Εκδήλωση με θέμα «Εκεί που μέσα από τον αθλητισμό αντιστάθηκαν στο φασισμό, τον πόλεμο και τα εμπορευματοποιημένα “πρότυπα” της ΕΕ» πραγματοποίησε η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ στις Βρυξέλλες.
Την εισήγηση πραγματοποίησε ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ, Λευτέρης Νικολάου – Αλαβάνος, ενώ ακολούθησαν παρεμβάσεις από τον Πέτρο Κρίκη, μέλος του Τμήματος Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού της ΚΕ του ΚΚΕ, τον Νάσο Μπράτσο, δημοσιογράφο και συγγραφέα, τον Νίκο Αγγελίδη, δημοσιογράφο και συγγραφέα, και προβλήθηκε σχετικό βίντεο.
Στην εισηγητική του ομιλία ο Λευτέρης Νικολάου – Αλαβάνος, σημείωσε μεταξύ άλλων:
«Στις 9 Μαΐου 1945 η Γερμανία παραδόθηκε άνευ όρων αφού ο Κόκκινος Στρατός είχε προελάσει στο Βερολίνο και είχε καρφώσει τη Σημαία με το Σφυροδρέπανο στο Ράιχσταγκ. Κι αυτή η μέρα θα είναι για πάντα χαραγμένη στη μνήμη των λαών ως η μέρα της Μεγάλης Αντιφασιστικής τους Νίκης.
Η σάπια ΕΕ και οι μηχανισμοί της, το κοινοβούλιό της, των λόμπι και των πολέμων, των κερδών των ομίλων ανάμεσα τους και αυτών που θησαυρίζουν μέσα από τον αθλητισμό-εμπόρευμα, του τζόγου και της ντόπας, όλοι τους είναι πρωταγωνιστές στην παραχάραξη της ιστορίας. Προσπαθούν με κάθε τρόπο να διαγράψουν την ιστορική μνήμη, να ταυτίσουν τον Ναζισμό-Φασισμό με τον πιο σκληρό αντίπαλό του τον Κομμουνισμό. Έχουν θεσμοθετήσει την 9η Μάη ως δήθεν “Μέρα της Ευρώπης” για να θάψουν το πραγματικό της περιεχόμενο. Ότι η Σοβιετική Ένωση σήκωσε το κύριο βάρος της πάλης κατά του φασισμού – ναζισμού, πληρώνοντας βαρύτατο φόρο αίματος, με πάνω από 25 εκατομμύρια νεκρούς και πάνω από 10 εκατομμύρια ανάπηρους και τραυματίες.
Χωρίς ίχνος ντροπής επιχειρούν να δικαιώσουν τους φασίστες που συντάχθηκαν με τους ναζί στις χώρες της Βαλτικής και την Ουκρανία, τους βαφτίζουν “πατριώτες” και “αγωνιστές της δημοκρατίας”, τους δίνουν συντάξεις επειδή πολέμησαν τον Κόκκινο Στρατό και τη σοβιετική εξουσία, τους αξιοποιούν στη σημερινή τους αντιπαράθεση με την αστική τάξη της Ρωσίας. Από την άλλη πλευρά, άλλες δυνάμεις σήμερα επικαλούμενοι τον αντιφασιστικό αγώνα δικαιολογούν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία και αθωώνουν την καπιταλιστική Ρωσία.
Η ΕΕ, που πρόσφατα σε ερώτηση της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ, ισχυρίστηκε ότι “δεν εμπίπτουν στην αρμοδιότητά της” οι πολεμικές αποζημιώσεις που οφείλει και αρνείται να καταβάλει η Γερμανία για τα εγκλήματα των ναζί στην Ελλάδα, την ίδια ώρα που ιδρύει μηχανισμό απόδοσης πολεμικών αποζημιώσεων στην Ουκρανία, στον οποίο μάλιστα θα συμμετέχει και η Γερμανία!
Τιμούμε όσες και όσους έδωσαν τη ζωή τους στα πεδία των μαχών και στην παρανομία, στις χώρες που κατέκτησε ο φασιστικός Άξονας. Όλους εκείνους που πάλεψαν με το όπλο ή με την προκήρυξη στο χέρι, οργάνωσαν τον εργατικό – λαϊκό αγώνα, κράτησαν ηρωική στάση στα κρατητήρια, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στα εκτελεστικά αποσπάσματα.
