Της Δήμητρας Παντάπαση*
«Επιστροφή στην κανονικότητα». Η φράση που κυριαρχεί μετά την άρση ενός μέρους των περιορισμών για την πανδημία. Η ικανοποίηση ότι δεν αρρωστήσαμε κι ότι μπορούμε ξανά να απολαμβάνουμε – με προσοχή, βέβαια – τις ομορφιές του νησιού μας, φέρνει εν πρώτοις ένα χαμόγελο που παγώνει, όμως, όταν σκεφτόμαστε την επάνοδο στους «κανονικούς ρυθμούς» ή στη «ζωή από δω και πέρα» όπως επίσης ακούμε.
Η πανδημία σήμανε για τους Σαμιώτες όπως και για όλους, όχι ενίσχυση των δομών υγείας όπως θα περίμενε κανείς ή όπως λέει η κυβέρνηση ότι έκανε, αλλά ένα διαρκές άγχος «να μην αρρωστήσουμε και τι θα γίνουμε εδώ πέρα». Όση προσπάθεια κι αν κατέβαλαν και καταβάλουν οι γιατροί, οι νοσηλευτές, οι εργαζόμενοι στο ΕΚΑΒ, τα μέσα και το δυναμικό είναι ελάχιστα, αδύνατον να καλύψουν τις ανάγκες των κατοίκων του νησιού.
Ποια είναι, όμως, η κανονικότητα στην οποία επιστρέφουν οι 32000 κάτοικοι της Σάμου και την οποία οφείλουν να…εκτιμήσουν γιατί «υπάρχουν και χειρότερα»;
Ένας παιδίατρος κι ένα ασθενοφόρο για όλο το νησί, τρομακτικές ελλείψεις σε γιατρούς και νοσηλευτές και άλλο υγειονομικό προσωπικό. Βασικές ιατρικές ειδικότητες ακάλυπτες που σημαίνει βαθιά το χέρι στη τσέπη είτε επισκεφθείς ιδιώτη, είτε πας στην Αθήνα. Και πώς πάει κανείς στην Αθήνα; Όποιος δε μπορεί να χρυσοπληρώσει το αεροπλάνο, παίρνει πλοίο που περνούσε τρεις και τώρα δύο φορές την εβδομάδα. Για την ιστορία, τέτοια συχνότητα είχαν τα πλοία στις αρχές του 20ου αιώνα.
Η «κανονικότητα» σημαίνει σχολεία ασυντήρητα και με τεχνικά κ.α. προβλήματα, ανίκανα να στηρίξουν σωστά το μάθημα σε συνθήκες επιδημίας, έτοιμα, όμως, να στοιβάξουν μαθητές προκειμένου να μειωθούν από Σεπτέμβρη τα τμήματα.
«Κανονικότητα» είναι η αγωνία μην πιάσει φωτιά που θα καταστρέψει καλλιέργειες και δάση, όχι γιατί οι πυροσβέστες δεν κάνουν το καθήκον τους αλλά γιατί οι ελλείψεις σε προσωπικό, οχήματα, αγροτική οδοποιία και δασική προστασία είναι τόσο μεγάλες.
«Κανονικότητα» είναι το δράμα χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών που εγκλωβίζει στο νησί σε άθλιες συνθήκες η ΕΕ και η κυβέρνηση και τα κόμματά που την υπερασπίζουν. Μάλιστα οι τοπικοί παράγοντες προσπαθούν με κάθε μέσο να μας πείσουν ότι «αρκεί να μη τους βλέπουμε στην πόλη» και «δε πειράζει» αν φτιαχτεί νέα φυλακή για όσους ψάχνουν καλύτερη ζωή.
Το ακριβότερο κόστος ζωής, η έλλειψη σε αθλητικές υποδομές, ο πολιτισμός που τον κοιτάμε με…το κιάλι μόνο δυο βδομάδες το καλοκαίρι. Οι άθλιοι δρόμοι που ακόμα και οι φρεσκοασφαλτοστρωμένοι έχουν λακκούβες (τόσες που αν δεν ήταν επικίνδυνες θα μιλούσαμε για…στυλ!!!). Είναι κι αυτά στοιχεία της «κανονικότητας».
