Την περασμένη Κυριακή, μια ανοιξιάτικη μέρα με καλή θερμοκρασία, όλοι ξεχυθήκαμε για μια βόλτα και συνάντηση με φίλους ή οικογένεια. Έτσι κι εγώ. Απογευματάκι ήταν και βρέθηκα παρέα με φίλους για φραπέ και συζήτηση. Και το τονίζω για να μην παρεξηγηθούμε, δεν ήταν κομμουνιστές οι φίλοι.
Εκεί που η κουβέντα είχε ανάψει, γύρω από τον τεράστιο Μίλτο Τεντόγλου και τον επίσης τεράστιο προπονητή του, Γιώργο Πομάσκι, φουσκωμένοι όλοι μας από υπερηφάνεια και τα δημόσια συγχαρίκια μας, μπήκα σαν σφήνα και πέταξα: «Βρε αλάνια, για πείτε μου τώρα. 1999, Αντιτορπιλικό ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ. 2024, Φρεγάτα ΥΔΡΑ. Εάν σας έλεγα να παίξουμε το παιχνίδι βρείτε τις 10 διαφορές, τι θα μου λέγατε;». Η απάντηση που με άφησε κάγκελο. «Γατάκι, εξυπνάκια, άκου: διαφορά πρώτη, το ένα πλοίο είναι αντιτορπιλικό και το άλλο φρεγάτα, δεν το βλέπεις; Διαφορά δεύτερη, οι σημαίες που σήκωσε το πλοίο το 1999, είναι διαφορετικές από αυτές που σήκωσε τώρα, ούτε και αυτό το είδες; Διαφορά τρίτη, το πλήρωμα πριν την αναχώρησή του το 1999 πήρε μαζί του τις ευχές της σοσιαλιστικής κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ (του Σημίτη δηλαδή), ενώ τώρα πήρε μαζί του τις ευχές της φιλελεύθερης κυβέρνησης της ΝΔ (του Μητσοτάκη δηλαδή), πες μας ότι δεν το ήξερες; Α, και κάτι άλλο. Τώρα το πλήρωμα πήρε μαζί του και στο χέρι 1.500,00 ευρώπουλα, επίδομα κηδείας το είπαν, ούτε αυτό το αντιλήφθηκες; Μας το παίζεις και στρατιωτικός ρε μπαγάσα. Διαφορά τέταρτη …». Παύση, φραπές και πολλές τελείες ……. Παγωμάρα. Κόλλησε η βελόνα στις 3 διαφορές. Ξύναν το κεφάλι τους. Έσπρωχνε ο ένας τον άλλο μπας και βρεθεί κι άλλη διαφορά, αλλά μάταιο. Βρήκα την ευκαιρία και πήρα την πάσα. «Εντάξει. Μην κουράζεστε. Αυτά είναι πασατέμπος. Για πείτε μου τώρα, βλέπετε καμια ομοιότητα;».
Δεν θα το πιστέψετε. Λύθηκε η γλώσσα τους. Έπεσα από τα σύννεφα. Επαναλαμβάνω, δεν ήταν κομμουνιστές.
Ομοιότητες. «ΝΑΤΟ τότε, ΝΑΤΟ και τώρα. Παντού ΝΑΤΟ. ΗΠΑ τότε, ΗΠΑ και τώρα. Παντού ΗΠΑ. ΕΕ τότε, ΕΕ και τώρα. Σφήνα και η ΕΕ. Δημιουργείται ο πολεμικός μηχανισμός. Ιμπεριαλισμός τότε, ιμπεριαλισμός και τώρα. ΠΑΣΟΚ τότε, ΝΔ τώρα. Και από δίπλα, ως υποστήριξη, ΣΥΝ τότε, ΣΥΡΙΖΑ τώρα. Άλλαξε ο Μανολιός κι έβαλε την σκούφια του αλλιώς. Τέλος πάντων. Ίδια πολιτική. Καπιταλιστές τότε, καπιταλιστές και τώρα. Συμφέροντα τότε, συμφέροντα και τώρα. Και τσουπ να ΄σου και η Ελλάδα. Εκεί, να μη χάσει η βενετιά βελόνι. Και στο τέλος; Θύματα οι λαοί.
24 Μάρτη 1999. ΝΑΤΟϊκά πολεμικά πλοία στην Αδριατική εκτοξεύουν τους πρώτους πυραύλους εναντίον της Γιουγκοσλαβίας. ΗΠΑ και ΕΕ παρούσες. Η δικαιολογία; «Αυτοπροσδιορισμός» και «υπεράσπιση» των μειονοτήτων. Και μετά; 78 ατέλειωτες μέρες φρίκης. Διαμελισμός της Γιουγκοσλαβίας. Χιλιάδες οι νεκροί και οι τραυματίες, εκ των οποίων πολλά παιδιά και γυναίκες. Η Ελλάδα συμμετέχει με το Α/Τ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ. Το αντιιμπεριαλιστικό – φιλειρηνικό κίνημα φουντώνει. Το Πολεμικό Ναυτικό βράζει. Οι αντιδράσεις ναυτών, υπαξιωματικών και αξιωματικών δίνουν και παίρνουν. Ο Ναύσταθμος Σαλαμίνας ένας απέραντος χώρος συζήτησης. «Πού μας στέλνουν; Δεν έχει καμιά δουλειά η Ελλάδα στη Γιουγκοσλαβία. Τι πάνε να κάνουν;». Αποτέλεσμα; Το Α/Τ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ να μην εκτοξεύσει κανέναν πύραυλο ενάντια στον γιουγκοσλαβικό λαό.
