Με παρέμβαση του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη ξεκίνησε η σημερινή σκιαμαχία στην Ολομέλεια της Βουλής στο πλαίσιο της προ ημερησίας συζήτησης για το περιβόητο «κράτος δικαίου», ο οποίος όχι μόνο υπερασπίστηκε τη σάπια πολιτική και της δικής του κυβέρνησης, αλλά επανέλαβε τις εκκλήσεις για συζήτηση των αστικών πολιτικών δυνάμεων σε κλίμα ενότητας σε μια περίοδο που «ο διεθνής ορίζοντας σκοτεινιάζει», προσπαθώντας να αποσπάσει την ευρεία συναίνεση του λαού για ακόμα βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και σχεδιασμούς που βάφονται με το αίμα των λαών στη Μέση Ανατολή και στην Ουκρανία για τα κέρδη των μονοπωλίων.
Εκφράζοντας και αστικούς προβληματισμούς για το κατά πόσο η δυσωδία του αστικού πολιτικού κόσμου πλήττει την εμπιστοσύνη σε «θεσμούς» σε καιρό που γιγαντώνεται η πολεμική προετοιμασία και οι κίνδυνοι μιας νέας καπιταλιστικής κρίσης βοηθά παρουσιάστηκε «παραπονούμενος»… Γκρίνιαξε δηλαδή για το γεγονός ότι δεν απασχολεί τη συζήτηση στη Βουλή η «αμυντική παρουσία της Ελλάδας στην Κύπρο», και οι «σημαντικές συνέπειες της κρίσης στην ελληνική οικονομία». Φυσικά, για όλα τα παραπάνω έχει καταγραφεί η «ενότητα» των αστικών πολιτικών δυνάμεων που υπερασπίστηκαν το δήθεν «εθνικό συμφέρον» για την υπεράσπιση των καπιταλιστικών κερδών, την πολεμική αποστολή στην Κύπρο που αφορά την «προβολή ισχύος» της ελληνικής αστικής τάξης που διεκδικεί επιθετικά μερίδιο της λείας στον «ζωτικό της χώρο», δημιουργώντας μεγάλους κινδύνους για τον λαό.
Ο πρωθυπουργός προτού εστιάσει στα σκάνδαλα που πρωταγωνιστούν κυβερνητικά στελέχη έσπευσε «να ευλογήσει τα γένια» της κυβέρνησής για τις «μεταρρυθμίσεις» που δήθεν έχει επιτύχει στο «κράτος δικαίου», επικαλούμενος μια σειρά από εκθέσεις και έρευνες από «ανεξάρτητους» οργανισμούς και θεσμούς που επιβεβαιώνουν το παραπάνω. Υπενθύμισε, ακόμα, όλες εκείνες τις αντιδραστικές αλλαγές στη Δικαιοσύνη και στο Δημόσιο, ενώ με πρόσχημα τη «διαφάνεια» και την «αντικειμενικότητα» υπερασπίστηκε το γεγονός ότι το κράτος μέσω της ψηφιοποίησης αντιμετωπίζει πλέον πιο «φιλικά και απρόσωπα» τους πολίτες. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό που έχει διαμορφώσει είναι ένα αστικό κράτος που θα επιτελεί τον ρόλο του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, δηλαδή να είναι αφενός, πιο αποτελεσματικό για τη θωράκιση και την ενίσχυση της εξουσίας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου και αφετέρου, ακόμα πιο εχθρικό για τους εργαζόμενους και τον λαό της χώρας που διαχρονικά βλέπουν τα δικαιώματά τους να τσακίζονται, να καταστέλλονται με μεγαλύτερη σφοδρότητα οι αγώνες τους και η προστασία της ζωής και της περιουσίας τους να υπολογίζονται με βάση τη λογική «κόστους-οφέλους».
Σχετικά με την μούργα του ΟΠΕΚΕΠΕ, ο Κ. Μητσοτάκης προχώρησε σε μια απροκάλυπτη συγκάλυψη των ευθυνών της κυβέρνησής του για το γεγονός ότι στο έδαφος και της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στήθηκε ένας δυσώδης μηχανισμός ρουσφετιών και πελατειακών σχέσεων. Με θράσος υπερθεμάτισε το γελοίο αφήγημα της κυβέρνησης σχετικά με το συγκεκριμένο ζήτημα ότι οι βουλευτές που φέρονται να εμπλέκονται δεν είχαν «οικονομικό όφελος», χαιρετίζοντας, μάλιστα, το «θάρρος» της πρωτοβουλίας τους να ζητήσουν την άρση ασυλία τους «για να αποδείξουν την αθωότητά τους». Κάλεσε την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία «να δείξει έμπρακτα την ουδετερότητά της» κατηγορώντας την ουσιαστικά για μεροληψία κατά της κυβέρνησης του. Το ζήτημα φυσικά είναι ότι και η κυβέρνηση και η συστημική δήθεν «αντιπολίτευση», παίζοντας τον ρόλο που αναλογεί στον καθένα στις διεργασίες αναμόρφωσης του σάπιου αστικού κόσμου αναγνωρίζουν από κοινού τον ρόλο του «τιμητή» σε μηχανισμούς του αστικού κράτους και της ΕΕ που εχθρεύονται τον λαό, τον γδέρνουν και τον σέρνουν στα πολεμικά σφαγεία.
Μιλώντας για το σκάνδαλο των υποκλοπών, ενδιαφέρουσα ήταν η αναφορά του πρωθυπουργού για τα επικίνδυνα σχέδια που εξελίσσονται και αφορούν και την ΕΥΠ. Χαρακτηριστικά, δήλωσε πως η υπονόμευση του έργου της ειδικά σε μια περίοδο που η δράση της «αποκτά χρήσιμη σημασία» σε ένα «ταραγμένο περιβάλλον» εμποδίζει τη συμμαχία της με άλλες μυστικές υπηρεσίες διεθνώς, ενώ αξιοποιείται και ως «βάση αντεθνικής δράσης άλλων δυνάμεων εκτός συνόρων». Κάλεσε δηλαδή τις αστικές δυνάμεις να διαχωρίσουν την «σκανδαλολογία» από την υπεράσπιση της «νομιμότητας» του δόγματος «ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων» ειδικά σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας, στρατηγικής συνεργασίας με το κράτος – τρομοκράτη Ισραήλ (που εμπλέκεται και σε αυτή την υπόθεση) κ.λπ. Όλα αυτά δηλαδή, πού οντως ομνύουν τα κόμματα του συστήματος.
Σε ό,τι αφορά την υπόθεση του Μ. Λαζαρίδη, ο πρωθυπουργός επέλεξε να μην πει λέξη για την «ταμπακιέρα», τη στιγμή, μάλιστα, που λίγο πριν ανέβει στο βήμα της Βουλής για την ομιλία του ο νέος υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης ουσιαστικά ομολόγησε μέσα από ανάρτησή του στα social media ότι τελικά το περιβόητο πτυχίο του δεν ήταν αναγνωρισμένο και έτσι, σύμφωνα με τον νόμο, θα έπρεπε να έχει προσληφθεί ως ειδικός συνεργάτης και όχι ως ειδικός σύμβουλος. Ζήτησε, μάλιστα, «τον πλήρη, έντοκο καταλογισμό οποιωνδήποτε αχρεωστήτως καταβληθέντων» στον ίδιο «ποσών», ώστε… να μην «αιωρούνται σκιές».