Όπως οι 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς κατακτητές στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944. Τα συγκλονιστικά φωτογραφικά ντοκουμέντα που φέτος “ήρθαν στο φως”, προκάλεσαν δέος και συγκίνηση στη νεολαία και σε ολόκληρο τον λαό. Εκεί αποτυπώνεται και το σύνορο των δυο κόσμων που συγκρούονταν και τότε. Από τη μια ο σάπιος κόσμος των ναζί εγκληματιών και των ντόπιων συνεργατών τους, του ελληνικού αστικού κράτους που φυλάκισε και εξόρισε τους 200, τους αρνήθηκε να μεταφερθούν στο μέτωπο για να πολεμήσουν και τελικά τους παρέδωσε στον κατακτητή. Κι από την άλλη ο κόσμος της περηφάνιας, της εντιμότητας και της υπέρτατης ανιδιοτέλειας στον αγώνα για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες για τον λαό, χωρίς κατακτητές, εκμεταλλευτές και δυνάστες. Μεταξύ των “200” ήταν τουλάχιστον 4 ερασιτέχνες αθλητές, οι Παπαδόπουλος, Ροζάνης, Σοφής Ανδρέας και Δημήτρης, μέλη της ποδοσφαιρικής ομάδας της ΕΠΟΝ Πεντέλης, τους οποίους θέλουμε να τιμήσουμε ιδιαίτερα σήμερα.
Με τη σημερινή εκδήλωση μας φωτίζουμε ιδιαίτερα τους αθλητές και τις αθλήτριες που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή στους μεγάλους αγώνες της εποχής τους.
Τα παραδείγματα διεθνώς και στη χώρα μας – ιδιαίτερα στο ποδόσφαιρο- είναι χιλιάδες. Και στον αθλητισμό, ορθώνονται δυο κόσμοι: εκείνος των στημένων παιχνιδιών, του ντόπινγκ, της βίας και των οπαδικών στρατών των μεγαλοϊδιοκτητών, της κρεατομηχανής των μεγάλων επιδόσεων κι ο κόσμος των παιδιών της εργατικής – λαϊκής οικογένειας που δίνουν αγώνες μαζί με το λαό, που βάζουν γερά το χέρι στην τσέπη για να έχουν πρόσβαση στα αθλήματα, που προπονούνται σε υποδομές απαρχαιωμένες και επικίνδυνες, με τον όποιο εξοπλισμό μπορούν να εξασφαλίσουν».
Το λεγόμενο «Ευρωπαϊκό Αθλητικό Μοντέλο» της ΕΕ έχει στον πυρήνα του το λεγόμενο «δίκαιο του ανταγωνισμού», των μάνατζερ, των ανταγωνιζόμενων ευρωπαϊκών και παγκόσμιων αθλητικών διοργανώσεων, των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων. Νομιμοποιεί τον τζόγο ως οικονομική δραστηριότητα, που ταυτόχρονα λειτουργεί ως χορηγός και ευεργέτης του αθλητισμού. Παράλληλα, στις αθλητικές δραστηριότητες απασχολείται ένα σημαντικό εργατικό δυναμικό – με βάση τις εκτιμήσεις το 5,5% σε επίπεδο κρατών μελών, που μάλιστα εργάζεται σε εξουθενωτικές συνθήκες, ώστε να ανεβαίνουν οι επιδόσεις και να εξασφαλίζονται επιχορηγήσεις, απαραίτητες για τη συνέχεια του αθλητή.
Αυτό δηλαδή που ανησυχεί τα επιτελεία της ΕΕ είναι η πιθανή διαταραχή της διαδικασίας αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης, γιατί ένας εργαζόμενος που πάσχει από κάποια ασθένεια, όχι μόνο δε μπορεί να αποδώσει τη μέγιστη δυνατή παραγωγικότητα, αλλά τελικά είναι κόστος για το ευρωπαϊκό κεφάλαιο, τους επιχειρηματικούς ομίλους.
