Του ποιητή και συγγραφέα Γιώργου Μπίμη
Οι πρόσφυγες αλλά και οι μετανάστες ως ανθρώπινα όντα που κουβαλούν στην καρδιά τους το σύνολο των δικαιωμάτων που τους παραχώρησε η φύση πρέπει να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια δίπλα μας, για να αποκατασταθεί εκείνη η ισορροπία που απορρέει από τη συνεννόηση, από τη σύμπνοια και από την ηθική σχέση μεταξύ των ανθρώπων ιδίως στον 21ο αιώνα της ασύλληπτης προόδου της τεχνολογίας, της επιστήμης και του πολιτικού πολιτισμού.
Οι πρόσφυγες προέρχονται από κείνες τις κατεστραμμένες χώρες που τις ισοπέδωσε ο επεκτατικός πόλεμος των οικονομικών φατριών, η πωρωμένη σταυροφορία της πλουτοκρατίας ενάντια στον άνθρωπο που διεξάγεται με αμείωτη ένταση κάνοντας χρήση της πιο εξελιγμένης τεχνολογίας στον τομέα των όπλων και των οπλικών συστημάτων.
Ποιος από εμάς, που τούτη την ώρα έχουμε εξασφαλισμένο το φαγητό, τη στέγη και τη δουλειά, θα ήθελε να βρεθεί στη δική τους απευκταία κι αντίξοη θέση; Ποιος θα μπορούσε ν’ αντέξει το μαρτύριο από τα εναέρια πυρά, από τη αδηφάγα φωτιά της μάχης, από τη σκόνη των βομβαρδισμένων τοπίων, από το αίμα και απ’ το θάνατο; Ποιος θα μπορούσε να ζήσει μέσα στις ερειπωμένες πόλεις, δίχως νερό, δίχως ψωμί, δίχως ηλεκτρικό και δίχως τους δικούς του ανθρώπους δίπλα του;
Η Συρία, μια χώρα 25 000 000 κατοίκων εδώ και πέντε ολόκληρα χρόνια έχει μετατραπεί σε ένα θανατηφόρο πεδίο βολής απ’ όλους τους στρατούς της Ευρώπης, της Αμερικής και της Ασίας. Κι αυτόματα προκύπτει το ερώτημα: που να σταθεί άραγε και πως να συντηρηθεί ο άμαχος πληθυσμός μέσα σε τούτη την ατέρμονη ανθρωποσφαγή;
Το προσφυγικό ζήτημα έχει καταφανή αιτία κι αυτή πρέπει να καταδικάζουμε κι όχι τα αποτελέσματα που προκύπτουν απ’ αυτή. Δεν πρέπει να επικρίνουμε το λεηλατημένο άτομο αλλά εκείνον που λεηλατεί, γιατί είναι βέβαιο πως όλοι οι λαοί του κόσμου κάτω από τούτο το καθεστώς του τρόμου και της αχαλίνωτης βίας που έχει εξαπολύσει ο αδυσώπητος ιμπεριαλισμός, κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να καταστούν τα επόμενα εξιλαστήρια θύματα.
Άλλωστε τα σύννεφα του πολέμου και στην πατρίδα μας πυκνώνουν δραματικά κι η σύρραξη πλέον είναι τόσο εμφανής και ευδιάκριτη. Το κινούν αίτιο είναι ο φυσικός πλούτος των χωρών μας που έχει μπει στο στόχαστρο της παγκόσμιας ολιγαρχίας, των μονοπωλιακών οίκων, της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ που έχουν επιδοθεί σε μια ανήλεη αντιπαράθεση, σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο για να κατοχυρώσουν ζώνες επιρροής, για να αποκομίσουν αμύθητα κέρδη από τον έλεγχο και την εκμετάλλευση όλων των πηγών της ενέργειας του πλανήτη.
Να λοιπόν που βρίσκεται το πρόβλημα. Στην απληστία και στην παράνοια του καπιταλιστικού συστήματος που έχει τοποθετήσει τη χρηματική αξία πάνω από τον άνθρωπο, που δε διστάζει να λεηλατήσει τους λαούς της οικουμένης προκειμένου να διαχειριστεί οτιδήποτε αγαθό παράγει κέρδος και υπεραξία, που όμως δικαιωματικά ανήκει στα έθνη και στις ανθρώπινες κοινωνίες.