7 Οκτώβρη 2023. Το δολοφονικό κράτος του Ισραήλ εξαπολύει μια άνευ προηγουμένου πολεμική επίθεση στον παλαιστινιακό λαό στη Γάζα. ΝΑΤΟ, ΗΠΑ και ΕΕ είναι εκεί. Η δικαιολογία; Το δικαίωμα του Ισραήλ στην «αυτοάμυνα». Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. Και μετά; Μέχρι και σήμερα, περίπου 30.000 νεκροί παλαιστίνιοι, μεταξύ των οποίων τα 2/3 παιδιά και γυναίκες. 72.000 περίπου τραυματισμένοι. Η Ελλάδα συμμετέχει με τη Φ/Γ ΥΔΡΑ. Πρέπει να υποστηρίξουμε τα συμφέροντα των εφοπλιστών μας, του μεγαλύτερου εμπορικού στόλου του κόσμου, διαλαλεί η κυβέρνηση. ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, αφωνία, σιωπηρή συμφωνία. Το φιλειρηνικό – αντιιμπεριαλιστικό κίνημα ξανά στις επάλξεις. Πλήθος ελλήνων στους δρόμους. Οι συζητήσεις στα στρατόπεδα, παντού, στον Στρατό Ξηράς, στο Πολεμικό Ναυτικό, στην Πολεμική Αεροπορία, στα στρατόπεδα, ατελείωτες. Το Πολεμικό Ναυτικό βράζει ξανά. Στελέχη παραιτούνται. Αρχίζει πάλι να κτυπά η καρδιά. Σφιγμένα τα χείλη. «Πού μας στέλνουν; Δεν έχει καμιά δουλειά η Ελλάδα στην Ερυθρά θάλασσα. Μα τι κάνουν;».
Μ΄ αυτά και με τ΄ άλλα η ώρα πέρασε. Νύχτωσε. Ο φραπές τελείωσε. Η παλιοπαρέα σφίξαμε τα χέρια και δώσαμε μια υπόσχεση. Κάτι πρέπει να κάνουμε επιτέλους. Έχουμε τη δύναμη. Ο λαός έχει τη δύναμη. Είμαστε ο λαός.
9 Ιούνη 2024. Με όλες μας τις δυνάμεις πρέπει να βάλουμε φραγμό σε όλα όσα καταστρέφουν τη ζωή μας. Πρέπει να βγάλουμε τη μάσκα όλων αυτών που ψεύδονται σε βάρος μας. Που ακόμη και σήμερα μας πουλούν φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Για τις καλύτερες μέρες που μας τάζουν, αλλά δεν μπορούν να στρίψουν από τη δεξιά γωνία. Η ΕΕ δεν είναι τελικά η ευημερία που μας υποσχέθηκαν. Μετράμε απώλειες παντού. Στους μισθούς. Στις συντάξεις. Στα δικαιώματα. Στην υγεία. Στην πρόνοια. Στην παιδεία. Δεν μπορούμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια. Δεν μας αξίζει αυτή η συμπεριφορά. Καμιά δουλειά δεν έχει η χώρα μας σε ιμπεριαλιστικές πολεμικές επιχειρήσεις, που το μόνο που εξυπηρετούν είναι τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Καμιά δουλειά δεν έχει ελληνικό πολεμικό πλοίο έξω από τα σύνορα της πατρίδας μας. Να γυρίσει πίσω ΤΩΡΑ η φρεγάτα ΥΔΡΑ και να σταματήσει οποιαδήποτε άλλη αποστολή. Να κλείσουν οι αμερικανικές βάσεις και να επιστρέψουν όλοι οι συνάδελφοί μου πίσω σώοι και αβλαβείς. Το ΚΚΕ είχε δίκιο. Τα έλεγε, αλλά δεν ακούγαμε. Δεν μας άφηναν να ακούσουμε. Ως εδώ όμως και μη παρέκει.
Στα όρθια και πριν φύγει ο καθένας μας για το σπίτι του, όλοι οι φίλοι απευθύνθηκαν σε μένα και με νεύρο μου είπαν: «Ρε μαρκονάρα, φέρε μας ψηφοδέλτια. Αυτά, με το περήφανο σφυροδρέπανο και τα τρία μεγάλα γράμματα. ΚΚΕ. Μην μετράς. Φέρε. Είμαστε πολλοί και θα στο αποδείξουμε. Το αξίζετε. Θα το έχετε. Δαγκωτό και με πείσμα». Χωρίσαμε. Την ικανοποίησή μου δεν σας την περιγράφω.
Ο Μαρκόνης
