνοντας εκατοντάδες Κουβανούς γιατρούς σε 14 χώρες, για να βοηθήσουν τους συναδέλφους τους. Ανάμεσα στις 14 ώρες περιλαμβάνονται η Ιταλία και η Ανδόρα. Αναδεικνύεται για μια άλλη φορά η ανωτερότητα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης που ξεκίνησε στο νησί μετά την νίκη της επανάστασης, αξιοποιώντας τη βοήθεια της ΕΣΣΔ και των άλλων σοσιαλιστικών χωρών.
Δεν είναι λοιπόν της μοίρας μας γραφτό να πεθαίνουν άνθρωποι γιατί δεν υπάρχουν επαρκείς ΜΕΘ και αναπνευστήρες, γιατί είναι ανασφάλιστοι, γιατί δεν υπάρχει ουσιαστική πρόληψη. Να γυρνούν οι εργαζόμενοι μετά την εργασία τους σακατεμένοι στα σπίτια τους ή να χάνουν ακόμη και τη ζωή τους, λόγω εντατικοποίησης της εργασίας και έλλειψης μέτρων προστασίας, υγείας και ασφάλειας, γιατί δεν υπάρχουν γιατροί εργασίας και τεχνικοί ασφαλείας.
Γι΄αυτό μένουμε δυνατοί και δυναμώνουμε τη φωνή της διεκδίκησης για μέτρα προστασίας, για την υγεία του λαού και στήριξης των εργατικών δικαιωμάτων.
ΝΙΚΟΣ ΕΞΑΡΧΟΣ,
ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
