Παγκόσμια ημέρα για τα παιδιά του δρόμου ορίστηκε η 12η Απριλίου και καθιερώθηκε το 2011.
‘Όμως η καθιέρωση Παγκόσμιας Ημέρας για τα παιδιά του δρόμου έχει αξία μόνο για να θυμίσουμε ότι κάθε μέρα δεν μας επιτρέπει η συνείδησή μας να ξεχνάμε.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΟΗΕ, σχεδόν 100 εκατομμύρια παιδιά ζουν στους δρόμους, εύκολα θύματα σε κάθε μορφής εκμετάλλευση. Στις μεγαλουπόλεις και στις παραγκουπόλεις της Ευρώπης, της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής, εκατομμύρια παιδιά προσπαθούν να επιβιώσουν με κάθε τρόπο. Υπολογίζεται πως μόνο στην Βραζιλία 17 εκατομμύρια παιδιά ζουν στο δρόμο. Στις 100.000 ανέρχονται στη Μανίλα των Φιλιππίνων ενώ στη χώρα μας ο αριθμός των παιδιών που εργάζονται παράνομα στο δρόμο υπολογίζεται στις 5.000.
Ο αριθμός ακούγεται και είναι τρομακτικός καθώς δηλώνει παιδιά που στερούνται βασικές βιολογικές ανάγκες όπως η έλλειψη τροφής, στέγης, πρόσβαση σε ιατρικές υπηρεσίες, αδυναμία εκπαίδευσης, πίεση για χρήση και διακίνηση ναρκωτικών, σεξουαλική εκμετάλλευση ακόμα και αφαίρεση ζωής από εμπόρους οργάνων.
Στην Αφρική περίπου 1 εκατομμύριο παιδιά πέφτουν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης σε οίκους ανοχής ή στο δρόμο. Πολλά αναγκάζονται να κάνουν δύσκολες κι επικίνδυνες εργασίες και συχνά χάνουν τη ζωή τους σε ατυχήματα. Σε πολλές περιπτώσεις παιδιά εργάζονται στους δρόμους για να συνεισφέρουν στο εισόδημα των πολυμελών οικογενειών τους.
Δεν ξεχνάμε τα παιδιά θύματα των πολέμων καθώς στην Ελλάδα μόνο βρίσκονται περίπου 4.500 ασυνόδευτα παιδιά.
Σήμερα «μένουμε σπίτι» για να προφυλάξουμε την υγεία μας.
Σήμερα οι οδηγίες των κυβερνήσεων όλου του κόσμου διατυμπανίζουν την ατομική μας ευθύνη απέναντι στον κορονοϊό.
Σήμερα υπάρχουν 100 εκατομμύρια που δεν μπορούν να πουν «μένουμε σπίτι» γιατί δεν έχουν σπίτι!
Οι οδηγίες για την προφύλαξη των πληθυσμού της γης δεν αφορούν αυτά τα παιδιά;
Γιατί;
Απλά, γιατί η απανθρωπιά είναι στην φύση της εκμεταλλευτικής καπιταλιστικής κοινωνίας, που δεν αναγνωρίζει ηλικία, και κοινωνική μέριμνα.
Είναι παιδιά ενός κατώτερου θεού, όπως όλα τα παιδιά των εργαζομένων.
Στη βιτρίνα του καπιταλισμού και του γυάλινου κόσμου τους, αυτά τα παιδιά δεν έχουν θέση, παρά μόνο στα λασπόνερα, με τα μάτια πάντα ορθάνοιχτα, μιας και ο κίνδυνος παραμονεύει παντού.
Κάποιοι λένε πως αυτή η κατάσταση δεν θα αλλάξει ποτέ και κάποιοι άλλοι θα παλεύουμε καθημερινά για να την αλλάξουμε, και θα την αλλάξουμε!
Ρούλα Καραγιάννη,
εκπαιδευτικός.
