Η ιστοσελίδα Alt.gr βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να φιλοξενεί έναν ηθοποιό από τη νέα γενιά, που το φετινό χειμώνα πρωταγωνιστεί στην εμβληματικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, «Το Μεγάλο μας Τσίρκο», τον Δημήτρη Γκοτσόπουλο.
Έχοντας περάσει σχεδόν 53 χρόνια από το παρθενικό του ανέβασμα, στις 22 Ιουνίου του 1973, στο Θέατρο ‘’ΑΘΗΝΑΙΟΝ’’, που ο κόσμος το αγκάλιασε «με αποτέλεσμα έργο και παράσταση να μεταμορφώσουν τον χώρο του Θεάτρου σε αντιστασιακό κατά της Χούντας χώρο», όπως είχε πει ο ίδιος ο Καμπανέλλης, το έργο αυτό «ανεβαίνει» για τρίτη φορά, με άλλους πρωταγωνιστές, αλλά με την ίδια φρεσκάδα.
Σε καλωσορίζουμε στην ιστοσελίδα μας. Πώς ένιωσες όταν σου ανακοινώθηκε ότι θα έχεις τον πρωταγωνιστικό ρόλο, έναν ρόλο που ερμήνευσε ο μεγάλος Κώστας Καζάκος;
Όταν μου ανακοινώθηκε ο ρόλος, ένιωσα βάρος. Όχι επειδή τον είχε παίξει ένας μεγάλος ηθοποιός, αλλά γιατί το έργο κουβαλά ιστορία. Δεν σκέφτηκα να συγκριθώ. Σκέφτηκα μόνο αν μπορώ να σταθώ τίμια απέναντί του.
Η παράσταση στέκεται στα σημαντικότερα σημεία της ιστορίας του τόπου και του λαού μας. Ποια τα συναισθήματά σου, κατά την ανάγνωση του ρόλου, αλλά, κυρίως, πάνω στη σκηνή;
Στην πρώτη ανάγνωση ένιωσα συγκίνηση. Στη σκηνή νιώθω ευθύνη. Δεν είναι ένα έργο που το «παίζεις». Το λες και πρέπει να το πιστεύεις. Ο κόσμος καταλαβαίνει αν είσαι αληθινός ή όχι.
Πάμε λίγο πίσω χρονικά. Από τότε που ξεκίνησες αυτή τη διαδρομή. Πώς την περίμενες; Και τώρα πώς τη βιώνεις; Πόσο σε άλλαξε η επιτυχία, η αναγνωρισιμότητα.
Όταν ξεκίνησα, δεν είχα σχέδιο καριέρας. Είχα ανάγκη να εκφραστώ. Η αναγνωρισιμότητα δεν είναι ο στόχος. Αν τη δεις έτσι, χάνεσαι. Προσπαθώ να θυμάμαι από πού ξεκίνησα και γιατί.
Το θέατρο, το «σανίδι», είναι εξαιρετικά σημαντικό για έναν ηθοποιό. Όμως, η τηλεόραση, το «γυαλί», σίγουρα ανοίγει το δρόμο. Συμφωνείς σε αυτό; Και τελικά, θέατρο, τηλεόραση ή κινηματογράφος;
Το θέατρο είναι η βάση μου. Εκεί δοκιμάζεσαι κάθε βράδυ. Η τηλεόραση σε φέρνει πιο κοντά στον κόσμο. Ο κινηματογράφος μένει στον χρόνο. Δεν διαλέγω μέσο. Διαλέγω συνεργασίες και ουσία.
Τι είναι για σένα η τέχνη και ειδικότερα η τέχνη του θεάτρου.
Η τέχνη, για μένα, είναι τρόπος να καταλάβεις τον άνθρωπο. Το θέατρο ειδικά είναι μια συνάντηση. Δεν υπάρχει φίλτρο. Υπάρχει μόνο αλήθεια ή ψέμα.
Ως άνθρωπος του Θεάτρου, παρακολουθείς τα όσα συμβαίνουν και με τον Πολιτισμό στη χώρα μας. Πρόσφατα είχαμε και τις μεγάλες κινητοποιήσεις στον κλάδο σας. Πώς εκτιμάς την όλη κατάσταση; Και, τελικά, ο Πολιτισμός στη χώρα μας, έχει τη θέση που του αξίζει;
Ο Πολιτισμός στην Ελλάδα δεν έχει τη θέση που του αξίζει. Το λέω ήρεμα. Αν δεν επενδύεις στην παιδεία και στην τέχνη, το πληρώνεις αργότερα ως κοινωνία. Δεν είναι διακόσμηση. Είναι βάση.