Αυτά βιώνουν οι μόνιμοι κάτοικοι αλλά και οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, οι εργαζόμενοι στο στρατό και τα σώματα ασφαλείας των οποίων, επιπλέον, ο μισθός δε φτάνει να καλύψει το ενοίκιο του σπιτιού και τα φροντιστήρια των παιδιών ή τις ανάγκες της οικογένειας που έχει μείνει πίσω σε άλλο τόπο. Αυτή η «κανονικότητα» κάνει τους στρατευμένους αλλά και τους φοιτητές να βαφτίζουν με όχι κολακευτικά ονόματα το νησί.
Από κοντά παραμονεύει και η «νέα ζωή», η «νέα πραγματικότητα». Των συνεπειών του κορονοϊού, της «υγειονομικής κρίσης». Έτσι ονομάζουν το νέο γύρο καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης. Αυτή είναι η «νέα πραγματικότητα» που προβάλλει απειλητικά μπρος τους εργαζόμενους του τουρισμού, του επισιτισμού, όλων των κλάδων που ασχολούνται ή συνδέονται με τον τουρισμό. Η κυβέρνηση, μαζί με μια σειρά αστικά επιτελεία, ήδη μας προετοιμάζουν για την «επόμενη μέρα» και όλα δείχνουν ότι ετοιμάζονται μαζί με τους μεγαλοεπιχειρηματίες – στους οποίους δίνει αφειδώς επιχορηγήσεις και άλλες μορφές ενίσχυσης – να ρίξουν τα βάρη για δεύτερη φορά σε δέκα χρόνια στους εργαζόμενους, στους μικρομαγαζάτορες, στους αγρότες. Αυτό που κυκλοφορεί στις συζητήσεις των Σαμιωτών πως «θα πέσει πείνα το χειμώνα» είναι η κατανόηση ακριβώς του ότι τα σπασμένα ετοιμάζουν να τα πληρώσει για άλλη μια φορά ο λαός.
Όλα όσα, πιθανά φλύαρα, περιγράψαμε παραπάνω είναι για να θυμηθούμε ότι η ζωή μας έχει χίλιες δυο ανάγκες που σε συνδυασμό με την πείρα που αποκτήσαμε όλα τα προηγούμενα χρόνια, επιβάλλουν αλλαγή πορείας. Γιατί έτσι πρέπει να βλέπουμε τη ζωή μας. Χωρίς εκπτώσεις και «τι να κάνουμε, υπάρχουν και χειρότερα», όχι για λόγους ψυχολογίας αλλά γιατί μπορούμε να ζήσουμε πολύ καλύτερα.
Μπροστά στη «νέα πραγματικότητα» μπαίνει το ερώτημα: Θα σηκώσει το βάρος της οικονομικής κρίσης και της διάσωσης των επιχειρηματικών ομίλων και πάλι ο λαός; Υπάρχει διέξοδος, ξέφωτο, όπως μας λέγανε κάποιοι άλλοι πριν πέντε χρόνια;
Η απάντηση είναι ξεκάθαρα, ναι. Η πορεία προς τα ‘κει, όμως, δε μπορεί να αφεθεί σε κανένα διαχειριστή του συστήματος και τις αποτυχημένες για το λαό συνταγές τους.