Στη συνέχεια, ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ αναφέρθηκε στην ιδεολογική ενσωμάτωση και προώθηση της προπαγάνδας του κεφαλαίου, που θέτει ως «μοντέλο» για τους νέους και τις νέες σήμερα τους «αθλητές – σούπερσταρ», τον τρόπο ζωής τους, τον πλουτισμό τους – ζητήματα που δεν έχουν καμία σχέση με το 90% επαγγελματιών αθλητών σήμερα.
«Ένα πρότυπο που ενισχύει τον ανταγωνισμό, τον ατομισμό, την ατομική λύση, τη φυγή μπροστά στα αδιέξοδα του συστήματος, τη μη επιλογή της συλλογική οργανωμένης πάλης για τις ανάγκες μας, που είναι ο μόνος σίγουρος και αποτελεσματικός δρόμος.
Ταυτόχρονα, θέλουν τους δημοφιλείς αθλητές να υπηρετούν την κυρίαρχη πολιτική και τις αξίες του συστήματος. Όμως, πάντα υπάρχουν και θετικά παραδείγματα που κράτησαν αντίθετη στάση και όσο δυναμώνει η πάλη των λαών θα πολλαπλασιάζονται και οι αθλητές που θα εμπνέονται και θα παίρνουν τη θέση δίπλα τους. Όπως κι έγινε πολλές φορές στο παρελθόν.
Ειδικά σε περιόδους όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και ιμπεριαλιστικών πολέμων, η επιχειρηματική λειτουργία των ομάδων και συλλόγων επιδιώκει να διεισδύουν τα αφηγήματα της αστικής ιδεολογίας μέσα και από τις αθλητικές διοργανώσεις, ώστε να μπορούν να εξασφαλίσουν τα επιχειρηματικά τους συμφέροντα, προωθώντας μια ψευδεπίγραφη “εθνική ομοψυχία”.
Σήμερα, οι επιπτώσεις των ιμπεριαλιστικών πολέμων και της πολεμικής οικονομίας της ΕΕ αφήνουν το στίγμα τους στον ερασιτεχνικό αθλητισμό, οι αθλητές είναι κι αυτοί θύματα των ιμπεριαλιστικών πολέμων. Μόνο στην Παλαιστίνη, οι αθλητές μετρούν 1.007 θύματα από την γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού που διαπράττει το κράτος – δολοφόνος του Ισραήλ με βάση τα επίσημα στοιχεία της Παλαιστινιακής Ολυμπιακής Επιτροπής.
Και σε αυτή την περίπτωση, όμως, την τιμή των γηπέδων έσωσαν ορισμένοι παίκτες αλλά μαζικά οι κερκίδες. Σε ολόκληρη την υφήλιο, στην Ελλάδα, στην Κύπρο, η κερκίδα στάθηκε στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Υπέρ του παλαιστινιακού λαού και ενάντια στη γενοκτονία από το Ισραήλ και τους συμμάχους του. Ενάντια στον πόλεμο για τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Ακόμη και σε γνώση ότι θα υπάρξουν τιμωρίες, κυρώσεις, απαγορεύσεις, προσαγωγές και φυλακίσεις.
Για εμάς, ο δρόμος για την ικανοποίηση της ανάγκης για σωματική άθληση περνάει μέσα από την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων και την εγκαθίδρυση της εργατικής εξουσίας που θα υπερασπίζεται τα συμφέροντα της πλειοψηφίας του λαού. Μόνο ένα τέτοιο κράτος μπορεί να σχεδιάσει τον αθλητισμό και να τον υλοποιεί έτσι ώστε να ικανοποιεί τις ανάγκες της πλειοψηφίας του λαού. Σε μια τέτοια κοινωνία, ο αθλητισμός μπορεί να αποτελέσει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του ανθρώπου και βασικό εργαλείο για την υγεία του λαού και της νεολαίας. Να συμβάλλει στην κοινωνική, σωματική και πνευματική ανάπτυξη. Όταν το κέρδος βγει από τη μέση και στο επίκεντρο μπουν οι σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες»
Η δράση του ΚΚΕ και των κομμουνιστών στον Μεσοπόλεμο και την Κατοχή στο μέτωπο του αθλητισμού
Στη συνέχεια τον λόγο πήρε ο Πέτρος Κρίκης, μέλος του Τμήματος Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού της ΚΕ του ΚΚΕ, ο οποίος στάθηκε ενδελεχώς στη δράση του ΚΚΕ και των κομμουνιστών στον Μεσοπόλεμο και την Κατοχή 1941-1944στο μέτωπο του αθλητισμού.