Ζούμε σε μια περίοδο μεγάλων ανακατατάξεων σε διεθνές επίπεδο. Επιπλέον, στη γειτονιά μας, στην Ουκρανία, έχουμε έναν πόλεμο που συμπλήρωσε τέσσερα χρόνια και μπαίνει στον πέμπτο, ενώ και στην αυλή μας, τη Μέση Ανατολή, συνεχίζεται η γενοκτονία των Παλαιστινίων, ενώ και η κατάσταση στο Ιράν δεν επιτρέπει ιδιαίτερη αισιοδοξία.
Ζούμε σε δύσκολη εποχή. Πόλεμοι, ανασφάλεια, ένταση. Ο κόσμος κουράζεται. Εγώ κρατάω ότι οι λαοί θέλουν ειρήνη. Οι απλοί άνθρωποι θέλουν να ζήσουν, να δουλέψουν, να μεγαλώσουν τα παιδιά τους.
Σε αυτή την περίοδο που ο κόσμος αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς και οι λαοί πιέζονται αφόρητα, κάτω από το βάρος μιας πολεμικής προετοιμασίας, είναι η Τέχνη, ο Πολιτισμός, διέξοδος;
Η τέχνη δεν σταματά έναν πόλεμο. Μπορεί όμως να κρατήσει τον άνθρωπο άνθρωπο. Και αυτό δεν είναι μικρό πράγμα.
Υπηρέτησες τη στρατιωτική σου θητεία στη Λήμνο. Πες μας γι αυτή την περίοδο και πώς την βίωσες.
Θα μιλήσω ειλικρινά. Περίμενα ουσιαστική εκπαίδευση. Να μάθουμε πρώτες βοήθειες, να ξέρουμε τι να κάνουμε αν χρειαστεί πραγματικά να υπερασπιστούμε τη χώρα. Δεν το έζησα αυτό. Η εκπαίδευση ήταν κυρίως τυπική. Θυμάμαι σκοπιές σε σκουριασμένα άρματα και πολλές ώρες χαμένες.
Ένιωσα περισσότερο ότι χάνω χρόνο παρά ότι προετοιμάζομαι. Το λέω με συνείδηση και σεβασμό προς όσους υπηρετούν σοβαρά. Αν ζητάς από έναν νέο να υπηρετήσει, οφείλεις να του δώσεις ουσία.
Στο φινάλε της παράστασης «Το Μεγάλο μας Τσίρκο», εκεί που όλος ο θίασος τραγουδάτε το εμβληματικό τραγούδι «Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι», πέφτει το σκηνικό και στο βάθος εμφανίζεται η Τζένη Καρέζη και ο Νίκος Ξυλούρης, ενώ ακούγονται οι φωνές του θιάσου του 1973 μα τραγουδούν το ίδιο τραγούδι. Πόσο μοιάζουν οι εποχές, πόσο άλλαξε η κατάσταση και πόσο επίκαιρο είναι το έργο αυτό και σήμερα, συμπληρώνοντας, το Μάτι, τα Τέμπη, τον πρόσφατο χαμό των 5 εργατριών, τα καθημερινά εγκλήματα της εργοδοσίας με το χαμό τόσων εργαζομένων κάθε χρόνο;
Το έργο είναι επίκαιρο γιατί μιλά για αξιοπρέπεια. Όταν συμβαίνουν τραγωδίες, όταν χάνονται άνθρωποι από λάθη, αδιαφορία ή ανευθυνότητα, τότε η λέξη «ευθύνη» αποκτά βάρος. Δεν αλλάζουν εύκολα οι εποχές. Αλλάζει μόνο η στάση μας απέναντι σε αυτά που συμβαίνουν.
Κλείνοντας τη συνέντευξη-συζήτηση αυτή, θα ήθελες κάτι άλλο να προσθέσεις;
Θα ήθελα να πω κάτι απλό. Ο καθένας υπηρετεί τον τόπο του από τη θέση που βρίσκεται. Άλλος με στολή, άλλος με μια δουλειά, άλλος μέσα από την τέχνη. Το σημαντικό είναι να το κάνεις με καθαρή συνείδηση. Αυτό προσπαθώ κι εγώ.
(Σημείωση: Η συνέντευξη δόθηκε πριν τη νέα φωτιά στο Ιράν)
Επιμέλεια-Συνέντευξη: Γιάννης Αγγέλου
