Δημοσιεύουμε επιστολή της Αθηνάς Μ. Ζύμαρη, ανιψιάς του Χρήστου (Τάκη) Ζάγκα που εκτελέστηκε με τους 200 κομμουνιστές στην Καισαριανή την 1η Μάη 1944:
«Ονομάζομαι Αθηνά Μ. Ζύμαρη και η μητέρα μου, Αγλαΐα Μαργαρίτα Ζάγκα. Είμαστε οι ανιψιές του εκτελεσθέντα Χρήστου (Τάκη) Ζάγκα.
Ο Χρήστος Ζάγκας, γεννήθηκε στην Άρτα και ήταν ο δεύτερος γιος από μια οικογένεια που αριθμούσε έξι παιδιά. Από νεαρή ηλικία, μόλις τελείωσε το Γυμνάσιο εντάχθηκε στον αντιφασιστικό αγώνα και στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Συνελήφθη από τη δικτατορία του Μεταξά, και παρόλο που αναφέρεται ως κτηματίας, είχε αποποιηθεί λόγω ιδεολογίας την πατρική περιουσία.
Μετά τη φυλάκισή του στην Ακροναυπλία και τη μεταγωγή του στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου κατάφερε να αποδράσει όπου κατέφυγε στο σπίτι του μεγάλου του αδελφού στην Κυψέλη, επί της οδού Κομανού 2. Με τη βοήθεια της νύφης του Ερμιόνης Ζάγκα θα μετέβαιναν στα Βίλλια Αττικής. Και οι δύο συνελήφθησαν στο πρακτορείο των Λεωφορείων απέναντι από τον ηλεκτρικό σταθμό του Θησείου. Η σύλληψη έγινε από έλληνες ταγματασφαλίτες, μετά από κατάδοση της φουρνάρισσας της γειτονιάς. Η γιαγιά μου φιλακίσθηκε για αρκετό χρονικό διάστημα και η μητέρα μου ως δίχρονο νήπιο θυμάται ακόμα το επισκεπτήριο.
Ο θείος μου Τάκης μεταφέρθηκε στην οδό Μέρλιν όπου βασανίστηκε και ακολούθως τον πήγαν στο Χαϊδάρι. Κατά την τελευταία μεταγωγή του πριν την εκτέλεση, πρόλαβε να πει στη μικρότερη αδελφή του ”Ρηνιώ μάς πάνε για εκτέλεση”. Αυτή η φράση ήταν σκυτάλη, η αδελφή του Ειρήνη Τσακίρη, συνέχισε τον αντιφασιστικό αγώνα μέχρι και την πτώση της Χούντας.
Κλείνοντας θέλω να επισημάνω τη σπουδαιότητα της ανάκτησης των φωτογραφιών στο ιστορικό αρχείο του ΚΚΕ. Η θέση τους είναι δικαιωματικά εκεί, αυτό θα ήθελε ο θείος μου, το ίδιο επιθυμούμε και οι συγγενείς του. Να διαφυλαχθεί η ιστορική μνήμη στον χώρο που αρμόζει η θυσία των εκτελεσθέντων ηρώων».
