Το Σαββατοκύριακο συνεδρίασε η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ. Με το κείμενο “Απολογισμού” των χρόνων της διακυβέρνησής του προσπαθεί να επανέλθει στην διακυβέρνηση στη λογική μιας “νέας προοδευτικής πλειοψηφίας” -ως κορμός μιας “προοδευτικής” σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης.
Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο κ. Τσίπρας : “Πώς θα καταφέρει, τη δεύτερη φορά η Αριστερά, κερδίζοντας τις εκλογές, να αναλάβει την ευθύνη και τον έλεγχο όχι μόνο των κυβερνητικών θέσεων, αλλά και κρίσιμων αρμών της εξουσίας; Και δεύτερον: Πώς θα μπορέσουμε να εφαρμόσουμε, με δεδομένες τις δεσμεύσεις μας την ΕΕ, αλλά τώρα που είμαστε πια εκτός μνημονίων άρσης κυριαρχίας, ένα πρόγραμμα ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων και μεγάλων τομών, που θα αλλάξει προς το καλύτερο τη ζωή της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας”.
Ο “ντόρος” που σηκώθηκε για τη φράση του Τσίπρα, να έχει ο ΣΥΡΙΖΑ και τον έλεγχο των “αρμών εξουσίας”, προειπώθηκε απο την σύντροφό του σε παλαιότερη συνέντευξη. Αυτή η φράση συνοψίζει την ουσία της σοσιαλδημοκρατικής αντίληψης “ οτι ο καπιταλισμός μπορεί να εξανθρωπιστεί” μέσω την κυβέρνησης και τους “αρμούς”, δηλαδή τους αστικούς θεσμούς, δικαιοσύνη, Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, κλπ.
Η ζωή έχει επιβεβαιώσει πού οδήγησαν τους λαούς, οι τόσες σοσιαλδημοκρατικές και “αριστερές” κυβερνήσεις, στη φτώχεια, στους πολέμους, στην προσφυγιά. Μόνο η εργατική εξουσία, η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για την κοινωνική ευημερία σύμφωνα με τις δυνατότητες της εποχής.
Η ‘επονομαζόμενη’ “αυτοκριτική” του ΣΥΡΙΖΑ, ή οι αντιθέσεις εντός του κόμματος, δεν γίνονται στη βάση άρνησης της στρατηγικής που ακολούθησε, αλλά στα επιμέρους, σε πλευρές διαχείρισης.
Η “αυτοκριτική του, του χρησιμεύει για να ανασκευάσει την πολιτική του εικόνα ως “καλού ΣΥΡΙΖΑ” πριν απο το 2015 και το “κακού ΣΥΡΙΖΑ” μετά, για να εγκλωβίσει νέες λαϊκές δυνάμεις. Αυτό το “νέο προφίλ” του προσπαθεί να ενισχύσει και με διάφορες πρωτοβουλίες για τους πλειστηριασμούς κατοικιών, τις εργασιακές σχέσεις, τον κατώτατο μισθό, την κατάσταση στην Υγεία, κλπ. ‘Ξεχνά’ οτι αυτός έστρωνε το δρόμο και η ΝΔ τον συνεχίζει σήμερα. Προσπαθεί δηλαδή να “πουλήσει” την “προοδευτική” διαχείριση.
Εμπαιγμός οι προτάσεις ΣΥΡΙΖΑ
Στα Εργασιακά, ζητάει την «επαναφορά του κατώτατου μισθού» (από το… 2021), ως συμβολή στην «άνοδο της παραγωγικότητας», ενώ ως κυβέρνηση διατήρησε τον κατώτατο και «υποκατώτατο» μισθό στα άθλια επίπεδα της ΠΥΣ του 2012, ενεργοποίησε τον κατάπτυστο νόμο Βρούτση – Αχτσιόγλου, εμπλούτισε το αντεργατικό οπλοστάσιο με νέους νόμους, τους οποίους διατηρεί και επεκτείνει η ΝΔ, επειδή δίνουν τη δυνατότητα στην εργοδοσία να παρακάμπτει ακόμα και αυτές τις σχετικές αυξήσεις στον κατώτατο μισθό, τραβώντας προς τα κάτω τον μέσο μισθό, στο σύνολο της οικονομίας. Γι’ αυτό το αντεργατικό πλαίσιο, που είναι και δικό του δημιούργημα, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν λέει φυσικά τίποτα.
