Τρία μόλις χρόνια μετά την ψήφιση του τελευταίου νόμου για την ιδιωτική Επαγγελματική Ασφάλιση (5078/2023), η κυβέρνηση επανέρχεται και προωθεί νέο νομοσχέδιο για την παραπέρα ενίσχυση της ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης του Ασφαλιστικού, στο φόντο της συνεχούς υπονόμευσης της δημόσιας Κοινωνικής Ασφάλισης την τελευταία 25ετία από το σύνολο των κυβερνήσεων και την ΕΕ.
Το νομοσχέδιο δόθηκε στη διαβούλευση χτες και αναμένεται να προωθηθεί στη Βουλή το φθινόπωρο. Μαρτυρώντας μάλιστα την πρεμούρα της κυβέρνησης, το υπουργείο σημειώνει ότι «η Ελλάδα παραμένει μία από τις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες του ΟΟΣΑ στον τομέα της Επαγγελματικής Ασφάλισης. Τα περιουσιακά στοιχεία των ΤΕΑ αντιστοιχούν σε ποσοστό μικρότερο του 1% του ΑΕΠ, έναντι περίπου 50% στις χώρες του ΟΟΣΑ με ώριμα συστήματα δεύτερου πυλώνα ασφάλισης».
Είναι χαρακτηριστικό ότι το προπαγανδιστικό κείμενο που συνοδεύει το νομοσχέδιο αναφέρει πως τάχα η ανάπτυξη των Ταμείων Επαγγελματικής Ασφάλισης (ΤΕΑ) δεν επηρεάζει ούτε συνδέεται με τον πυλώνα της υποχρεωτικής Κοινωνικής Ασφάλισης, που είναι στην ευθύνη του κράτους. «Η Επαγγελματική Ασφάλιση δεν καταργεί, δεν αντικαθιστά και δεν μειώνει την κύρια Ασφάλιση», αναφέρει η κυβέρνηση, λες και απλά γίνεται από …ενδιαφέρον για τους εργαζόμενους και τους αυτοαπασχολούμενους, για να ενισχυθεί η συνταξιοδοτική τους επάρκεια μετά τη συνταξιοδότησή τους.
Πρόκειται για καραμπινάτο ψέμα, αφού προϋπόθεση για την ανάπτυξη των ιδιωτικών συστημάτων Ασφάλισης είναι η συρρίκνωση των δημόσιων συντάξεων, το χτύπημα της Κοινωνικής Ασφάλισης, και αυτό ακριβώς υπηρετούν όλοι οι νόμοι των τελευταίων δεκαετιών: Την απόσυρση του κράτους και της εργοδοσίας από τη χρηματοδότηση του ασφαλιστικού συστήματος, κάτι που αποτελεί και το προοίμιο δημιουργίας και εμπέδωσης των ιδιωτικών ασφαλίσεων. Άλλωστε, οι πόροι για την Ασφάλιση και τη συνταξιοδότηση δεν είναι απεριόριστοι. Οπότε, στο πλαίσιο της εξοικονόμησης πόρων που ρημάζει το ασφαλιστικό σύστημα, η κυβέρνηση σπρώχνει τους ασφαλισμένους στους άλλους «πυλώνες», δηλαδή στην επαγγελματική και την ιδιωτική Ασφάλιση, μετατρέποντας και αυτήν την ανάγκη σε «ατομική υπόθεση», σε κυνήγι επενδύσεων και πεδίο χρηματιστηριακού τζόγου. Πάει πολύ λοιπόν αυτό το αίσχος να το παρουσιάζει η κυβέρνηση απλά σαν μια «πρόσθετη συνταξιοδοτική κάλυψη».
Άλλωστε, για τα ΤΕΑ ο ασφαλισμένος πρέπει να πληρώσει. Και μάλιστα να πληρώσει χωρίς να δίνεται καμία εγγύηση αν θα λάβει κάτι στο τέλος του εργάσιμου βίου του, ή ποιο θα είναι το ύψος αυτής της παροχής. Όπως ακριβώς τέτοια εγγύηση δεν υπάρχει ούτε για το Ταμείο της επικουρικής σύνταξης (ΤΕΚΑ).
Ρητά προβλέπεται ότι τα παραπάνω δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας «ατομικός κουμπαράς», στον οποίο για 40 χρόνια θα πληρώνει ο εργαζόμενος, αλλά για το τι θα περιέχει ο …κουμπαράς στο τέλος του εργάσιμου βίου απάντηση δεν δίνεται. Το αποτέλεσμα εξαρτάται από τις «αποδόσεις» των αγορών και τη «διαχείριση» των εισφορών, του μόχθου των εργαζομένων.
Η βασική επιδίωξη βέβαια της κυβέρνησης δεν κρύβεται, αφού στην κατακλείδα του προπαγανδιστικού κειμένου που μοίρασε χτες ξεκαθαρίζεται ότι ΤΕΑ «για την εθνική οικονομία σημαίνουν συσσώρευση επενδυτικών κεφαλαίων, διοχέτευση ρευστότητας στην οικονομία, αποτροπή φυγής κεφαλαίων». Δηλαδή, στο πλαίσιο και των σχετικών ευρωενωσιακών κατευθύνσεων, στόχος είναι η συγκέντρωση των εισφορών των εργαζομένων για τη χρηματοδότηση των μπίζνες του κεφαλαίου, ειδικά σήμερα που η γραμμή τους είναι να μαζευτεί «ζεστό» χρήμα για τη στήριξη της στροφής στην πολεμική οικονομία.
Το νέο πλαίσιο για τα ΤΕΑ προβλέπει τη δημιουργία ανοιχτών ΤΕΑ, τα οποία θα λειτουργούν ως «ταμεία – ομπρέλα», δίνοντας τη δυνατότητα σε περισσότερες επιχειρήσεις να συμμετέχουν, χωρίς επιμέρους εποπτικές εγκρίσεις. Με αυτόν τον τρόπο η κυβέρνηση επιχειρεί να μεγαλώσει την «πελατεία» των ΤΕΑ και συνεπακόλουθα την «πίτα» που εποφθαλμιούν τα «κοράκια» των «αγορών».
Το νομοσχέδιο περιλαμβάνει επίσης τη θέσπιση νέων φορολογικών κινήτρων και νέων προϊόντων επαγγελματικής συνταξιοδότησης. Παράλληλα προωθείται η εξομοίωση του πλαισίου λειτουργίας των ΤΕΑ με τα νέα Ομαδικά Ασφαλιστικά Προϊόντα Επαγγελματικής Συνταξιοδότησης (ΟΑΠΕΣ), που πωλούνται από τις ασφαλιστικές εταιρείες. Επίσης θεσπίζεται η δυνατότητα των ΤΕΑ να προσφέρουν προγράμματα Υγείας στα μέλη τους, καθώς και σε μέλη της οικογένειας του άμεσα ασφαλισμένου, όπως και η φορητότητα των δικαιωμάτων των ασφαλισμένων με την αλλαγή εργασίας ή επαγγελματικής κατάστασης.