Μια πλούσια και ενδιαφέρουσα συζήτηση με θέμα Γυναίκα Στρατιωτικός. Εργαζόμενη, Μητέρα και Σύζυγος σε «Εμπόλεμη Ζώνη» πραγματοποιήθηκε από την Επιτροπή Ειρήνης Σαλαμίνας, τα σωματεία, και τους συλλόγους και φορείς του νησιού, στο πλαίσιο του «2ου Αντιπολεμικού Φιλειρηνικού 10ημέρου».
Η Σαλαμίνα, ο τόπος που φιλοξενεί τον μεγαλύτερο Ναύσταθμο της χώρας, δεν μπορεί να μένει θεατής. Οι οικογένειες των στρατιωτικών που ζουν και αναπνέουν στο νησί μας, οι γυναίκες που υπηρετούν στις Ένοπλες Δυνάμεις και οι σύζυγοι που μένουν πίσω όταν οι φρεγάτες λύνουν κάβους για την Ερυθρά Θάλασσα, έχουν φωνή – και αυτή η εκδήλωση τους ανήκει, σημειώνει η Επιτροπή Ειρήνης.
Στην συζήτηση μεταξύ των ομιλητών ήταν κι η Αμαλία Παπασωτηρίου, Σμήναρχος ε.α.
Δημοσιεύουμε την παρέμβαση της:
“Στον 20o και 21ο αιώνα oi γυναίκες ¨κατέκτησαν κάστρα¨ όπως συνηθίζει να λέγεται. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού των γυναικών συμμετέχει στην παραγωγή,στις υπηρεσίες, στην ανώτερη και ανώτατη εκπαίδευση, ακόμα και στις ένοπλες δυνάμεις και στα σώματα ασφαλείας και όλα αυτά στα πλαίσια της ισότητας ,όπως λένε, των δύο φύλων.
Τι δεν λένε ?
Ότι στις γυναίκες, παράλληλα με την είσοδό του στην εργασία και την εκπαίδευση, παραμένουν πλήθος άλλες φροντίδες και υποχρεώσεις, που θεωρούνται δεδομένες και στα πλαίσια των καθηκόντων τους.
Επαινούνται για την εργατικότητα την οργανωτικότητα στην κοινωνική και οικογενειακή προσφορά τους, από την πολιτεία.
Μέσα σε ένα κλίμα επαίνων, καλούνται να δώσουν το όλο της ενέργειάς τους, ως εργαζόμενες και μη, ως μητέρες, ως σύζυγοι.
Καλούνται να γίνουν δασκάλες των παιδιών, νοσοκόμες και φροντιστές των γονιών τους, καλές νοικοκυρές.
Καλούνται να είναι ένα καλοκουρδισμένο πολυεργαλείο, που εργάζεται αδιάκοπα αμισθεί και απαλάσει το κράτος από βασικές κοινωνικές του υποχρεώσεις.
Τι δεν λένε ?
Ότι οι γυναίκες με όλους τους παραπάνω ρόλους που επωμίζονται, αδυνατούν να αναπτυχθούν ατομικά και συλλογικά. Εγκλωβίζονται σε έναν διαρκή αγώνα,να ανταπεξέλθουν σε οικογενειακές και επαγγελματικές υποχρεώσεις.
Σε έναν κόσμο που ¨βράζει και φλέγεται¨ οι γυναίκες των ενόπλων δυνάμεων βιώνουν ανάλογες δυσκολίες με τις γυναίκες του λαϊκών οικογενειών, αλλά και με τις γυναίκες στων στρατιωτικών συναδέλφων τους, που επωμίζονται, με την από απομάκρυνση των συζύγων τους σε συμμαχικές εμπόλεμες αποστολές, όλα τα βάρη και τις υποχρεώσεις της οικογένειας.
Έρχονται αντιμέτωπες με την ενεργειακή κρίση και την ακρίβεια στα είδη διατροφής, στα καύσιμα, στη στέγαση στην υποστελέχωση της υγείας, της παιδείας και την εμπορευματοποίησή τους.
Βιώνουν τις ιδιαιτερότητες, λόγω της φύσης της δουλειάς τους, στα επιτελεία, στα στρατιωτικά νοσοκομεία, και στα στρατόπεδα.
Βιώνουν την ασφάλεια και την πίεση που δημιουργούν τα μέτωπα του πολέμου, που όλο και αυξάνονται στην περιοχή μας (Ουκρανία,Παλαιστίνη, Ιράν) και κλιμακώνονται με την ενεργή συμμετοχή της χώρας μας σε αυτά.
Σε αυτές τις συνθήκες, προετοιμάζεται και η λεγόμενη ¨Ατζέντα 2030¨, σε πλαίσια πολεμικής οικονομίας και πολεμικής προετοιμασίας, όπου το κράτος διαθέτει πλακτωλό χρημάτων σε πολεμικό εξοπλισμό, (φρεγάτες, αεροσκάφη κ.λ.π) για συμμετοχή της χώρας μας στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ σε πολέμους, αλλά δεν διαθέτει χρήματα και παροχές για κοινωνικές δομές, σχολεία, νοσοκομεία, πολιτισμό,προστασία φυσικού περιβάλλοντος.