Στο Ασφαλιστικό, καλεί τους εργαζόμενους να υπερασπιστούν τον νόμο Κατρούγκαλου, τον οποίο όμως η ΝΔ έρχεται να θωρακίσει με τον νόμο Βρούτση και να τον αξιοποιήσει ως εφαλτήριο για το επόμενο βήμα προς την ιδιωτικοποίηση της Ασφάλισης και το σύστημα των τριών πυλώνων. Η συμβολή του νόμου Κατρούγκαλου στην κλιμάκωση της αντιασφαλιστικής επίθεσης έχει αναγνωριστεί από τους επιχειρηματικούς ομίλους και αποτελεί βάση για παραπέρα κλιμάκωση.
Στην Υγεία, καταγγέλλει την άθλια κατάσταση στα νοσοκομεία, παριστάνοντας πως δεν ξέρει τίποτα για την υποχρηματοδότηση και την υποστελέχωση, τις γενικευμένες ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις, την αύξηση των πληρωμών για τα λαϊκά στρώματα, τη συγχώνευση και το κλείσιμο κλινικών και δομών Υγείας, τον παραπέρα κατακερματισμό του δημόσιου συστήματος, στο πλαίσιο της στρατηγικής ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης, που με συνέπεια υπηρέτησε ως κυβέρνηση και σήμερα τα στηρίζει επί της ουσίας, «παίζοντας» με τις αναλογίες ανάμεσα στην ιδιωτικοοικονομική λειτουργία του δημόσιου συστήματος Υγείας, τη δράση των ιδιωτών και τις συμπράξεις μεταξύ των δύο.
Το προοδευτικό ιστορικά σε κάθε εποχή καθορίζεται απο το ποιος παράγει τον πλούτο, απο τα αγαθά και τις δυνατότητες που δημιουργεί η παραγωγή και η εργασία του ανθρώπου, και απο το αν απολαμβάνουν τον κοινωνικό πλούτο οι παραγωγοί του.
“Αυτοκριτική” ως “γέφυρα” συνεργασιών…
Η αναπόφευκτη διάψευση των προσδοκιών που καλλιέργησε ο ΣΥΡΙΖΑ και η ‘λογική’ του “δεν υπάρχει εναλλακτική”, που αποτελεί και στοιχείο του απολογισμού του, αποτελούν τον καλύτερο χορηγό της ΝΔ και της περαιτέρω συντηρητικοποίησης. Αυτές τις υπηρεσίες συνεχίζει να προσφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ ως “αντιπολιτευόμενη” συμπολίτευση στη βάρβαρη κυβερνητική πολιτική της ΝΔ.
Αυτή η “αυτοκριτική” του όμως, χρησιμεύει στον ΣΥΡΙΖΑ και ως ‘γέφυρα’ στην πολιτική των συνεργασιών του άλλες σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις [ΚΙΝΑΛ]. Αυτή τη “νέα προοδευτική πλειοψηφία” – συμμαχία, ένα “σύγχρονο εφιάλτη” που θα κρατά το λαό μακρυά απο την διεκδίκηση των αναγκών του, απογοητευμένο και τσακισμένο.
Αυτή η “πλειοψηφία” πρέπει να αποτραπεί αποφασιστικά απο τους εργαζόμενους στους τόπους δουλειάς, στο συνδικάτο, στο σύλλογο, στη γειτονιά! Να φτιάξει την δική του “κοινωνική συμμαχία” με τον εργάτη, τον αυτοαπασχολούμενο, τον φτωχό αγρότη, να αγωνιστεί για όλα αυτά που μπορεί να δημιουργήσει η παραγωγή για να ζει καλά και του τα στερούν, ενάντια στον πραγματικό αντίπαλο : το κεφάλαιο και την εξουσία του, για να γίνει ο λαός ιδιοκτήτης του πλούτου που παράγει με την δική του εξουσία.