Είτε στις πόλεις, είτε στην επαρχία, στα όμορφα νησιά το ξέφωτο μπορεί είναι φωτεινό για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα μόνο αν ορθώσουν τείχος απέναντι στην πολιτική που έχει έγνοια τις ανάγκες των μεγαλοεπιχειρηματιών κι όχι των εργαζόμενων. Το είδαμε τα προηγούμενα χρόνια με τα αιματοβαμμένα πλεονάσματα, τα προσωρινά μέτρα που έγιναν μόνιμα. Το είδαμε και με την πανδημία με τα ανύπαρκτα μέτρα προστασίας στους χώρους δουλειάς, στην υγεία. Το ζούμε καθημερινά όταν νυν και πρώην κυβερνητικά κόμματα προσπαθούν να μας πείσουν να κάνουμε νέες θυσίες, να δείξουμε την ίδια πειθαρχία για «να αποφύγουμε και χειρότερα…»
Ας σκεφτούμε: τι εμποδίζει έναν εποχικά εργαζόμενο να δουλεύει και να ζει με αξιοπρέπεια; Τα κέρδη του μεγαλοξενοδόχου. Τι εμποδίζει τα νησιά μας να έχουν σύγχρονες, φθηνές και ασφαλείς συγκοινωνίες; Τα κέρδη του ακτοπλόου εφοπλιστή. Τι εμποδίζει την πλήρη στελέχωση του νοσοκομείου, του ΕΚΑΒ των ΚΥ και των περιφερειακών και αγροτικών ιατρείων ώστε να μην είναι γεγονός ότι ήρθε ο γιατρός στο χωριό; Η αντιμετώπιση της υγείας ως εμπόρευμα.
Όλο αυτό το διάστημα, και πριν και κατά τη διάρκεια της πανδημίας, τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ δεν έπαψαν ούτε στιγμή να θέτουν διεκδικήσεις, να μπαίνουν μπροστά για κάθε μικρό και μεγάλο πρόβλημα προβάλλοντας παράλληλα την προοπτική για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Πρωτοστάτησαν μέσα στα σωματεία και τις φορείς του κινήματος για την οργάνωση της πάλης, για κινητοποιήσεις για την προστασία της υγείας του λαού και των εργαζομένων, για να μη χαθεί κανένα εργασιακό δικαίωμα. Παρενέβησαν δυναμικά στα όργανα της τοπικής διοίκησης και το κοινοβούλιο. Μόνο για τα σώματα ασφαλείας και το στρατό κατέθεσαν δεκάδες ερωτήσεις στη βουλή αυτό το δίμηνο.
Οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων ακόμα και μέσα στην πανδημία, με αποκορύφωμα την πρωτομαγιά δείχνουν το δρόμο. Κάθε εργαζόμενος, κάθε τις, κάθε άνθρωπος που αγωνιά για το σήμερα και το αύριο που βλέπει βασικές του ανάγκες και όνειρα να μην ικανοποιούνται, ο καθένας που νιώθει αδύναμος μπροστά τις «μεγάλους» μπορεί να γίνει γίγαντας και να βγει νικητής, αν ενώσει τις δυνάμεις του με τις τις με αυτόν. Αν απέναντι σε αυτή την πολιτική ορθώσει τείχος προστασίας και αλληλεγγύης ώστε κανένας να μη μείνει χωρίς εισόδημα, κανενός το σπίτι να μη βγει στο σφυρί, καμιά λαϊκή οικογένεια να μη μείνει χωρίς ρεύμα και νερό. Αν προβάλλει αποφασιστικά τις διεκδικήσεις του για σύγχρονα δικαιώματα στη δουλειά, στην υγεία, στη παιδεία, συνολικά στη ζωή.
Στο κρίσιμο αυτό μεταίχμιο καθένας πρέπει να σταθμίσει αν θα πληρώσει και πάλι τα σπασμένα ή αν θα διεκδικήσει τη ζωή του. Οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες απαντάμε και δουλεύουμε για το δεύτερο, μέχρι να βγει νικητής ο λαός και να γίνει δική του περιουσία ο τεράστιος πλούτος που παράγει.
Η νέα πραγματικότητα, αν δε θέλουμε να είναι μια από τα ίδια, πρέπει και μπορεί να έχει τη σφραγίδα των εργαζομένων και του λαού.
Καλούς αγώνες!
Παντάπαση Δήμητρα
Γραμματέας της Τ.Ε. Σάμου του ΚΚΕ