Σημείωσε μεταξύ άλλων στην ομιλία του: «Στην Ευρώπη το κίνημα του εργατικού αθλητισμού αναπτύσσεται μετά το 1920 την περίοδο δηλαδή ίδρυσης και δράσης της Κόκκινης Αθλητικής Διεθνούς, (..) που ιδρύθηκε το 1921 στη Μόσχα με πρωτοβουλία του Σοβιετικού στρατιωτικού αξιωματούχου N.Podvoisky (..) και συνέβαλε στη διαμόρφωση εργατικής ταυτότητας και συνάφειας, μέσω της δημιουργίας αμιγώς εργατικών αθλητικών σωματείων. Προώθησε την έννοια του προλεταριακού διεθνισμού στον τομέα των σπορ, με ένα νέο, πιο συλλογικό πνεύμα με άξονες την από-ειδωλοποίηση, την ελεύθερη συμμετοχή όλων στα εργατικά αθλήματα, την αμοιβαία εργατική αλληλοβοήθεια και την ανάπτυξη της άμιλλας έναντι του ανταγωνισμού.»
Σε σχέση με τη δράση του Κόμματος στο μέτωπο του αθλητισμού εκείνη την περίοδο, συνέχισε, «είχε διττό χαρακτήρα: Αφενός αποτέλεσε την οργανωτική ραχοκοκαλιά για την συγκρότηση μαζικών, αθλητικών σωματείων που θα προσέλκυαν νέο κόσμο και θα τον έφερναν σε επαφή με τις θέσεις και την ιδεολογία του Κόμματος σε δύσκολες συνθήκες παρανομίας, αφετέρου αποτελούσε και την επίσημη θεσμική τοποθέτηση του Κόμματος για ζητήματα αθλητισμού, οργανώνοντας την διεκδίκηση, αλλά και την δραστηριότητα αυτήν καθ’ αυτή, την ψυχαγωγία του λαού που έπαιζε βασικό ρόλο στην ψυχική και ηθική ανάταση, με ιδιαίτερη φροντίδα αλλά και δημιουργικότητα.»
Την περίοδο της κατοχής ξεκινά μια νέα περίοδο άνθησης του εργατικού αθλητισμού, (..) σε κάθε γειτονιά άρχισαν να δημιουργούνται πολλοί αθλητικοί σύλλογοι, ενώ στην εξορία αργότερα στο στρατόπεδο της Μακρονήσου, οργανώθηκε ποδοσφαιρική ομάδα Μακρονησιωτών.
Η συγκεντρωμένη πείρα του κομμουνιστικού κινήματος από τις περιόδους που προαναφέρθηκαν, αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη για την εξασφάλιση την δράσης του ΚΚ με όλα τα μέσα και σε κάθε φάση της ταξικής πάλης. Αναδεικνύονται αθλητικές προσωπικότητες που ενώ μπορούσαν να έχουν άλλη επιλογή, πήγαν κόντρα στο ρεύμα της εποχής και μπήκαν στο πάνθεο των ηρών του λαού. Γιατί αποτελούν και στις μέρες έμπνευση για το πως αδιάλλακτα πρέπει και μπορούμε να βαδίσουμε με όλες μας τις δυνάμεις κόντρα στον αρνητικό συσχετισμό, μέχρι την τελική νίκη».
Το κίνημα του εργατικού αθλητισμού επιχείρησε να αποσπάσει τη νεολαία από τη μιλιταριστική προπαγάνδα
Στη δική του παρέμβαση, ο Νάσος Μπράτσος, δημοσιογράφος και συγγραφέας, μιλώντας για το ιστορικό πλαίσιο του Μεσοπολέμου σημείωσε μεταξύ άλλων: «Συνειδητά οι άρχουσες τάξεις επιχείρησαν μέσω του αθλητισμού να αποκαταστήσουν την επικοινωνία τους με τα στρώματα της νεολαίας και να περάσουν εθνικιστικές φιλοπόλεμες αντιλήψεις. Έβλεπαν τα αθλητικά σωματεία σαν κέντρα νεοσυλλέκτων. Ιδιαίτερα ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι επένδυσαν πολύ σε αυτό.