Δεν διαθέτει χρήματα για τη φροντίδα και προστασία των ηλικιωμένων και των κοινωνικά αδύναμων.
Σε αυτό το περιβάλλον οι γυναίκες στρατιωτικοί και μη : αναρωτιούνται “Ποιός τη ζωή μου… Ποιός την κυνηγά ?’’
Σε αυτές τις συνθήκες το υπουργείο εθνικής άμυνας, για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ ανακαλύπτει και εκθειάζει την αξία και τις ικανότητες των γυναικών.
Καλεί τις γυναίκες σε στράτευση, για εξυπηρέτηση πολέμων που καμία σχέση δεν έχουν με την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας.
Καλεί τις γυναίκες να υποστηρίξουν πολέμους και συμφέροντα μεγάλων κολοσσών και μονοπωλίων που συγκρούονται με τα κέρδη τους, τη στιγμή που τα εισοδήματα των εργαζομένων συρρικνώνονται.
Ζητούν τη συμμετοχή των γυναικών στα εγκλήματα που διαπράττουν σε βάρος άλλων λαών γυναικών και παιδιών, που οδηγούνται στο θάνατο και την προσφυγιά.
Στις της γυναίκες που δημιουργούν ζωή, που κυοφορούν και αγκαλιάζουν τη ζωή. Ζητούν, τεχνηέντως, τάζοντας λαγούς με πετραχήλια, τη συμμετοχή τους στους ληστρικούς πολέμους τις γενοκτονίες και την βαρβαρότητα.
Είναι ξεκάθαρο πλέον σε όλους μας ότι οι πόλεμοι δεν γίνονται για τα δικά του συμφέροντα, το αντίθετο μάλιστα.
Οι έχοντες τον πλούτο, επιχειρούν να τον αυξήσουν αδιαφορώντας για τις δικές μας ανάγκες και των παιδιών μας. Οι μεταξύ τους ανταγωνισμοί δημιουργούν πολέμους. Οι πόλεμοι ζητούν πολεμικό εξοπλισμό και έμψυχο υλικό. Διψούν για κέρδη και επιβάλλουν πολέμους.Σε αυτή την κρίσιμη καμπή της ιστορίας, εμείς πρέπει να πούμε την τελευταία λέξη.
Να απαιτήσουμε αξιοπρεπή ζωή και ευημερία !
Να τους χαλάσουμε τα σχέδια !
¨ Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας¨ Παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ !
Οι γυναίκες, έχουμε τη δύναμη που μας αποδίδουν… για τους δικούς μας όμως σκοπούς και τα συμφέροντα και όχι για τα κέρδη, τους ανταγωνισμούς και τους πολέμους τους. Οι γυναίκες στρατιωτικοί,οι σύζυγοι αξιωματικών, εργαζόμενες και μη, σε κάθε χώρο εργασίας ή πολιτισμού, πλάι στους άντρες, μαζί με τους άντρες, οφείλουμε να μπούμε αποφασιστικά και μαχητικά μπροστά στους αγώνες. Ενάντια στους πολέμους και την φτωχοποίηση που δημιουργούν.
Ας γίνουμε αυτό που οφείλουμε να γίνουμε ! Μαχήτριες !
Να συμβάλουμε αποφασιστικά, και κυρίως συλλογικά, κόντρα στο σύστημα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, κόντρα στην ηττοπάθεια και την μοιρολατρία που καλλιεργούν, κόντρα στους πολέμους, κόντρα στο σύστημα που τα γεννά.
Έχουμε υποχρέωση να το κάνουμε !
Τώρα απαιτείται λαϊκός ξεσηκωμός με τις γυναίκες μπροστάρισσες.
Να κλείσουν όλες οι στρατιωτικές βάσεις, από την Σούδα της Κρήτης μέχρι την Αλεξανδρούπολη και τι Λάρισα.
Να απαιτήσουμε η πυροβολαρχία “Patriot” από τη Σαουδική Αραβία. Να επιστρέψουν όλες οι φρεγάτες του Πολεμικού Ναυτικού και τα F-16, κάθε ελληνικό πλοίο που βρίσκεται εκτός συνόρων και σε εμπόλεμες περιοχές.
Ο πόλεμος των ιμπεριαλιστών δεν είναι δικός μας. Η φτώχεια και ο κίνδυνος για αντίποινα από τις χώρες που βάλλονται είναι επίσης δικό τους δημιούργημα, στενά δεμένο με τα σχέδια και τους πολέμους τους.
Το σύστημά τους δεν επιδέχεται διαχείριση, παρά μόνο ανατροπή ! Άλλος δρόμος δεν υπάρχει !
Είναι μονόδρομος !”