Μιλάνε δήθεν για την ειρηνική οικονομική επανάσταση των αγορών ωστόσο μάχονται με αχαλίνωτο πάθος να στερήσουν τα άκρως απαραίτητα από τους απλούς πολίτες. Για να πετύχουν τους στόχους τους δε διστάζουν να χρησιμοποιήσουν την κτηνώδη βία των όπλων για να τρομοκρατήσουν τους λαούς της γης, για να τους αρπάξουν τη μπουκιά απ’ το στόμα, για να τους κάνουν να παραιτηθούν από κάθε έννομη διεκδίκηση, για να καταστείλουν κάθε αντίσταση, για να τους μετατρέψουν σε σύγχρονους δούλους και να τους καθυποτάξουν ολοκληρωτικά, για να επιβάλουν εντέλει τον καπιταλισμό της καταστροφής και της εξόντωσης του ανθρώπου…
Κι είναι γεγονός πως όταν οι διαφορές σε παγκόσμια κλίμακα λύνονται πάντα με τα όπλα, τότε κάτι δεν πάει καλά σε τούτο τον άδικο και εκδικητικό κόσμο που ζούμε. Κι αυτό οφείλουμε να το εμπεδώσουμε στη συνείδησή μας, για να απορρίψουμε τα αδυσώπητα διλήμματα, τη δεινή αμηχανία, τη σύγχυση και το αδιέξοδο που έχουμε υποπέσει. Κι όταν συναισθανθούμε τη θέση μας τότε να βαδίσουμε σ’ ένα κοινό έδαφος, να αναπτύξουμε την απαιτούμενη πολιτική δράση, να απαιτήσουμε σθεναρά και μαζικά την ειρηνική διευθέτηση των προβλημάτων που κατατρύχουν ολάκερη την οικουμένη. Αλλιώς τίποτα δε μπορεί να θεωρηθεί ως δεδομένο αφού η προβληματική ειρήνη που υπάρχει σήμερα, αύριο μπορεί κάλλιστα να μετατραπεί σε μιαν ακαταλόγιστη στρατιωτική αντιπαράθεση με απρόβλεπτες συνέπειες για όλους τους φιλήσυχους και φιλειρηνικούς λαούς της γης.
Η φτώχεια κι η ανέχεια ευθύνονται και για τη μετανάστευση. Άλλωστε και τα δικά μας παιδιά μεταναστεύουν στην Ευρώπη και στην Αμερική για να αναζητήσουν αξιοπρεπείς δουλειές ανάλογες με τα προσόντα τους, για να εξασφαλίσουν ένα καλύτερο μεροκάματο που θα τους δίνει εγγυήσεις για μια πιο ενδιαφέρουσα ζωή. Σχεδόν μισό εκατομμύριο νέοι άνθρωποι, οι περισσότεροι με υψηλού επιπέδου γνώσεις και εμπειρίες, εγκατέλειψαν την πατρίδα μας τα τελευταία δέκα χρόνια της οικονομικής κρίσης για να ζήσουν τις γκρίζες μέρες της πικρής ξενιτιάς.
Επομένως και η μετανάστευση έχει ένα βαθύτερο λόγο που υφίσταται και οι κάθε λογής επικρίσεις θα πρέπει να αποδίδονται σ’ αυτούς που έχουν την κορυφαία ευθύνη. Η φτώχεια, η πείνα και η ανεργία που έχει επιβάλει το παγκόσμιο σύστημα με την πολιτική του δόγματος του σοκ αποτελεί τη θεμελιακή αιτία που εξαναγκάζει το λεηλατημένο και το καθημαγμένο άτομο να μεταναστεύσει…
Η περίλαμπρη πορεία του λαού μας μέσα στο χρόνο, η πολιτική κι η πολιτιστική συνείδηση που δομήθηκε πάνω στο πνεύμα που διαθέτει αρχές και υπηρετεί αξίες, ο πατροπαράδοτος στοχασμός κι η φιλοσοφική σκέψη που αναπτύχθηκε σε τούτο τον καθαγιασμένο χώμα, μας επιβάλουν επιτακτικά να σταθούμε δίπλα σ’ όλους τους συνανθρώπους μας που έχουν την ανάγκη και την αλληλεγγύη μας γιατί μόνο έτσι θα υπερισχύσει η ηθική αντίληψη στις σχέσεις των ανθρώπων, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουμε να δώσουμε νόημα στο σύγχρονο πολιτισμό, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουμε να δομήσουμε ένα καλύτερο μέλλον για τον προικισμένο με νοημοσύνη άνθρωπο.
Ας υιοθετήσουμε λοιπόν τις αρχές του σεβασμού και των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου, της ευθύνης, της αλληλεγγύης και της εμπιστοσύνης, για να ζήσουν και να δημιουργήσουν σε συνθήκες ισονομίας και ελευθερίας όλα τα έλλογα όντα της γης έτσι όπως προνόησε ο αδιατάρακτος νόμος της αβεβήλωτης και ασυμβίβαστης πλάσης,…
Γιώργος Δ. Μπίμης.