Αντίπαλο δέος ήταν το κίνημα του εργατικού αθλητισμού, που επιχείρησε να αποσπάσει τη νεολαία από τη μιλιταριστική προπαγάνδα. Ιδρύθηκε με συνειδητή πολιτική απόφαση στην Ελλάδα από ΟΚΝΕ, ΚΚΕ, συνδικάτα, στα πλαίσια της Κόκκινης Διεθνούς των Σπορ και ήταν στα μάτια της άρχουσας τάξης μισητός αντίπαλος.
Στην Ελλάδα τεράστια ήταν η συμβολή των Μικρασιατών προσφύγων, που έχοντας πολύ ανεπτυγμένη αθλητική παιδεία, έπαιξαν τον κύριο ρόλο στην επανέναρξη της αθλητικής ζωής μετά τις πολεμικές περιπέτειες, φτιάχνοντας δικά τους σωματεία, μπαίνοντας σε άλλα που προϋπήρχαν, αλλά και ιδρύοντας μαζί με γηγενείς νέα, σε στιγμές, σπάνιας αλληλεγγύης και στήριξης των ντόπιων στους πρόσφυγες.
Ο αθλητισμός χρησιμοποιήθηκε απροκάλυπτα υπέρ του καθεστώτος, με κορυφαίο παράδειγμα την λεγόμενη εθνική αθλητική παρέλαση του Μάρτη του 1935 επί κυβερνήσεως Τσαλδάρη, όπου υποχρεώθηκαν να παρελάσουν αθλητικά σωματεία και όποιος δεν θα το έκανε, δηλώθηκε ότι θα έμπαινε αυτομάτως στα αριστερά της κυβέρνησης, άρα θα ήταν εχθρός της, όπως δήλωνε η ίδια, ενώ όσοι παρέλασαν χαιρέτισαν φασιστικά και θεωρήθηκε ότι πήραν μέρος σε παρέλαση εθνικής μετανοίας όπως δήλωσαν οι κυβερνώντες.
Η Ένωση Ελλήνων Αθλητών από το 1942 και η ΕΠΟΝ από το 1943 με οργανωμένες αθλητικές δραστηριότητες διοργανώνουν συσσίτια αρχικά για φυματικούς αθλητές, στη συνέχεια γενικά για τον πληθυσμό, ανυψώνοντας το λαϊκό φρόνημα.
Εντυπωσιακό είναι ότι δημιουργούνται αθλητικοί σύλλογοι μέσα στην κατοχή όπως ο Τρίτωνας το 1942 και ο Έσπερος το 1943 και όχι μόνο στην Αθήνα που είχε δοκιμαστεί από το φονικό λιμό του 1941, αλλά και στην επαρχία. Τέτοια ήταν η δίψα για αθλητισμό.
Δεν παίζουν όμως όλοι όσοι ήταν στον αθλητισμό πριν την κατοχή, αρκετοί έχουν πάει στο βουνό και δίνουν τον αγώνα με το όπλο στο χέρι, όπως ο Αλεξάς του Παναιτωλικού, ο Πολυκράτης του Ολυμπιακού Πατρών, ο Λιάρος του Απόλλωνα Καλαμαριάς, ο γυμναστής που απολύθηκε από τη δικτατορία Μεταξά, ο Κώστας Πετράκης που ήταν στην ομάδα των σαμποτέρ που το 1942 ανατίναξε τα γερμανικά αεροπλάνα στο αεροδρόμιο Ηρακλείου Κρήτης, κ.λπ.
Όλοι αυτοί και πολλοί άλλοι ακόμα, μας έδωσαν την πάσα για να συνεχίσουμε έναν αγώνα που δεν λήγει ποτέ στο 90’, αλλά συνεχίζεται από γενιά σε γενιά».
Μεγαλειώδεις στιγμές αντίστασης στον φασισμό, μέσα στα γήπεδα ποδοσφαίρου και τους ολυμπιακούς αγώνες
Από την πλευρά του, ο Νίκος Αγγελίδης, δημοσιογράφος και συγγραφέας, πολύ γλαφυρά εξιστόρησε μεγαλειώδεις στιγμές αντίστασης στον φασισμό, μέσα στα γήπεδα ποδοσφαίρου, τους ολυμπιακούς αγώνες και αλλού.
Χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα της Στάρτ της κατεχόμενης υπό τους Γερμανούς Ουκρανίας το 1942 που συνέτριψε τη ναζιστική Φλάκελφ και για αυτό εκτελέστηκαν και βασανίστηκαν οι παίκτες της, του Τζούλιους Ντόιτς, Αυστριακού αντιφασίστα που εμπνεύστηκε την Εργατική Ολυμπιάδα, διεθνή αθλητική διοργάνωση του μεσοπολέμου, των Αμερικανών Ολυμπιονικών Tommie Smith & John Carlos που στους Αγώνες του 1968 πανηγυρίζουν με σφιγμένες γροθιές στο βάθρο, χαιρετισμός που μένει στην ιστορία ως Black Power Salute, παγκόσμιο μήνυμα ενάντια στον ρατσισμό.
Ακόμα στην ιστορία έχει μείνει ο αγώνας ΑΕΚ – Παναθηναϊκού την Άνοιξη του ’42 στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας ως η πρώτη μορφή μαζικής διαμαρτυρίας την περίοδο της κατοχής, οι αγώνες της Μικτής Μακρονήσου, οι δεκάδες ποδοσφαιριστές που βγαίνουν μπροστά και αντιστέκονται πληρώνοντας άλλοι με τη ζωή τους, άλλοι με φυλακίσεις, με εξορίες και βασανιστήρια» αναλυτικά).
Ακολούθησε πλούσια συζήτηση από τους συμμετέχοντες εκ μέρους αθλητικών ομοσπονδιών και εργαζομένων σε αυτές (ΣΕΓΑΣ, Κολυμβητική ομοσπονδία Ελλάδος, Ομοσπονδία Αναρρίχησης – Ορειβασίας, Ομοσπονδία Πάλης, Τένις, Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία), της γυναικείας ομάδας βόλεϊ Ηλιούπολης, καθώς και από τους Δήμους (αλφαβητικά) Ικαρίας, Καισαριανής, Πάτρας και Τυρνάβου.
Οι συμμετέχοντες στις παρεμβάσεις τους ανέδειξαν πολύ σημαντικά διαχρονικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν αθλητές, προπονητές, σύλλογοι και εργαζόμενοι στον αθλητισμό, αφούαντί για κοινωνικό δικαίωμα έχει μετατραπεί σε εμπόρευμα με την ευθύνη όλων των αστικών κυβερνήσεων υλοποιώντας τη στρατηγική κόστους – οφέλους της ΕΕ.
Χαρακτηριστικά σε ολόκληρη τη Θεσσαλία η Πυροσβεστική Υπηρεσία που είναι υπεύθυνη για την πυροπροστασία των γηπέδων αριθμεί 2-3 άτομα, που καθιστά αδύνατη την ασφαλή και ομαλή λειτουργία των δημόσιων αθλητικών κέντρων για όλες τις ηλικίες. Τόνισαν την ανάγκη πάλης με τη βία στα γήπεδα και στα σχολεία, εμπνέοντας τους νέους με τις αρχές και τις αξίες του αθλητισμού, το ευ αγωνίσθεσαι, της ευγενούς άμιλλας, την αλληλεγγύη, την πάλη κόντρα στο φασισμό, κόντρα στις αξίες του κέρδους, του αθλητικού τουρισμού, της κουλτούρας του «πριμ», του στοιχήματος, που προωθεί το καπιταλιστικό σύστημα.
Επίσης, υπογράμμισαν τη διαχρονική κρατική υποχρηματοδότηση σε όλες τις υποδομές, από τον κλειστό στίβο μέχρι τα κολυμβητήρια ανοιχτής πισίνας σε κάθε γωνιά της χώρας, που έχει ως αποτέλεσμα την επιβάρυνση των σωματείων και ομοσπονδιών, αλλά και την χρόνια υποχρηματοδότηση με αποτέλεσμα συμμετοχή σε αγώνες να κοστίζει ακριβά στις οικογένειες των αθλητών, αλλά και την αδυναμία των δήμων να συντηρήσουν τις λίγες υποδομές που έχουν περάσει στην ευθύνη τους που προοιωνίζει ιδιωτικοποίηση ακόμη κι αυτών.
